tag:blogger.com,1999:blog-31006345201411560862012-02-10T06:02:24.327-08:00THU_I_SANnoreply@blogger.comBlogger2281100tag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-11991755098776046152012-02-09T10:03:00.000-08:002012-02-10T06:02:24.344-08:00<span style="font-size:130%;">တခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြေရးတဲ့အခါ<br />ေဘာပင္ထဲက<br />မွင္ေတြ ထြက္က်လာတယ္။<br /><br />တခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြေရးတဲ့အခါ </span><span style="font-size:130%;"><br />ေဘာပင္ထဲက<br />စကားလံုးေတြ ထြက္က်လာတယ္။<br /><br />တခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြေရးတဲ့အခါ </span><span style="font-size:130%;"><br />ေဘာပင္ထဲက<br />ဘာမွ ထြက္က်မလာဘူး။<br /><br />ဦးေနွာက္ဟာ ဘာလဲ။ </span><span style="font-size:130%;"><br /><br />ႏွဖားၾကိဳးထိုးထားတဲ့ </span><span style="font-size:130%;"><br />သမၼာက်မ္းစာ ျဖစ္တယ္<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ႏွဖားၾကိဳးထိုးထားတဲ့<br />ပိဋက ၃ပံု ျဖစ္တယ္<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ႏွဖားၾကိဳးထိုးထားတဲ့<br />ကိုရမ္တစ္အုပ္ျဖစ္တယ္<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ႏွဖားၾကိဳးထိုးထားတဲ့<br />အျပာကာမစာအုပ္ ျဖစ္တယ္။<br /><br />ေသာ့ဟာ အေမာင္းခံတယ္၊ </span><span style="font-size:130%;"><br />အသိေသာ့ ကို ၾကည့္ေဆာ့ေနတုန္း....<br /><br />စာရြက္ေတြေပၚမွာ ရြာပ်က္ေနတဲ့ေကာင္ဟာ "လူ" ေပါ့ကြာ။ ။ </span><span style="font-size:130%;"><br /><br />သုအိုင္စံ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-1199175509877604615?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-58561308396249726122012-01-23T15:28:00.000-08:002012-02-09T10:04:48.558-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-p9jOIfFPCZE/Tx3tS_-UVhI/AAAAAAAAAco/cIfJYKq1MDs/s1600/old%2Bman6a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 304px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-p9jOIfFPCZE/Tx3tS_-UVhI/AAAAAAAAAco/cIfJYKq1MDs/s400/old%2Bman6a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700973613987157522" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-5856130839624972612?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-32149762738055970482011-12-19T05:36:00.000-08:002011-12-19T05:37:54.072-08:00<p>ေတာင္ယာကို<br />ေလာင္စာလုပ္ထားတဲ့<br />ေတာမီးက<br />ေဒါၾကီးတယ္<br /><br />အလွတရားေတြ<br />ျခစားသြားျပီးေနာက္<br />အနာဂတ္ကိုယ္တိုင္<br />ျပာက်ငိုမွိဳင္ေနေတာ့တယ္။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-3214976273805597048?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-21821563178672259912011-12-19T05:34:00.000-08:002011-12-19T05:36:07.972-08:00ေရကလည္း ၾကည္ပါရဲ့<br />ျမက္ကလည္း ႏုပါရဲ့<br />ခက္တာက...<br />ေရကိုလည္း ေဒၚလာနဲ႔၀ယ္ရ<br />ျမက္ကိုလည္း ေဒၚလာနဲ႔၀ယ္ရ<br />ဒီေတာ့ကာ၊<br />အမဲသားကို ေဒၚလာနဲ႔ေရာင္းခ်လိုက္တယ္။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-2182156317867225991?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-65303237868061194622011-12-19T05:27:00.000-08:002011-12-19T05:31:50.280-08:00အမ်ားအလိုက်<br />အထားအသိုမတတ္ဘူး<br /><p><br />အခက္အခဲေတြက<br />၀ွက္ဖဲလို<br /><br />ရူးမိုက္စြာ<br />ဦးခိုက္ခဲ့တယ္<br /><br />ဆန္႔က်င္လိုက္<br />စတန္႔ထြင္လိုက္ပဲ<br /><br />ရူးသြပ္စြာ<br />ဦးညြတ္ခဲ့တယ္<br /><br />အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုမွ<br />ႏွစ္သက္မွဳမပါဘူး<br /><br />ခူးလိုက္တာနဲ႔<br />စူးစိုက္သြားမဲ့ ဒသနေတြထဲ<br /><br />အေရးၾကီးရင္<br />အစည္းေျပတယ္<br /><br />သံုးသပ္ရရင္ေတာ့<br />အသံုးမက်တဲ့ေကာင္ ေပါ့<br /><br />ေလွ်ာက္သြားရင္<br />ေပ်ာက္သြားမဲ့ လမ္းေပၚ<br />ေဂါက္သြားတဲ့ ဦးေႏွာက္တစ္လံုး။<br /><br />သုအိုင္စံ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6530323786806119462?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-5534420031309856722011-12-19T05:26:00.000-08:002011-12-19T05:31:34.872-08:00ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />မိခင္ႏို႕ရည္ရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />သခ်ိဳင္းေျမရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ဂလိုဘယ္လိုင္ေဇးရွင္းရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />၁၀၉/၁၁၀ရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />စစ္ပြဲေတြရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ျငိမ္းခ်မ္းေရးရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />စၾကဝဠာရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />သခၤါရရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />အမုန္းအာဃာတရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />သစ္ပင္ပ်ိဳးစိတ္ရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />သစ္ပင္ခ်ိဳးစိတ္ရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />မိန္းမရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ေယာက်ာ္းရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ငတ္မြတ္ခါင္းပါးမွဳရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ၾကြယ္ဝေပါမ်ားမွဳရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />မူးယစ္ေဆးဝါးရွိတယ္<br />ဦးေနွာက္ထဲမွာ<br />ဒဏ္ျပန္ေခ်ေဆးရွိတယ္<br />ဦးေနွာက္ထဲမွာ<br />ကြန္ဒြန္ရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />AIDSရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ဒီမိုကေရစီရွိတယ္<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />စစ္အာဏာရွင္ရွိတယ္<br />..........................<br />ဦးေႏွာက္ထဲမွာ<br />ဦးေႏွာက္မရွိဘူး။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ<br />၂၇.၁၁.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-553442003130985672?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-67291645222043284852011-12-19T05:24:00.000-08:002011-12-19T05:31:18.184-08:00<h6 class="uiStreamMessage" ft="{&quot;type&quot;:1}"> <span style="font-size:small;"><span class="messageBody" ft="{&quot;type&quot;:3}">အစဥ္အလာအရ<br />ဆင္ဆာျဖတ္တယ္<br /><br /><span class="text_exposed_show"> လမ္းစဥ္နဲ႔မသင့္ရင္<br />အရမ္းထြင္ခြင့္မေပးဘူး<br /><br />မ်ိဳးဆက္ပါးသိပ္လာမဝနဲ႔<br />ခ်ိဳးဖ်က္ဓါးကသိပ္ထက္တယ္<br /><br />အသစ္အေတြးေတြ သိပ္ေရးမစြမ္းနဲ႔<br />စစ္ေဆးေရးက သိပ္ၾကမ္းတယ္<br /><br />ေခတ္သံလွိဳင္းေတြ သိပ္မသီနဲ႔<br />ျပစ္ဒဏ္ရိုင္းေတြအစီအရီရွိတယ္<br /><br />ယဥ္ေက်းမွဳအပုတ္အသိုးေတြကို<br />အထင္ေသးသမွဳနဲ႔မလွဳပ္ႏွိဳးေလရ<br /><br />ထံုးစံေပတံေပ်ာ့ကြက္ေတြကို<br />ရုန္းဆန္ေဝဖန္ေလ်ာ့မတြက္ရ<br /><br />ကဗ်ာတပုဒ္ပုဒ္ျဖစ္ဖို႕<br />ဘာလုပ္လုပ္မသင့္တဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ.<wbr><span class="word_break"></span>..<br /><br />ငါ့ကိုအရက္တပိုင္းျမန္ျမန္ေပးစမ<wbr><span class="word_break"></span>္းကြာ။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ</span></span></span></h6><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6729164522204328485?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-74438550346119697812011-10-03T06:34:00.000-07:002011-10-03T06:39:02.147-07:00ဓမၼဆြဲအားနဲ႕<br />အစလြဲသြားတဲ့ အပၸါယ္ဘာသာ<br /><br />ကမၻာ့ဆြဲအားနဲ႕<br />ကပ္လြဲသြားတဲ့ ၾကယ္တာရာ<br /><br />ဘ၀ဆြဲအားနဲ႕<br />ထပ္လြဲသြားတဲ့ အမုန္းမ်ား<br /><br />အလွဆြဲအားနဲ႕<br /> ျပတ္စဲသြားတဲ့ ႏွလံုးသား<br /><br />မႏုႆလူ႕ရဲ႕ေဘာင္သို႕<br />ဒုကၡဆုလက္ေဆာင္ပို႕လိုက္တယ္။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-7443855034611969781?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-27866954769056117302011-08-20T02:17:00.000-07:002011-08-20T02:18:20.458-07:00ဂိုးတိုင္ထိျပီး ထြက္လာတဲ့ ေဘာလံုးေတြက <br />တင္းနစ္ကြင္းမွာ အျမဲပိုက္တိုးေပမဲ့ <br />အဲဒီတင္းနစ္ေဘာေတြက <br />ေဘာလံုးပြဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ပိုက္မတိုးဘူး <br />ဆယ္ပူးနဲ႔လည္းရံွဴး <br />ကင္းပူးနဲ႔လည္းမႏိုင္ <br />ဘ၀ပြဲမွာ ေဘးထြက္ထိုင္ေနရေတာ့မလား <br />ကိုယ္ဟာ <br />ဖြဲအိပ္ေပါင္း တစ္သန္းေလာက္ မ ႏိုင္ေသးတဲ့ အဖိုးအိုပါ <br />ႏွစ္မိုင္ရွည္တဲ့မီးစာနဲ႔ ဆယ္တိုင္ကီစာအျပည့္ရွိတဲ့ မီးခြက္ပါ <br />ဒိုင္အိုဂ်ီးနိီးစ္ထက္ေတာင္ ပိုေတြးဆႏိုင္တဲ့ ေသာက္ရူးပါ <br />စက္လတ္ကို တစ္ေတာင့္ခ်င္းပစ္နိုင္တဲ့ လက္ညိဳးပါ <br />ဟစ္တလာထက္ပိုမိုက္ရဲတဲ့ အေမရိကန္ သမၼတပါ <br />ေစ်းေခြးထက္ ပိုျပီးအေပအေတခံတဲ့ ဂ်စ္ပစီပါ <br />ဘုရားသခင္ထက္ ပိုျပီးေမာ္ဒန္ျဖစ္တဲ့ ဒိဌိပါ <br />ဆယ္ပြဲကစား ဆယ္ပြဲရွံဴးေတာင္ မမြဲတဲ့ ဖဲသမားပါ <br />အဲဒီေလာက္ ေတာင့္ခိုင္မွဳေတြနဲ႔ေတာင္ <br />ကုန္းေျမမွာၾကိဳးစားခဲ့သမွ် <br />အရွံဴးေတြသာ တိုးပြားခဲ့ရေလရဲ႕ <br />စားက်က္ကို သမုဒၵရာဆီ ေရြ႕ခဲ့တယ္။ <br /> <br />ပုလဲငုတ္ဖို႔ ဒိုင္ပင္ထိုးခ် <br />ငမန္းပါးစပ္ထဲ တည့္တည့္က်တယ္ဗ်ာ။ ။ <br /> <br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-2786695476905611730?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-7463434049990366802011-08-20T01:26:00.000-07:002011-08-20T01:29:07.951-07:00စိုက္လိုက္တာ အျမဲစိမ္းသစ္ေတာ <br />ေပါက္လာတာ ကႏၱာရ <br /> <br />ေတာင္တန္းစိုေရ <br />ရလဒ္ေတြ မိုးေခါင္ခဲ့ျပီဗ် <br />ျမစ္တစ္စင္းေလာက္ ငွားစမ္းပါ <br /> <br />ျမစ္ကျမစ္ရဲ႔ အလကၤာကို ရြတ္ျပတယ္ <br />ကႏၱာရကိုေရွာင္ <br />ေတာေတာင္ဆိုရင္ တိုက္စား <br />ပင္လယ္ထံ မ၀ပ္တြားနဲ႔ <br />စုန္ရံုသက္သက္ ျမစ္မျဖစ္ပါ တဲ့ <br /> <br />ခင္ဗ်ားတို႔ အျမင္ပဲ <br />က်ေနာ္ဟာ နယ္ခ်ဲ႕မဟုတ္ဘူး <br />က်ေနာ္ဟာ အရင္းရွင္မဟုတ္ဘူး <br />က်ေနာ္ဟာ ဇာတိေမ့သူလည္းမဟုတ္ဘူး <br /> <br />ေရငတ္လို႔ျဖစ္ရတာေတြ။ ။ <br /> <br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-746343404999036680?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-45338195578434525752011-08-19T15:06:00.000-07:002011-08-20T01:28:46.269-07:00ဦးေႏွာက္နဲ႔ အေတြးအေခၚမလိုပါ <br />အတြင္းသေဘာကိုက ဟာလာဟင္းလင္း <br />ဘ၀ကို အေရျပားနဲ႔ခ်ရင္းတယ္ <br /> <br />ထမ္းသြားရမဲ့ အေလးက တစ္စီးလံုး အျပည့္ <br />လွမ္းသြားရမဲ့ အေ၀းက ခရီးမဆံုးသေရြ႕ <br /> <br />ေလဟာ ေက်ာရိုး ေလဟာ အေသြးအသား <br />ေလကိုစားရင္ အားအင္ျဖစ္တယ္ <br />ဖိနပ္ အသစ္ကို ခ်စ္မိတာက လြဲလို႔ <br />ကြ်န္ေကာင္း ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပါ <br /> <br />အေရသိပ္ထူတဲ့ <br />အဲဒီ ကားဘီးလိုေကာင္ေတြ <br />မူလီေခ်ာင္လာရင္သတိထား။ ။ <br /> <br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-4533819557843452575?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-40708831126947012002011-08-14T02:54:00.000-07:002011-08-14T16:35:02.961-07:00ပင္လယ္ရဲ႕အကိုးအကားအရ <br />ဒီပြဲကိုက်င္းပရတာျဖစ္တယ္။ <br /> <br />သမိုင္းစာအုပ္ထဲမွာ <br />ကိုယ့္၀ါက်ကိုယ္ရွာမေတြ႕ရင္ <br />ပထ၀ီစာအုပ္ထဲမွာလည္း <br />ကိုယ့္ေျမပံုကိုယ္ရွာမေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ <br /> <br />ကမ္းေတြအကုန္ျပိဳ <br />သေဘာၤေတြအကုန္ေမွာက္ေစေတာ့ရယ္လို႔ <br />လွိဳင္းေတြေပါက္ကရတီးခတ္ေနတာမဟုတ္ဘူး <br />ဒုတ္ေတြဓါးေတြပဲစားလာခဲ့ရတဲ့ႏွလံုးသားက <br />ဘယ္လိုပဲတီးခတ္တီးခတ္ <br />ဒီဂီတပဲရတယ္မဟုတ္လား။ <br /> <br />ဘ၀ကိုရြက္လႊင့္ရွာေဖြေနသူမ်ား <br />ကိုယ္ခံအားေကာင္းၾက <br />ဒုကၡအခ်င္းခ်င္းေဖ်ာ္ေျဖၾက <br />ဒဏ္ရာအခ်င္းခ်င္းကုသၾက <br />လွိဳင္းဂီတကိုေက်ာ္ျဖတ္မယ္။ <br /> <br />ေျမျပင္ ေရျပင္ ေ၀ဟင္ ေကာင္းကင္ <br />ဒါ စၾက၀ဠာဖြဲ႕စည္းပံုျပင္တဲ့ပြဲေပါ့ <br />အမွန္တရားေတြပဲဇကာတင္က်န္လိမ့္မယ္။ <br /> <br />မိတ္ေဆြတို႔... <br />ေျချပတ္လက္ျပတ္အနာဂတ္မ်ားကို <br />မထားရစ္ခဲ့ၾကနဲ့ <br />က်ဳပ္တို႔မိုင္းက်ဳပ္တို႔ရိပ္သိမ္းသြားရမယ္။ <br /> <br />ပင္လယ္ရဲ႕အကိုးအကားအရ <br />သမိုင္းေလးကိုင္းကိုတင္ <br />လွိဳင္းရိုင္းဂီတနဲ႔ပစ္ခတ္ <br />ေဟာဒီေခတ္စနစ္ဆိုးၾကီးကိုသတ္ၾကမယ္။ ။ <br /> <br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-4070883112694701200?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-25224801036642992102011-08-13T14:57:00.000-07:002011-08-13T14:58:17.095-07:00၀ါးတစ္ပင္အျဖစ္နဲ႔ <br />သစ္ပင္ေတြနဲ႔လံုးေထြးလုယက္ရွင္သန္ခဲ့ရ <br />ရိုးျဖတ္တစ္ငုတ္အျဖစ္နဲ႔ <br />အညြန္႔ျဖတ္စြန္႔ပစ္ခံအထီးက်န္ေနပူဒဏ္ခံရ <br />စကၠဴျဖစ္လာရျပန္ေတာ့လည္း <br />ႏိုင္ရာ၀န္ေလးထမ္းမွလူျဖစ္က်ိဳးနပ္မွာမို႔ <br />သူတို႔ငါ့ကိုတာ၀န္ေပးၾကျပီ။ <br /> <br />အဘိဓာန္ေတြ က်မ္းစာအုပ္ေတြလို <br />အသိပညာေတြသိုေလွာင္ျပီးမခမ္းနားႏိုင္ေပမဲ့ <br />တစ္ခါသံုးေကာ္ဖီမွဳန္႔တစ္ထုပ္လို <br />မနက္လင္းျပီဆိုသူတို႔ငါ့ကိုေဖာက္ေသာက္ၾကတယ္။ <br /> <br />ေရးပစ္ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းလို <br />ဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္ျပီးငါ့ကိုအမွိဳက္ေတာင္းထဲပစ္ထဲ့တဲ့လူကတစ္မ်ိဳး <br />ခပ္ေကာင္းေကာင္းကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို <br />ငါ့ကိုဂရုစိုက္ေသခ်ာဖတ္သိမ္းဆည္းတတ္တဲ့လူကတစ္မ်ိဳး <br />အဲဒီႏွစ္မ်ိဳးပဲရွိတဲ့ဒီေလာကမွာ <br />သမိုင္းကိုငါမေလ့လာခဲ့ပါဘူး <br />ငါကိုယ္တိုင္ဟာသမိုင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ <br /> <br />ေနာင္ႏွစ္မ်ားစြာမွာ <br />လိုအပ္လို႔ငါ့ကိုျပန္ရွာတဲ့အခါမွာ <br />ငါအသက္ျပန္၀င္လာဦးမွာပါ <br />အေျခခံအားျဖင့္ေတာ့ <br />ငါ့သက္တမ္းက ၂၄နာရီ <br />ဒါေပမဲ့ <br />ကမၻာနဲ႔ခ်ီတဲ့တန္ဖိုးေတြနဲ႔ <br />ငါကသာမာန္လူစကၠဴေလးတစ္ရြက္ပဲ။ ။ <br /> <br />သုအိုင္စံ <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-2522480103664299210?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-9850356765687537222011-08-10T09:28:00.000-07:002011-08-10T09:29:50.661-07:00ေမတၱာမွာ ျခစ္ရာေတြနဲ႔ <br />ခ်စ္ရမွာမို႕ ခ်စ္ခဲ့တယ္ ယဥ္သဒၵါ <br /> <br />ဒီလိုနဲ႔ <br />ငါတို႕ရဲ့ ထမင္းတနပ္တာ <br />၇၄ေတြ <br />၈၈ေတြ <br />ေရႊ၀ါေရာင္ေတြ <br /> <br />မင္းရဲ့ <br />လွည္း၀င္ရိုးသံေတြ <br />အဆက္မျပတ္ညံေနတယ္ <br />ငါ့ရဲ့ <br />ပုဂံေတြ <br />အဆက္မျပတ္ေျပးေနတယ္ <br /> <br />မင္းေရာငါပါ <br />ေရေသာက္ျမစ္ေတြရွည္လာျမဲ <br />ေရဘယ္ေလာက္နစ္ေနျပီလဲ <br />ဆြဲတင္ႏိုင္ခဲ့ <br />ဘာမွ မသီးပြင့္ခဲ့ဘူး...ရတယ္ <br /> <br />ဒါေပမဲ့... <br /> <br />သစၥာမွာ အျပစ္အနာေတြနဲ႕ <br />ပစ္ရမွာမို႕ ပစ္ခဲ့တယ္ အၾကင္နာ။ ။ <br /> <br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-985035676568753722?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-88032255998970604582011-08-04T05:20:00.000-07:002011-08-05T05:50:19.052-07:00ဘုရားသခင္လုပ္စာနဲ႔<br />အမွားျပင္ထားတဲ့ပုစၦာ<br /><br />မေတာ္တဆဓမၼနဲ႔တီးခတ္ခံရအဓိပၸါယ္မ်ား<br />အေပ်ာ္ဘ၀ခဏနဲ႔အျပီးသတ္က်အဆိပ္ျပယ္သြား<br /><br />ဘယ္မွာလဲ<br />အဆိပ္ကင္းတဲ့စိတ္အလင္း<br />ဘယ္မွာလဲ<br />ရန္ကင္းတဲ့ဥာဏ္အလင္း<br />ဘယ္မွာလဲ<br />စစ္မွန္တဲ့အျဖစ္သ႑ာန္<br /><br />အမ်ားအျမင္မွာကားစင္တင္လွ်က္ပဲ<br />တရားသဘင္ဟာအမွားျပင္ဆင္လွ်က္ပဲ<br /><br />ခင္ဗ်ားပုစၦာဟာ<br />တအားယုတ္မာတာပဲဗ်ာ။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-8803225599897060458?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-67345191782720306102011-08-03T12:18:00.000-07:002011-08-03T12:19:26.888-07:00သမုဒၵရာက<br />က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္ပစ္တင္လိုက္တယ္<br />ေကာင္းကင္ကို ေရာက္မေရာက္ေတာ့မသိဘူး။<br /><br />ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးတဲ့<br />အျပာစစ္စစ္အေရာင္ေတြကို တိမ္ေတြက သိပ္ၾကိဳက္သတဲ့<br />ေကာင္းကင္ကို စစ္ထိုးဖို႔<br />တိမ္မ်ိဳးႏြယ္စုေတြ ညီညြတ္ရမယ္တဲ့<br />အေ၀းေရာက္တိမ္ေတြကို ေလလႊတ္ေခၚလိုက္တယ္။<br /><br />ၾကည့္စမ္းပါဦး<br />အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္<br />အုပ္စုလိုက္ အုပ္စုလိုက္<br />တိမ္တိုက္ၾကီးေတြ တိမ္တပ္မေတာ္ၾကီးေတြ<br />ေတာ္လွန္စစ္လား က်ဴးေက်ာ္စစ္လား<br />စစ္ျပင္ထားတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။<br /><br />သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး<br />တကယ္ကို သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး<br />တိမ္ေတြရဲ့ လမ္းစဥ္မွားလို႔လား<br />ေဖာက္ျပန္တဲ့ တိမ္ပါမႊားေလးေတြေၾကာင့္လား<br />တိမ္ေတြရဲ့ ညီညြတ္ေရးထဲ ဗံုးခြဲခံလိုက္ရတယ္။<br /><br />၀ုန္း ဂ်ိန္း ေပါက္ကြဲ<br />မိုးသည္းသည္းထဲ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းေတြ လန္႔ေအာ္ျဖတ္ေျပး<br />ဒါ တိမ္ေတြရဲ့ ေသြးေတြလား<br />တိမ္ေတြရဲ့ မ်က္ရည္လား<br />ႏွစ္မ်ိဳးစလံုး ေရာသြားတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။<br /><br />အေျခအေနေတြ ၾကည္စင္သြားတဲ့အခါ<br />ေကာင္းကင္က စာတစ္ေစာင္က်လာတယ္<br />"တစ္ေကာင္ေကာင္ကမ်ား<br />ငါ့ေအာက္မွာ ေကာင္းကင္တစ္ခု ထပ္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ရင္<br />ငါ့ေကာင္းကင္ ငါျပန္ရုပ္သိမ္းသြားပါ့မယ္ ခ်စ္သူရယ္" တဲ့...<br /><br />ကမၻာေျမက ဘာျပန္ေျပာလိုက္တယ္ထင္လဲ<br />"မ်က္ရည္ပဲ ေပးေပး<br />တံေတြးပဲ ေထြးေထြး<br />ေသးပဲ ေပါက္ခ်ေပါက္ခ်<br />ခ်စ္ရတာ သူ႔တစ္ေယာက္ထဲပါ<br />စိုစြတ္ရတာ သိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္" တဲ့။<br /><br />တိမ္ေတြကေတာ့ လုပ္စား ခံလိုက္ရတယ္။ ။<br /><br />တစ္ေယာက္ေယာက္က အေပၚက ကဗ်ာကို ေခါင္းစဥ္မပါ ဘာမပါနဲ႔ ေရးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ ဖတ္ၾကည့္ ခံစားျပီး အခုလို ခ်ေရးတဲ့ အဆင့္အထိ၊ ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ျပင္းျပေနခဲ့လို႔............<br /><br />ကမၻာေပၚမွာ GREEN PEACE လိုအဖြဲ႕ၾကီးေတြက သစ္ပင္ေတြကို ပို ပို စိုက္ပ်ိဳးသလိုမ်ိဳး လူေတြကလည္း လူေတြကို ပို ပို ျပီးေမြးဖြားေနၾကတယ္။ အဲဒီသစ္ပင္နဲ႔ အဲဒီလူေတြအတြက္ ေလေကာင္းေလသန္႔နဲ႔ ေရေကာင္းေရသန္႔ေတြ လံုေလာက္ေရးဟာ သူ႔မွာ အတိအက်တာ၀န္ရွိတယ္လို႔ ေကာင္းကင္က ယံုၾကည္တယ္။ တစ္ခုတည္းေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္က ကမၻာေျမဟာ သူ႔ခ်စ္သူဆိုတာပါပဲ။ သူတာ၀န္ယူထားတဲ့ကိစၥ သူစတင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေတာ့တာေပါ့... ပထမဦးဆံုး သမုဒၵရာ<br />ေတြဆီကို အေၾကာင္းၾကားခဲ့တယ္။ ကမၻာေျမေပၚက စုေဆာင္းလို႔ရသမွ် ေရဆိုးေရေကာင္းေတြကို အသြင္တစ္မ်ိဳးေျပာင္းျပီး သူ႔ထံတင္ပို႔ေပးဖို႔ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ သမုဒၵရာဟာ ကမၻာေပၚက အၾကီးမားဆံုး ေရွးအက်ဆံုး RECYCLE စက္ရံုၾကီးျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီစက္ရံုၾကီးက ဘယ္ေလာက္ထိ နည္းပညာေျမာက္သလဲဆိုရင္ ေဟာဒီလို မ်က္ျမင္ထင္ရွားေတြ႕ေနရတဲ့ေရေတြကို ေလစီးေၾကာင္းထဲလြင့္ပါသြားတဲ့ အခိုးအေငြ႕ေတြျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာ။ ေလာင္စာေတြကိုေတာ့ တစ္ေနရာရာက ရမွာေပါ့ေလ။<br /><br />ဒုတိယအဆင့္အေနနဲ႔ ေကာင္းကင္က သူ႔ရဲ့က်ယ္ျပန္႔သမွ် အေရျပားၾကီးကို ပိုက္ကြန္သဖြယ္ျဖန္႔ကား အုပ္မိုးထားလိုက္တယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ သမုဒၵရာရဲ့ ပို႔ကုန္မွန္သမွ် သူ႔လက္ကမလြတ္ေစရတဲ့။ ကဲ...သမုဒၵရာကိုလည္း ေက်ာခိုင္းခဲ့ျပီ။ အေပၚမွာကလည္း ေကာင္းကင္က ဆီးလား မိုးလားနဲ႔။ ေ၀့လည္ေ၀့လည္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခိုးအေငြ႕ေတြဟာ သူတို႔ခ်င္း နီးစပ္ရာ ခ်စ္ၾကိဳက္ၾက မ်ိဳးပြားၾကနဲ႔ ေလထုထဲမွာ တိမ္ ကမၻာၾကီး ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ။ အခုလို ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔ တိမ္ဘ၀ကို မရခင္ကတည္းက ေရခိုးေရေငြ႕ေတြဟာ ေကာင္းကင္ရဲ့ အျပာေရာင္ကို ျမင္ဖူးျပီး သိပ္လိုခ်င္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ တိုးတက္တဲ့ အေတြးအေခၚဆိုမလား မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆ ဆိုမလားပဲ။ အဲဒီအေတြးအေခၚရွိေနတဲ့ တိမ္ေတြဟာ တိမ္မွန္သမွ် ညီညြတ္ေရး၊ စစ္ထဲ၀င္ေရးကို ဦးေဆာင္စည္းရံုးျပီး တိမ္တပ္မေတာ္ၾကီးကို တည္ေထာင္၊ ေကာင္းကင္ကိုသိမ္းပိုက္ေရးလမ္းစဥ္ကို ခ်ေတာ့တာပဲ။ ဒါေတြဟာ တိမ္ေတြဘက္ကအျမင္နဲ႔ ျပင္ဆင္ခ်က္ေတြပါ။ ေကာင္းကင္ကေတာ့ တစ္မ်ိဳး "တိမ္မွန္သမွ် ေရျဖစ္ေစရမယ္တဲ့" ။ သူဆင္ထားခဲ့တဲ့ အကြက္ေလ။ သူ႔အေရျပားနဲ႔ တိမ္ေတြကို ယက္ ယက္ျပီး စုေထြး။ အားမရတာနဲ႔ ေလေတြကိုပါ မုန္တိုင္းျဖစ္ခြင့္ေပးမယ္ဆိုျပီး တိမ္ေတြကို စုေထြးေရး စီမံကိန္းမွာ ခိုင္းထားလိုက္တယ္။ ျပီးေရာေပါ့...ေလေတြက ေ၀ွ႔တိုက္လိုက္။ ေကာင္းကင္က ေပြ႕ပိုက္လိုက္နဲ႔။ ေၾသာ္...တိမ္တိုက္ေတြ..တိမ္တိုက္ေတြ၊ ညွစ္ေခ်ခံရေတာ့မွာကို မသိရွာဘူး။ ညီညြတ္ေနလိုက္ၾကတာ။<br /><br />အဲဒီလို ေကာင္းကင္က အကြက္ေစ့ေစ့ အလုပ္ရွဳပ္ေနခ်ိန္မွာ ကမၻာေျမဟာ သူမကိုသူမ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ဖုံးျပီး (ခင္ပြန္းအေ၀းေရာက္ေနတ့ဲ ဇနီးတစ္ေယာက္ရဲ့ ရုန္းကန္ရင္ဆိုင္မွဳမ်ိဳးနဲ႔) ေနပူဒဏ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ကာကြယ္ေနရတာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေကာင္းကင္က ေရေတြ ပို႔ေပးမွကို ျဖစ္ေတာ့မွာေလ။ ဒီေတာ့ ေကာင္းကင္ဟာ သူ႔လက္သန္သန္ၾကီးေတြနဲ႔ တိမ္ေတြကို စတင္ ညွစ္ေခ်ေတာ့တာပဲ။ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ တိမ္ေတြဟာ ေကာင္းကင္ရဲ့ စနစ္တက် တိုက္ခိုက္ညွစ္ေခ်မွဳေအာက္မွာ ေရျဖစ္သြားရတာေပါ့။ ၾကည့္ေလ..ေကာင္းကင္ရဲ့ လက္ေမာင္းၾကီးေတြ တစ္ေန႔တစ္ျခား သန္မာထြားက်ိဳင္းလာလိုက္တာ ကမၻာဦးထဲက ဆိုပါေတာ့။<br /><br />ေျမျပင္ကို ေရပို႔ေရး ကိစၥၾကီးျပီးသြားေတာ့ ေလေတြက ေကာင္းကင္ရဲ့ကတိအတိုင္း မုန္တိုင္း ျဖစ္ခြင့္ကို ေတာင္းဆိုလာၾကျပီ။ သိပ္သိတာေပါ့။ ေကာင္းကင္ပဲဟာ။ အားလံုးထက္လည္လို႔ အေပၚကေန ေကာင္းကင္လုပ္ေနတာေပါ့။ ဒီအကြက္ကိုလည္း သူပဲဆင္ခဲ့တာေလ။ ေလေတြရဲ့ ပါးစပ္ကေန ဆႏၵနဲ႔ ေတာင္းဆိုလာတဲ့ အခ်ိန္အထိကို အသာေလးၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ေစာင့္ေနခဲ့တာ။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းကင္ဟာ ေလေတြ မုန္တိုင္း ျဖစ္ေရး/ မျဖစ္ေရးကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ကမၻာေျမကို ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြ ပို႔ေရးမွာ မုန္တိုင္းသိပ္ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ ေလထု ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြေလးေတြကို အသံုးခ်လိုက္တာပါ။ သူ႔ရဲ့လမ္းစဥ္ကိုက တစ္ဖက္လွည့္လမ္းစဥ္ပါ။ "ေလေတြကို ေခ်မွဳန္းေရး" တဲ့။<br /><br />ေကာင္းကင္ဟာ သူ႔ေတာင္ပံနဲ႔ ေလထုကို တ၀ုန္း၀ုန္ရိုက္ခ်။ ျပီးေတာ့ ေျခသည္းေတြနဲ႔ ျပန္ကုတ္တင္။ အဲဒီလို သံုးေလးခါေလာက္ လုပ္ျပီးေရာ ကမၻာေပၚက ေတာင္တန္းၾကီးေတြဆီ တည့္တည့္ခ်ိန္ရြယ္ျပီး ေလထုကို တအားကုန္ လႊဲပစ္ထုတ္လိုက္တယ္။ ေလထုဟာ ေကာင္းကင္ရဲ့ လက္ကအထြက္မွာ ဘာမွမျဖစ္ေသးေပမယ့္ လမ္းတစ္၀က္မွွာ မုန္တိုင္းျဖစ္သြားတယ္ေလ။ မုန္တိုင္းတစ္ေကာင္အေနနဲ႔ ေတာင္တန္းၾကီးေတြကို ေျပးခြပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေတာင္တန္းၾကီးေတြက မုန္တိုင္းရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ရိုက္ခ်ိဳးတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး အရင္းစစ္လိုက္ေတာ့ ကမၻာေျမေပၚမွာ ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြ ျဖစ္ေပၚလာေတာ့တာေပါ့။<br /><br />(ကဲ..ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ။ အဲဒီလို ေရ ေလ အစံုအလင္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ကမၻာေျမရဲ့ ခံစားခ်က္က ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုတာ သင္တို႔ရဲ့ခ်စ္သူေတြက ပိုသိမွာပါ။ ကမၻာေျမရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းတဲ့အခါ ဆံုးရွံဳးပ်က္စီးခဲ့ရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ေရၾကီးတဲ့ ဒုကၡ မုန္တိုင္းသင္တဲ့ဒုကၡ စတဲ့ဒုကၡေဘးၾကီးေတြမွာ ျမိဳ႔ ရြာ သစ္ပင္ အေဆာက္အအံု တိရစၦာန္အပါအ၀င္ လူေတြပါ ဆံုးရွံဳးခဲ့ရတာပါ။ ေရာဂါတစ္ခုကို ကုသရာမွာ ေသြးျဖဴဥေတြ က်ဆံုးသြာသလိုမ်ိဳး ျဖစ္မွာပါ။ ဒီေတာ့ မုန္တိုင္းတစ္ခုကို ရိုက္ခ်ိဳးဖို႔ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ လိုအပ္သလိုမ်ိဳး ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြကို အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံၾကိဳဆိုတဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ စီးကရက္စက္ရံုေတြကိုေရာ မဖ်က္ဆီးသင့္ေပဘူးလားလို႔........ဒီ၀ါက်ရဲ့အဆံုးမွာပဲ က်ေနာ္က စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညွိဖြာရွိဳက္ျပီး ဒီစာတစ္ပုဒ္လံုးကို အစကေန ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့၊ စာ ေကာင္း မေကာင္းမသိေပမဲ့ စီးကရက္က ေတာ္ေတာ္ေသာက္လို႔ေကာင္းတာကို ေသခ်ာသိရွိ ခံစားလိုက္ရတယ္။ (လူဆိုတာ အခက္ခဲဆံုးပုစၦာ) ဆိုတဲ့အခ်က္ကို (YES) or (NO) မွတ္တမ္းေကာက္တဲ့ ဇယားထဲမွာ (YES) ဆိုတဲ့အကြက္ေလးကို က်ေနာ္ (အမွန္) ျခစ္ေပးလိုက္တယ္။<br /><br />( မိတ္ေဆြအေနနဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ဟာ ေခါင္းစဥ္ရွိသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကို လက္ခံယံုၾကည္ရင္ ဒီစာတစ္ပုဒ္လံုးအတြက္ "ေသာက္လို႔ေကာင္းတဲ့စီးကရက္" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆိုင္/ မဆိုင္ မသိပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီအယူအဆၾကီးေၾကာင့္ ဘယ္တုန္းကမွ အိပ္ေရးမပ်က္ခဲ့ဖူးတာ သိပ္ေသခ်ာေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းၾကီး ယံုၾကည္ေနတုန္းမို႔........။<br /><br />သုအိုင္စံ<br />၀၇/၀၄/၂၀၀၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6734519178272030610?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-87596693597501799432011-08-03T08:28:00.000-07:002011-08-03T08:30:31.876-07:00သူမသည္...။<br /><br />ရင္ကိုခြဲ<br />အသဲကို ျဖတ္ဆင္းေစခဲ့<br />ေဟာဒီ ျမစ္ႏွစ္သြယ္<br />ေပါင္းစပ္ျခင္းရဲ့ အနာဂတ္<br />ဧရာ၀တီကို ႏို႔တိုက္ခဲ့ရ။<br /><br />အေၾကာျပိဳင္းျပိဳင္း<br />ရိုးမတံတိုင္းေတြနဲ႔ ျခံရံ<br />အလ်ားရွည္ရွည္<br />ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ ကာရံ<br />ျမစ္ေတြကို ေျပးအားသန္ေစခဲ့<br />ျမစ္ေတြကို ေျပးလမ္းမွန္ေစခဲ့။<br /><br />စီးဆင္းခဲ့ၾက<br />ျမစ္ေတြ ရဲရဲၾကီး စီးဆင္းခဲ့ၾက။<br /><br />ဘယ္ရင္အံုကို<br />ခပ္ျပင္းျပင္း ေဖာက္ဆင္း<br />ခ်င္းတြင္းလို အရာေတြ<br />လာခဲ့<br />ဒဏ္ရာေတြကို သယ္လာခဲ့<br />ဧရာ၀တီထဲ ပစ္ထဲ့။<br /><br />စစ္ေတာင္းေတြအေၾကာင္း<br />ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိရဲ့<br />ၾကားဘူတာကေန ျဖတ္တက္<br />အရွိန္သြက္သြက္နဲ႔ ပန္း၀င္ခဲ့<br />ဒါေပမဲ့<br />စစ္ေတာင္းဟာ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ျဖစ္တယ္။<br /><br />အစဥ္အလာၾကီးမားတဲ့ သံလြင္<br />ညာလက္ဖ်ံေပၚမွာ ၾကီးျပင္း<br />မ်ားစြာေသာ ယံုၾကည္ျခင္းေတြကို မ်ိဳမ်ိဳခ်<br />ပင္ပန္းလွေပါ့<br />သင့္ေက်ာေပၚက<br />ဇက္ေၾကာတက္ေနတဲ့ ပဋိပကၡေတြနဲ႔<br />နာတာရွည္ ပိန္ခ်ံဳးေနတဲ့ ယမ္းေငြ႕ေတြကို<br />ခါခ်ခဲ့<br />ျငိမ္းခ်မ္းတည္ျငိမ္တဲ့<br />ေရကမၻာသစ္ဆီ ခရီးဆက္မယ္။<br /><br />ထိုအရပ္၌<br />ေမခမ်ား<br />မလိခမ်ား<br />ျမစ္င၀န္မ်ား<br />တနသၤာရီမ်ား<br />စစ္ေတာင္းမ်ား<br />ခ်င္းတြင္းမ်ား<br />ဧရာ၀တီမ်ား<br />............မ်ား<br />စကားတိုးဆိတ္<br />တိတ္တိတ္ အိပ္စက္ကြယ္။<br /><br />ေဟာဒီမွာ<br />ကိုယ္စီကိုယ္ငွ မွ်မွ်တတ ေလွာ္ခပ္<br />ကိုယ္စီကိုယ္ငွ လွလွပပ ေပ်ာ္ၾက<br />ျပည္ေထာင္စု...အနာဂတ္...ပင္လယ္ျပင္။<br /><br />သူမသည္ ပင္ကို လွ၏ <br />သူမသည္ အလွဆင္ခ်င္၏ <br />သူမ မ်က္ႏွာသစ္ေနသည္။ ။<br /><br />ေကသာဦးခိုက္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-8759669359750179943?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-87885073885124311872011-07-07T06:03:00.000-07:002011-07-07T06:05:37.505-07:00ေတာင္ယာကို<br />ေလာင္စာလုပ္ထားတဲ့<br />ေတာမီးက<br />ေဒါၾကီးတယ္<br /><br />အလွတရားေတြ<br />ျခစားသြားျပီးေနာက္<br />အနာဂတ္ကိုယ္တိုင္<br />ျပာက်ငိုမွိဳင္ေနေတာ့တယ္။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-8788507388512431187?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-78053757965643622832011-07-05T01:15:00.000-07:002011-07-05T01:17:54.409-07:00ခ်စ္သူက တစ္ေန႔ႏွင္းဆီတစ္ဖူးပန္တယ္<br />က်ေနာ္က တစ္ေန႔ စီးကရက္တစ္ဘူးေသာက္တယ္<br />က်ေနာ္တို႔ရဲ့ စုဗူးေတြ အသံတိတ္သြားတဲ့ေန႔မွာ<br />အေမ့ ပိုက္ဆံအိပ္ ေျခရာလက္ရာ စပ်က္ခဲ့တာပါ။<br /><br />အေမက က်ေနာ့္လက္ခ်က္မွန္း သိတဲ့အခါ<br />ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ထားေပးတယ္ဗ်ာ<br />ပြင့္ေနတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ခိုးရတာ<br />ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကိုယ္ ေစာ္ကားသလိုပါပဲ<br />အဲဒါနဲ႔...<br />က်ေနာ္ စီးကရက္ျဖတ္ျပီး ႏွင္းဆီစိုက္ဖို႔လုပ္တယ္<br />ခ်စ္သူက ႏွင္းဆီအစား ဘ၀တစ္ခုကိုပဲ ပန္ေတာ့မယ္လို႔ေျပာတယ္<br />က်ေနာ့္ ဘ၀ကို ရဲရဲၾကီး ခ်စိုက္ေပးလိုက္တယ္<br /><br />အဲဒါေတာင္ အေမ့ပိုက္ဆံအိတ္က ပြင့္ေနတုန္းပဲ။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-7805375796564362283?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-91868924383759067052011-07-01T23:11:00.000-07:002011-07-01T23:33:55.743-07:00တစ္မိနစ္ေလးေနာက္က်ရံုနဲ႔<br />တစ္နာရီေလာက္ထပ္ေစာင့္လိုက္ရတဲ့<br />တနဂၤေႏြခရီးသြားလိုပဲ<br />ဘ၀က မလိုအပ္တဲ့ကြက္လပ္ေတြကို ျဖည့္ ျဖည့္ ေနရတယ္။<br /><br />တစ္နာရီ တစ္ေခါက္ေလး ေျပးဆြဲတာေတာင္<br />အခ်ိန္မမွန္ေနာက္က်တတ္တဲ့<br />တနဂၤေႏြရထားလိုပဲ<br />ဘ၀မွာ...<br />အလာက်ဲ အပ်င္းၾကီးတဲ့လိုအပ္ခ်က္ေတြ ပို ပို လာခဲ့တယ္။<br /><br />ခရီးသည္ေတြ ရွိ ရွိ မရွိ ရွိ<br />ရထားေတြ လာ လာ မလာ လာ<br />အဲဒီမွာထိုင္ေစာင့္ေနရွာတဲ့<br />တနဂၤေႏြဘူတာရံုလိုပဲ<br />ဘ၀ဟာ ပရိတ္သတ္မရွိလည္း ေဖ်ာ္ေျဖေနရမွာပဲ။<br /><br />ေစ်းေကာင္းေကာင္းရလို႔<br />ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ တနဂၤေႏြေန႔မွာ ေရာင္းစားလိုက္ရဲ့<br />ေငြကိုက္ခံရတဲ့ အဓိပၸါယ္ေသေတြ။<br /><br />မေျပလည္ရွာတဲ့ ဘ၀ေလးအတြက္<br />ေျဖဆည္ရာ ဓမၼေတးတခ်ိဳ႕ကို<br />တနဂၤေႏြေန႔နဲ႔ တီးခတ္လိုက္တယ္<br />"အာမင္" ။ ။<br /><br />သုအိုင္စံ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-9186892438375906705?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-88397254309208859902011-06-20T16:30:00.000-07:002012-02-09T10:14:07.617-08:00၁။<br />အရွင္...<br />သင္၏ေခၚရာ<br />ထပ္ခ်ပ္...ငါ...လိုက္ပါမည္။<br />ၾကယ္တစ္ပြင့္ကိုဆြဲယူ<br />ငါ့ကို...ထူပါ။<br /><br />ဟိုးမွာ...<br />ေသအံ့မူးမူးလူက<br />ေျမျပင္ေပၚကသူ႕အရိပ္ကို<br />ကပ်ာကယာ အိတ္ထဲယူေကာက္<br />လက္သည္းေတြေတာင္ ေခြေခါက္ေနၿပီ။<br /><br />ဒီမွာ...<br />ဦးေခါင္းခြံထက္<br />ဆံျဖဴေတြ၀ပ္တြားတက္ေနတဲ့အဘိုးအို<br />ေတာင္ေ၀ွးက်ဳိးကိုရီေ၀ၾကည့္ေငး<br />သူ...ဘာေတြ ေတြးၿပီနည္း။<br /><br />စမ္းေရကိုငံု႕ေသာက္မွ<br />ကိုယ္မ်က္ႏွာကိုယ္ျပန္ျမင္ရေသာလူမ်ား<br />အျခားဘာကိုေတြ႕စြမ္းမလဲကြယ္။<br /><br />အတၲဆိုင္းဘုတ္ကုိ<br />လည္မ်ဳိမွာသံငုတ္နဲ႕႐ိုက္<br />လမ္းမွားလိုက္ေသာခရီးသည္မ်ား<br />သံသရာရထားကိုေစာင့္ေနသည္။<br /><br />၀ါးတစ္ပင္ရိပ္မွာ<br /><br />ျခေသၤ့တို႕ပင္အိပ္၀ံ့ပါသလား။<br />၀ါးတစ္ပင္ရိပ္၌<br />သူေတာ္စင္တို႕ ေပွ်ာ္ပိုက္ခဲ့ၾကၿပီ။<br /><br />အေမွာင္ကနက္၏<br />ၾကယ္ကလက္မည္<br />ဤခရီးေ၀းသလား<br />ငါ...ေရာက္ေအာင္သြားပါမည္ေလ...။<br /><br />၂။<br />ေႏြ...ေႏြ မိုး မိုး<br />တြင္းထဲမွာ ႏွင္းခဲေတြပုပ္သိုးေနေရာ့သလား။<br /><br />ေဆာင္းကိုပန္ၿပီး<br />ေျမာက္ျပန္ေလေရာက္လာမွ<br />ျပာေ၀မႈိင္းအုပ္<br />ေဟာ ... ႏွင္းေတြတစ္ဆုပ္ၿပီးတစ္ဆုပ္။<br /><br />သဲကႏၲာရက<br />သဲေတြနဲ႕ဖြဲ႕စည္းျပသလို<br />မာယာေလာက<br />မာယာေတြနဲ႕ မႈံရီအံုခ်ေနတယ္။<br /><br />ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္က<br />ေခါင္းညိတ္ျပ႐ံုမဟုတ္<br />လက္ခုပ္တီးၿပီး လက္အုပ္ခ်ီျပတာ<br />ငါ ေတြ႕ခဲ့ဖူးၿပီ။<br /><br />ေသြးစက္ေတြေနာက္မွာ<br />လက္သည္းနီီစက္ရဲရဲေတာက္ျပတာ<br />ငါ ေတြ႕ဖူးၿပီ။<br /><br />ကြၽဲခ်ဳိမႈတ္ၿပီး<br />ကြၽဲအုပ္ကိုေဖ်ာ္ေျဖတာ<br />ေပ်ာ္စရာမွမဟုတ္ပဲကြယ္။<br /><br />၁၂ႀကိဳးကေသာ<br />ေလာက၏ကေ၀လက္ေခ်ာင္းမ်ား<br />ငါ့အား...ဆြဲေခၚ<br />ငါ... မေမြ႕ေပ်ာ္ေတာ့ပါၿပီ အရွင္။<br /><br />၃။<br />ငါသည္...တစ္ခါက ဖေယာင္းတိုင္ကဲ့သို႕ျဖစ္၏<br />ထို႕ေၾကာင့္<br />မီးေတာက္ကိုခ်စ္ေလသည္။<br /><br />မိုး၏အျမင့္ကိုမသိ...ဟု<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ရွိ၏။<br />အမွန္ကား...<br />ေျမ၏အနက္မွာပင္ ေ၀၀ါးဆဲ။<br /><br />စီးေမ်ာရာတြင္<br />ေဗဒါကို ကုပ္ဖက္<br />အနက္ေရာင္ လႈိင္းေခါင္းမ်ားၾကားမွာ<br />ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းပြားလ်က္။<br /><br />ထုိေသာ... မေန႕ကငါသည္<br />၀ါက်င္ေဟာင္းႏြမ္း ေနလံုးကိုထမ္း၍<br />ေတာင္စြယ္တန္းမွာ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />ဤယေန႕ ... ငါ ... သည္<br />မီးခိုးကဲ့သို႕ မိုးေပၚထိုးတက္<br />ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြါ<br />အားလံုးကို လႊတ္ခ်ခဲ့ခ်င္ပါၿပီ။<br /><br />ငါသည္ ငါ၏ဘုရင္ျဖစ္၍<br />ငါသည္ ငါ၏ျပည္သူျဖစ္၏။<br />ငါ့ကိုငါက အုပ္ခ်ဳပ္၍<br />ငါ့အလုပ္ကိုငါလုပ္ရေပေတာ့မည္။<br /><br />၄။<br />ဥပုသ္သည္ သီလက်ဳိးေတာ့<br />ဘုရားရွိခိုးရင္း ရွက္ေလသည္။<br /><br />ငါတို႕သည္...လူသားမ်ားျဖစ္၏<br />လက္ဖ၀ါးမွာ<br />အမွားလကၡဏာပါေလသည္။<br /><br />ဟိုခ်ဳိး ... သည္ေကြ႕<br />ခြၽတ္ယြင္းေသာ ေမာင္းတံျဖင့္ေရႊ႕လ်ား<br />လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ သခၤ်ဳိင္းမွတ္တိုင္မ်ားျဖစ္၏။<br /><br />အပ္ခ်ည္ႏွင့္ျပန္ခ်ဳပ္ထားေသာ<br />စက္႐ုပ္၏အစိတ္အပိုင္းမ်ားပမာ<br />တစ္ခါတစ္ခါ<br />မွီတြယ္ရာလည္း မဲ့တတ္သည္။<br /><br />အို ... ``လူသားအားလံုးခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား´´<br />အားလံုးထဲမွာ<br />ငါသည္လည္း ပါ၀င္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား။<br /><br />သူတစ္ပါးကိုလည္းခြင့္လႊတ္<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္းခြင့္လႊတ္<br />အနာရြတ္မွန္သမွ်<br />ဆြဲခြၽတ္ဖယ္ရွားၾကပါ။<br /><br />နင္းလာေသာေျခေထာက္ကို<br />ေျမမႈန္႕သဲေက်ာက္တို႕က<br />ခြင့္လႊတ္ၾကသလိုမ်ဳိး<br />႐ိုးသားျပည့္၀<br />တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။<br /><br />၅။<br />ထမင္း၀ိုင္းမွာ<br />လွ်ာႏွင့္ခပ္၍စားၾကသူမ်ား<br />သြားၾကားထိုးတံစူးၾကေလသည္။<br /><br />စပါးေစ့(၁၀၀)ႏွင့္<br />သင္လံုေလာက္ပါက<br />စပါးေစ့(၁၀၁)<br />ေနာက္လူအတြက္ ျဖစ္ပါေစကြယ္။<br /><br />ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၿပီးေတာ့လည္း<br />ၾကံမစုပ္ၾကပါႏွင့္၊<br />ၾကံေကြၽးၿပီးေတာ့လည္း<br />ဆင္ကိုႏွာေမာင္းမျဖဳတ္ၾကပါႏွင့္။<br /><br />ေညာင္ရြက္ေတြနဲ႕မိုးတဲ့<br />ေရအိုးစင္ေလးပမာ<br />သာယာေျမ႕ခ်မ္း<br />ေနပူလမ္းမွာ တြဲေခၚၾကပါ။<br /><br />အမွန္စင္စစ္<br />ေခါင္းငံု႔ေပးလိုက္ျခင္းဟာ<br />ေခါင္းေမာ့ထားရျခင္းေလာက္<br />ေညာင္းညာလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။<br /><br />၀င္သက္ႏွင့္ယူခဲ့သမွ်<br />ထြက္သက္ႏွင့္ ျပန္ေပးရမည္။<br />ဒါ ... ကမၻာအစရဲ႕<br />ပထမသီအိုရီပဲျဖစ္သည္။<br /><br />ငါကေတာ့(ရမည္ဆိုပါလွ်င္)<br />ေသလြန္ၿပီးခါမွ<br />အင္အားတစ္စျပန္ယူသံုး<br />ငါ့အေခါင္းကို ငါပဲဖံုးသြားခ်င္ေတာ့၏။<br /><br />၆။<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ေတာ့<br />လင္းပြင့္ျမင့္ျမတ္္ရဦးမည္။<br />ထို႕အတြက္<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို တံျမက္စည္းလွဲၿပီး<br />တဖြားဖြား ေျခြခ်ပစ္ရမည္။<br /><br />လက္သီးဆုပ္ျခင္း ... ဆိုတာ<br />တုန္ခါျဖဴေဖ်ာ့ ေထာ့လန္ေကြးလုပ္<br />လက္ေခ်ာင္းေတြအခ်င္းခ်င္း ျပန္ဖမ္းခ်ဳပ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒိုင္းနဲ႕ကာထားၿပီးမွ<br />သူတစ္ပါးကို ဓါးျဖင့္ရြယ္ရဲလွ်င္<br />သူရဲေကာင္းဟု မေခၚခ်င္<br /><br />တစ္ခါက<br />ဤလက္တို႕အလံလုခဲ့ၾက၏။<br />ထုိ ... ဆုတံဆိပ္<br />ယခု ဘယ္ဆီခ်ိတ္မည္နည္း။<br /><br />ငါ့ရိပ္ျမံဳကို<br />႐ုပ္ပံုစာတမ္း<br />ဘာမွမကပ္တမ္း<br />လမ္းေဘးမွာ ျမက္ျဖင့္ေဆာက္မည္။<br /><br />မာနကိုေျဖေလ်ာ့<br />ေရစင္ေအးျဖင့္ ငါ ကန္ေတာ့ပါအ့ံ။<br />ေျခဖ၀ါးမွ ဦးကင္း<br />ေမတၲာျဖဴျဖင့္ လင္းလိုလွပါေတာ့သည္ ငါ့အရွင္ ...။<br /><br />၇။<br />(ေလာကၾကီးသည္ အံ့ဖြယ္အတိၿပီး၏။<br />နဂိုမူလ တိမ္သည္ဟုထင္ရေသာ တြင္းမ်ားပင္လွ်င္<br />ဆင္းၾကည့္ခါမွ နက္ရွလႈိက္စား<br />ပို၍ ... နိမ့္၀င္သြားတတ္၏။)<br /><br />ၾကက္ေျခခတ္ ... ၏<br />ဆံုရပ္မွာေန ရီေ၀ေထြျပားေသာညမ်ား<br />မိုးခါးရနံ႕ သင္းပ်ံ႕ေနတတ္၏။<br /><br />ငါ့ေရွ႕မွလူမ်ား<br />ငါ့ကိုပိတ္၍ကာထား၏<br />ငါ့ေနာက္မွလူမ်ား<br />ငါ့ကိုတြန္း၍ေက်ာ္သြား၏။<br /><br />ထို႕ေနာက္ ...<br />ေခ်ာက္ကမၻားေရာက္မွ<br />ေၾကာက္အားျဖင့္လွည့္ျပန္<br />ငါႏွင့္တဖန္ ...<br />လူခ်င္းလဲၾကျပန္၏။<br /><br />ေအာင္ျမင္ၾကပါေစကြယ္<br />ေနေရာင္လေရာင္ျဖန္႕ခင္း<br />အလင္းတေ၀ေ၀နဲ႕<br />ေန႕ေတြညေတြ<br />ၿငိမ္းခ်မ္းသည္ထက္ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။<br /><br />သူဖုန္းစားလည္း<br />ေျမသားပန္းကန္မွာ<br />ေကာက္ႏွံပင္တို႕ေ၀ၿဖိဳး<br />အသေရတိုးသည္ထက္တိုးပါေစ။<br /><br />သူၾကြယ္ႀကီးလည္း<br />ငရဲျပည္ကဓါးကို<br />ေရွာင္ရွားပိုင္းခ်င့္<br />ႏွိမ့္ခ်အပ္ေသာဦးေခါင္းျဖင့္<br />ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ပါေစ။<br /><br />၈။<br />ငိုေၾကြးဖို႕အတြက္<br />အသက္၀င္လာေသာလူမ်ား<br />သစၥာတရားကို<br />ဟားတုိက္ရယ္ေမာေနၾကသည္။<br /><br />ရွင္ေသမင္းက<br />အစြယ္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ေစာင့္စား<br />သက္တမ္းကြၽံသည္ႏွင့္<br />တမလြန္မွာ<br />အခြံခြါ၍စားလိမ့္မည္။<br /><br />ဟိုစဥ္ခါက<br />ငါသည္လည္းစိုးေၾကာက္<br />ေက်ာက္ေတာင္ကို ပန္းႏွင့္ျပန္ေပါက္ရင္း<br />ေျခေျမႇာက္လက္ေျမႇက္<br />ေျခာက္ျခားဖူးသည္။<br /><br />တုတ္ေကာက္မရွိသူ ... ႏွင့္<br />ခ်ိဳင္းေထာက္မရွိသူ ...<br />လမ္းေလွ်ာက္ရန္မွာပင္<br />ဒုကၡခ်င္းမတူၾက။<br /><br />တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွင့္<br />ရႊံ႕႐ုပ္သားေကာင္<br />မုဆိုးလိုျပန္ေလွွာင္သည့္<br />ေမွာ္႐ံုေထာင္ေခ်ာက္<br />မ်က္လွည့္ဆရာေတြ ေၾကြအံေခါက္ေနသည္။<br /><br />မ်က္စိကိုမွိတ္ၿပီး<br />ကိုယ္ထဲကို တိတ္တိတ္ကေလးျပန္ၾကည့္ေသာအခါ<br />ၫႈိ႕ျပာယွက္သန္း<br />တစ္ေလာကလံုး အနက္ေရာင္လႊမ္းေတာ့၏။<br /><br />ထိုသို႕ျဖင့္<br />ႏွင္းရည္စိုေသာ<br />မႈိပြင့္ကေလး၏ပင္ေျခရင္းမွာ<br />မာနကိုအိပ္ေမြ႕ခ်<br />ထာ၀ရ ငါ ... ထားခဲ့ခ်င္ပါၿပီေလ။<br /><br />၉။<br />ေလာကဓံတရားက<br />နဂါးရွစ္ေကာင္ပမာ<br />ေျမကိုထိုးခဲြ ေလကိုဆြဲၿဖဲ<br />လူေတြထဲမွာ<br />ပ်ံသန္းသြားလာေနသည္။<br /><br />ယဥ္ေက်းမႈအရ<br />တစ္ေနရာတြင္ဖိနပ္စီးရေသာ ငါတို႕သည္<br />ယဥ္ေက်းမႈအရပင္<br />တစ္ေနရာတြင္ဖိနပ္ခြၽတ္ရဦးေတာ့မည္။<br /><br />ဘုရားေျပာတာကိုမွ<br />ငါ... မယံုရဘူးဆိုလွ်င္<br />မာရ္နတ္ေျပာတာကို<br />ငါ... ယံုရေတာ့မည္ေလာ။<br /><br />အစိုးမရေသာ<br />ေလာက၏နာရီစက္သံကို<br />လက္တံတို႕က ေမာင္းႏွင္ဖန္တီး<br />နီး ...နီး ...နီး၍လာခဲ့ၿပီ။<br /><br />မီးကိုေက်ာ္ျဖတ္<br />ေရကိုေက်ာ္ျဖတ္<br />သံခ်ပ္ကာ၀တ္႐ံု<br />ၿခံဳလို႕မလံုပါဘူးကြယ္။<br /><br />တရားရိပ္မွာ<br /><br />စိတ္ကိုထုတ္ၿပီးဖုန္ခါ<br />ၿပီးေတာ့ ...<br />ကိုယ္ထဲမွာ ျပန္လည္ေသာ့ပိတ္<br />သုညကေလးလို<br />ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနရမည္။<br /><br />ေစတီအိုေဟာင္းမွ<br />ေခါင္းေလာင္းသံ တုိးဖြတိုးၫွင္း<br />အို ... အရွင္ ...<br />ေျမမွထေသာ ငါ့ကိုျမင္ပါ။<br /><br />၁၀။<br />အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား<br />လယ္ထြန္သြားရင္း<br />ႏြားေပၚအိပ္ေနၾကပါသလား။<br />အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား<br />လယ္ထြန္သြားရင္း<br />စပါးျဖစ္ေအာင္ စိုက္ၾကပါသလား။<br /><br />လူသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္<br />မုိးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ<br />ခိုင္မာက်စ္လ်စ္<br />တာ၀န္ေက်ေသာ ေပတစ္ဆစ္မွ်ေတာ့<br />ျဖစ္သင့္သည္။<br /><br />အရပ္ရပ္မွလာေသာ ေလတို႕၌<br />ေျမစိုက္ေက်ာက္တုိိင္တို႕<br />မတုန္လႈပ္ၾကသကဲ့သို႕<br />ငါတို႕ ေနသြားရမည္။<br /><br />အရွင္ယူေဆာင္သည့္<br />ၾကယ္တစ္ေထာင္ျမင့္ေခါင္ ၀င္းပသည့္ညကား<br />လႊလႊေဖြးဆြတ္<br />လွံသြားတို႕ကိုပင္ ေခြညြတ္ေစေတာ့၏။<br /><br />ဓမၼေတးကုိ<br />ေသြးအစက္စက္တုိင္ေအာင္ျဖန္းဆြတ္<br />ႏႈတ္ဆက္ေတာ္ရြတ္ဆိုသံမ်ား<br />တိုးကာ က်ယ္ကာ ငါ ... ၾကားေနရ၏။<br /><br />ေလေျပညင္းတြင္<br />ေရႊအဆင္းျဖင့္ သြားႏွင့္ၾကသူမ်ား<br />ဥေပကၡာကို<br />ဘာမွမေျပာဘဲ ထားသြား၏။<br /><br />ထိုသူတို႕ေနာက္<br />ငါ တေကာက္ေကာက္လိုက္ပါေတာ့အံံ့။<br />ထုိသူတို႕ေနာက္<br />ငါ ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါေတာ့အံ့။<br />ၾကယ္ေရာင္ေကြ႕ေကာက္<br />ထိုေသာ ေကာင္းကင္မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားေအာက္မွပင္<br />ငါ့အား<br />လမ္းျပေစစားေတာ္မူပါေလာ့ ... ျမတ္ေသာ ငါ့ ...အရွင္။ ။<br /><br />(ဗုဒၶ ... သို႕)<br />တာရာမင္းေ၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-8839725430920885990?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-13239157927331164452011-06-18T02:59:00.000-07:002012-02-09T10:14:20.383-08:00(၁)<br /><br />ငါးဟာ ့ ့ ့<br />ေရကုိမသိသလုိ<br />လူေတြဟာ ့ ့ ့<br />မသိတာကလဲြလုိ႔<br />အားလုံးသိခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />(၂)<br /><br />ၾကည့္ပါ<br />တခမ္းတနား ေနထုိင္ဖုိ႔<br />ဘုရားသခင္ကအစ<br />တစ္ခါသုံးေဘာပင္အထိ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ့ ့ ့<br />ဖန္းဆင္းခဲ့ၾက။<br />ဘာသာစကားကေန<br />ဆင္ဖုိနီဓာတ္ျပားအထိ<br />အင္တာနက္ကေန<br />ထရုိဂ်င္းနစ္ ျမင္းရုပ္အထိ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔<br />ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။<br />စည္သြပ္ဘူးကေန<br />ဆုိကေရတီး အဆိပ္ခြက္အထိ<br />အိတ္ခ်္အုိင္ဗြီပုိးကေန<br />အဂၤါၿဂိဳဟ္သြားယာဥ္အထိ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔<br />ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။<br />ပိရမစ္ကေန<br />စကၠဴနဲ႔လုပ္တဲ့ပန္းအထိ<br />ဆံပင္ဆုိးေဆးကေန<br />အာဏာရွင္စနစ္အထိ<br />လူကေန ့ ့ ့<br />လူပုံတူမ်ဳိးပြားအထိ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔<br />ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။<br /><br />(၃)<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ<br />သစ္ပင္ေပၚကဆင္းၿပီး<br />အခ်င္းခ်င္းလက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္<br />ဟဲလုိ၊ဟုိင္း၊ေဟး<br />ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။<br />ေလးနဲ႔ျမားကုိတင္တတ္ေအာင္<br />ေကာက္တဲ့အခြန္ေဆာင္တတ္ေအာင္<br />ထီးျဖဴမုိးတတ္ေအာင္<br />ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။<br />မုိးေမွ်ာ္တုိက္ေတြကုိ ဂူလုပ္ဖုိ႔<br />ေန၀င္ရင္ မီးဖြင့္တတ္ေအာင္<br />တုိက္ပုံအကၤ်ီ ၀တ္တတ္ေအာင္<br />ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။<br />ဒါ၀င္က သင္မေပးရေအာင္<br />ေရခ်ဳိးခန္းနဲ႔ေရးခ်ဳိးတတ္ေအာင္<br />ကဗ်ာေရးတတ္ေအာင္<br />ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။<br />တံတားေဆာက္တတ္ေအာင္<br />ဥပေဒျပဳတတ္ေအာင္<br />ကြန္ဒုံးသုံးတတ္ေအာင္<br />ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။<br />ဖဲကစားတတ္ေအာင္<br />ဘုရားဖူးသြားတတ္ေအာင္<br />ႏ်ဴကလီယား ဗုံးလုပ္တတ္ေအာင္<br />ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။<br />လေပၚလမ္းေလွ်ာက္တတ္ေအာင္<br />ကာကြယ္ေဆား ထုိးတတ္ေအာင္<br />ကုိယ့္အိမ္တံခါးကုိ လုံးၿခံဳစြာ ပိတ္တတ္ေအာင္<br />ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />(၄)<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ ့ ့ ့<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔<br />စားဖုိ႔အတြက္<br />ပန္းကန္နဲ႔ခ်က္ျပဳတ္နည္းတစ္ေထာင္နဲ႔<br />သူမ်ားအသက္နဲ႔။<br />ေသာက္ဖုိ႔အတြက္<br />အုိေအစစ္နဲ႔ မုိးခါးေရနဲ႔<br />ေရသန္႔ဘူးစက္ရုံနဲ႔။<br />ေနဖုိ႔အတြက္<br />ေလေအးေပးစက္နဲ႔<br />ျပကၡဒိန္နဲ႔<br />ေရလုိက္ငါးလုိက္ အေတြးအေခၚနဲ႔။<br />ၾကည့္ဖို႔အတြက္<br />ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႔ပန္းခ်ီျပတုိက္နဲ႔<br />တတ္ေယာင္ကား မ်က္စိနဲ႔။<br />နားေထာင္ဖုိ႔အတြက္<br />ေရဒီယုိနဲ႔ဓာတ္ျပားနဲ႔နီရုိးဘုရင္ရဲ႕ ဗ်ပ္ေစာင္းသံနဲ႔။<br />ရွဴရႈိက္ဖုိ႔အတြက္<br />ပင္လယ္ေလနဲ႔ ရက္ဗလြန္ေရေမႊးနဲ႔<br />မသူေတာ္ခုႏွစ္ပါး ကုိယ္နံ႔နဲ႔။<br />စီးပြားရွာဖုိ႔အတြက္<br />မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔<br />မာကင္တုိင္ ၀ါဒနဲ႔။<br />စစ္တုိက္ဖုိ႔အတြက္<br />လက္နက္နဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်မ္းနဲ႔<br />ႏုိင္လုိမင္းထက္၀ါဒနဲ႔။<br />အပ်င္ေျဖဖုိ႔အတြက္<br />စီးကရက္နဲ႔အေလလုိက္စရာနဲ႔<br /><br />အမဲပစ္ ရုိင္ဖယ္နဲ႔။<br />ငါမွန္ေၾကာင္း၊သူမွားေၾကာင္း<br />ေျပာဖုိ႔အတြက္<br />ပါးစပ္နဲ႔ ကုိးကားစရာစာအုပ္နဲ႔<br />မုိးတစ္လုံးေလတစ္လုံးဘ၀င္နဲ႔။<br />ဖ်ားနာဖုိ႔အတြက္<br />အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ရုပ္ခႏၶာနဲ႔<br />ကုိးဆယ့္ေျခာက္ပါး ေရာဂါနဲ႔။<br />ေသဆုံးဖုိ႔အတြက္<br />သံသရာနဲ႔သခ်ိဳ ၤင္းနဲ႔<br />(ေသၿပီးမွ) ့ ့ ့<br />သတိရၾကမယ့္ လူေတြနဲ႔။<br /><br />(၅)<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ<br />ေဂါတမဗုဒၶရွိတယ္<br />နစ္ေရွးရွိတယ္။<br />မဟတၳမဂႏၵီရွိတယ္<br />စတာလင္ရွိတယ္။<br />မုိးဇက္ရွိတယ္<br />ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ရွိတယ္။<br />ေသာမတ္အယ္ဒီဆင္ရွိတယ္<br />ဂ်က္ဆင္ပုိးေလာ့ရွိတယ္။<br />အက္တလတ္ရွိတယ္<br />ပီတာ၀ုိင္ယာရွိတယ္။<br />ဆစ္မဂန္ဖရြိဳက္ရွိတယ္<br />ကိတ္၀င္းဆလက္ရွိတယ္။<br />ဖူကူမားယားရွိတယ္<br />ယူတူးက ဘုိႏုိရွိတယ္။<br />စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ရွိတယ္<br />အုိစမာဘင္လာဒင္ရွိတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ<br />တိရိစၧာန္ရုံရွိတယ္<br />ေဘးမဲ့ေတာရွိတယ္။<br />ေဂါက္ကြင္းရွိတယ္<br />အက်ဥ္းေထာင္ရွိတယ္။<br />စိပ္ပုတီးရွိတယ္<br />ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ရွိတယ္။<br />စီးေနတဲ့ျမစ္ေတြရွိတယ္<br />ေပါက္ကြဲမယ့္ မီးေတာင္ရွိတယ္။<br />၀ုိင္အုိလက္ေပါင္ဒါရွိတယ္<br />အဏုျမဴဓာတ္ေပါင္းဖုိရွိတယ္။<br />သစ္ခြပန္းေရာင္စုံရွိတယ္<br />အသားႀကိတ္တဲ့စက္ရွိတယ္။<br />စားမရတဲ့ သစ္သီးေတြရွိတယ္<br />လကြယ္ညရွိတယ္။<br />ေက်းပုိင္ကၽြန္ပုိင္စနစ္ရွိတယ္<br />ေခၽြးနံ႔ေပ်ာက္ေဆးရွိတယ္။<br /><br />(၆)<br /><br />ဒီလုိနဲ႔<br />ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ<br />ဘယ္ေတာ့မုိးရြာမယ္္ဆုိတာ<br />ႀကိဳတင္ေျပာလုိ႔။<br />ယုန္ ေျမမနင္းသားကုိ<br />ဓားနဲ႔လွီးကာ<br />အရသာခံ၀ါးလုိ႔။<br />အလင္းႏွစ္တစ္သန္းက ၾကယ္ကုိ<br />နကၡတ္ၾကည့္မွန္ေျပာင္းနဲ႔ၾကည့္လုိ႔။<br />အပါယ္ေလးဘုံကုိ<br />ဓာတ္ေလွကား အလုအယက္ဆင္လုိ႔။<br />ပုိတမ္ကင္သေဘာၤက အေျမာက္သံကုိ<br />စပ်စ္၀ုိုင္စုပ္ရင္း နားေထာင္လုိ႔။<br />ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကုိမပုပ္သုိးေအာင္ ေဖာ္မယ္လင္စိမ္လုိ႔။<br />ထုိ၀ါဒ၊ဟုိ၀ါဒေတြကုိ<br />ကုိယ့္နဲ႔ေတာ္သလုိ အက်ီ ၤခ်ဳပ္၀တ္လုိ႔။<br />ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ<br />စစ္ေၾကညာလုိ႔<br />စစ္ေျပၿငိမ္းလုိ႔<br />သစ္ပင္ေတြကုိခုတ္လုိ႔<br />သစ္ပင္ေတြကုိစုိက္လုိ႔<br />လက္ထပ္ၾကလုိ႔<br />ကြာရွင္းၾကလုိ႔။<br />ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ<br />သရုပ္ေဆာင္လုိ႔<br />သရုပ္မေဆာင္လုိ႔<br />ေရကုိစုန္လုိ႔<br />ေရကုိဆန္လုိ႔<br />တစ္၀က္ကုိစားလုိ႔<br />တစ္၀က္ကုိေထြးလုိ႔။<br />ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ<br />ငါးေတြမွ်ားလုိ႔<br />ငါးေတြလႊတ္လုိ႔၊<br />မွားတာေတြမွန္လုိ႔<br />မွန္တာေတြမွားလုိ႔<br />ေသရမွာေၾကာက္လုိ႔<br />ေသရမွာမေၾကာက္လုိ႔။<br /><br />(၇)<br /><br />သမုိင္းနိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ<br />ဂုဏ္ဆုိတာေငြကုိေခၚတယ္<br />ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္ ကိုယ္မပ်က္ေစနဲ႔<br />ျမစ္တစ္ျမစ္ထဲကုိ ႏွစ္ခါျပန္မဆင္းႏုိင္ တိတၳဳံကုိၾကည့္<br />အုိဇုန္းလႊာကုိ ကယ္တင္ၾကပါ<br />အားလုံးဟာ လုိင္ဘီဒုိညာဥ္မွာ အေျခခံတယ္<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စစ္လုိတယ္<br />စပါးတားကတ္ဆုိတာ ဘယ္သူလဲေဟ့<br />ျဖစ္တည္မႈဟာ အႏွစ္သာရထက္ ေရွးက်တယ္။<br /><br />(၈)<br /><br />သင္ ့ ့ ့<br />ေနထုိင္ဖုိ႔ရာ<br />ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထုိင္ဖုိ႔ရာ<br />ဒါမွမဟုတ္<br />မေပ်ာ္မရႊင္ ေနထုိင္ဖုိ႔ရာ<br />ဘာမွ<br />မလုိပါ။<br />ဥပမာ<br />ဒီ၀ါက်ေတြက အစ မလုိသလုိေပါ့။<br /><br /><br />(ဟန္သစ္မဂၢဇင္း၊၂၀၀၄၊ ႏုိ၀င္ဘာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-1323915792733116445?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-5532183751277334862011-06-18T01:53:00.000-07:002012-02-09T10:14:33.362-08:00ခင္ဗ်ားအေနနဲ ့ အပ်င္းေျပလို ့ သေဘာထားႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ကယ္လည္း က်ဳပ္တို ့အားလံုး ပ်င္းေနၾကတယ္ မဟုတ္လား။ မနက္ ခင္ဗ်ား အိပ္ေနက် အိပ္ရာေပၚက ႏုိးလာတဲ့အခါ အခန္းထဲမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ေနေရာင္ျခည္က မေန ့ကနဲ ့ မတူဘူးလား။ ေလကို ရွဴရိွဳက္ၾကည့္ ေတာ့လည္း ခါတိုင္းရေနက် ရနံ ့ပဲ မဟုတ္လား။ အိမ္ေရွ ့ကတၱရာလမ္းေပၚ ျဖတ္သန္းသြားေနတဲ ့ ေမာ္ေတာ္ကားေတြက ထြက္တဲ ့ အိတ္ေဇာအနံ ့ ရယ္၊ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားက ပုပ္အဲ ့အဲ ့အနံ ့ရယ္၊ ခင္ဗ်ားရဲ ့ အခန္းထဲက ညွင္းသိုးသိုး မွိဳနံ ့ရယ္ ေရာေႏွာလို ့။<br /><br />ေလေကာင္းေလသန္ ့ရလို ့ရျငား အိပ္ရာကထျပီး ေဘးျပတင္းေပါက္ကို တြန္းဖြင့္လုိက္ဦး၊ ျမင္ေနက် ျမင္ကြင္းေတြက ဆီးၾကိဳ မေနဘူးလား။ အိမ္ေခါင္မိုးေတြေပၚက ျပည့္ျပည့္၀၀ မျမင္ရတဲ ့ ေကာင္းကင္က ျပာမိွဳင္းမိွဳင္း။ အဲ ခပ္စိမ္းစိမ္း သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားတခ်ိဳ ့လည္း ျမင္ရမယ္။ တိမ္ေတြက ေလးတိေလးကန္ ေျခလွမ္းေတြနဲ ့ ဦးတည္ရာမဲ ့လမ္းေလွ်ာက္လို ့။ ေဟာ ရုတ္တရက္ ကန္ ့လန္ ့ျဖတ္ပ်ံသြားတဲ ့ ငွက္တစ္ အုပ္ေၾကာင့္ ျမင္ကြင္းဟာ ျဖတ္ခနဲ အသက္၀င္ လွဳပ္ရွားသြားပံုကအစ ၾကံဳဖူးျပီးသားနဲ ့ တစ္ေထရာတည္း တူေနတယ္မဟုတ္လား။ အသံကိုေရာ နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။ ေစ်းသည္တခ်ိဳ ့ေအာ္သံ၊ ကေလးငိုသံ၊ ကားဟြန္းသံ၊ ေခြးေဟာင္သံ၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားဖြင့္သံ၊ အိမ္နီးနားခ်င္း လင္မယား ရန္ျဖစ္သံ၊ ငွက္ျမည္သံ၊ ေလတိုးသံ။ ဒါေတြပဲ မဟုတ္လား။ ဘာမ်ား ထူးလို ့လဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒီဘက္မွာ (ဒီေန ့က်ဳပ္ျဖစ္ရတဲ ့ကိစၥ) အပ်င္းေျပသေဘာထက္ေတာ့လည္း မကဘူးလို ့ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့မွာ မွန္တစ္ခ်ပ္ရွိတယ္။ မွန္တစ္ခ်ပ္ကေတာ့ သူတို ့မွာလည္း ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားမွာလည္း ရွိတယ္။ လူအားလံုးမွာ လြယ္လြယ္ကူကူရွိႏုိင္တဲ ့အရာပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ မွန္ေတြအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းမသိပါဘူး။ မွန္ဆိုတာ ဘာနဲ ့လုပ္ထားမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ ထားပါေတာ့။ မွန္ေတာ့ ၾကည့္တတ္တယ္ေပါ ့။ မွန္ဆိုတာ လူ ့သမုိင္းမွာ ေက်ာက္ေခတ္ကတည္းက ေပၚတဲ ့အရာလို ့ထင္တာပဲ။ ေျပာင္လက္ေအာင္ ပြတ္တုိက္ထားတဲ ့ ေၾကးျပားေပၚမွာ ထင္ေနတဲ ့ အရိပ္ကို ၾကည့္မွာေပါ ့။ ဒါေၾကာင့္ ၾကည့္မွန္ေတြကို ေၾကးမံုလို ့ ေခၚၾကတာ ထင္တယ္။<br /><br />ဒါေတြ မတုိင္မီကေတာ့ ၾကည္လင္ျငိမ္သက္ေနတဲ ့ ကန္ေရျပင္ကို ၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ေနလိမ့္မယ္။ က်ဳပ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူေတြဟာ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္ရတာ၊ ျပန္ျမင္ရတာကို ေခတ္အဆက္ဆက္က ၀ါသနာထံုခဲ ့တယ္ဆိုတာပဲဗ်။ ခက္တာက အဲဒါပဲ။ က်ဳပ္ကို က်ဳပ္ ျပန္ၾကည့္ခ်င္လို ့ မွန္ၾကည့္တာ။ က်ဳပ္ကို က်ဳပ္ မျမင္ရဘူးဆိုတာ မခက္ဘူးလား။ တကယ္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ရယ္စရာေတာ့ နည္းနည္းေကာင္းသား။ ဒီေန ့မနက္က က်ဳပ္ မွန္ထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမင္ရတဲ ့ရုပ္က က်ဳပ္ ရုပ္မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဘယ္သူ ့ရုပ္ ျဖစ္ေနသလဲ ဟုတ္လား။ အဲဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကို ေျပာခ်င္ေနတာေပါ ့။ မွန္ထဲမွာ ၾကည့္လုိက္လို ့ က်ဳပ္ျမင္ရတဲ ့ရုပ္ဟာ ခင္ဗ်ားရုပ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား မယံုဘူးမဟုတ္လား။ က်ဳပ္ေျပာေနတာ အမွန္ေတြပါ။<br /><br />က်ဳပ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထြက္လာခဲ ့တယ္။ နီက်င္က်င္ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ေရွ ့ေရာက္လာတယ္။ ထိ္ုင္ေနက် ဆုိင္ ဆိုေတာ့ မွာျပဳမေနရပါဘူး။ က်ဳပ္ ထုိင္လိုက္တယ္ဆို ၾကည့္ေဖ်ာ္လိုက္တာပဲ။ ရွယ္ မဟုတ္ဘူး။ ခ်က္ႏို ့ဆီနဲ ့ ေဖ်ာ္တဲ့ ရုိးရိုးလက္ဖက္ရည္ပါ။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္။ က်ဳပ္ လွ်ာကလည္း ဘယ္တုန္းကာလကမွ ခ်က္ႏို ့ဆီနဲ ့ လင္ခန္းမယားခန္းေျမာက္သြားလဲမသိဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ အဆင္ေျပတဲ ့မိတ္ေဆြတခ်ိဳ ့က ဒကာခံရင္းတိုက္တဲ ့ ရွယ္လက္ဖက္ရည္(ဘူးႏို ့ဆီ)ဆို ေသာက္မရခ်င္ဘူးေတာင္ ျဖစ္ေနျပီ။ ခ်ိဳက်ျပင္း လက္ဖက္ရည္ကို တစ္ငံုခ်င္း ေသာက္၊ သတင္းစာကို ေတာင္လွန္ ေျမာက္လွန္ၾကည့္၊ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ဇိမ္ယူျပီးဖြာ၊ အဲဒီဆုိင္မွာ မနက္ခင္းတို္င္း ေတြ ့ေနက် လူေတြနဲ ့ေျပာေနက်စကားေတြ ေျပာလို ့၊ (မေန ့ညက ခ်န္ပီယံလိဂ္ ဖလားပြဲမွာ ဘယ္အသင္းေတြ ႏုိင္ၾက ရံွဳးၾကတယ္ဆိုတဲ ့အေၾကာင္း အားကစားဂ်ာနယ္ ပံုမွန္ဖတ္တဲ ့လူေတြနဲ ့၊ ျဂိဳလ္တုစေလာင္း ပံုမွန္ ၾကည့္သူေတြရဲ ့ ေလသံက အက်ယ္ဆံုးေပါ ့။ မေန ့က ေတာ္ေတာ္ပူတဲ ့ အေၾကာင္း၊ အိုဇုန္းလႊာ ေပါက္ကြဲတာတို့၊ ဖန္လံုအိမ္အာနိသင္ ဆိုတာလည္း ပါရေသးတယ္။ အဲဒီလို ေျပာတဲ ့လူကို အထင္ၾကီးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခပ္တိုးတိုးေျပာၾကတဲ ့ စကားေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ ႏွစ္လံုး သံုးလံုးအေၾကာင္းေပါ ့ဗ်။ ဒီေရာဂါလည္း ေနရခက္တဲ ့ စာရင္းထဲပါေနျပီ။<br /><br />ညက ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲအေၾကာင္း ေျပာတဲ ့လူေတြလည္းရွိတယ္။ ဒါကေတာ့ မိန္းမနည္းနည္းဆန္းတယ္လို ့ထင္တာပဲ) ေရေႏြးအိုး သံုးအိုး ေလာက္က်ေတာ့ အိမ္ျပန္လာတာေပါ့။<br /><br />မိန္းမထည့္ေပးတဲ ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲ၊ အလုပ္သြားေပါ ့။ ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ဘာဟင္းပါမလဲ ေတြးမေနေတာ့ဘူး။ မိန္းမကလည္း သူ အဆင္ေျပတာ စီစဥ္ေပးတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း ၾကံဳရာနဲ ့ စားတတ္ေနျပီကိုး။ တစ္ခါတေလ စားခါနီး ထမင္းခ်ိဳင့္ဖြင့္ၾကည့္မွ ဟင္းအေကာင္းေလး ဘာေလးျမင္ရရင္ အိမ္က မိန္းမကိုေတာင္ အံအားသင့္ေနမိတယ္။ အျပန္ကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္းပါပဲ။ ညေနဆို ကားဂိတ္ေတြမွာ ရံုးေတြ၊ စက္ရံု ေတြက လႊတ္လုိက္တဲ ့အလုပ္သမားေတြ တပံုတပင္ၾကီး။ ကားတစ္စီး ဆုိက္လာရင္ ထန္းလွ်က္ခဲကို ၀ိုင္းအံုတဲ ့ ယင္ေကာင္ေတြလိုပဲ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ ့၊ ကားေတြကလည္း အျပည့္အသိပ္တင္ႏုိင္သေလာက္တင္ၾကပါတယ္။ (သူတို ့လည္း တြက္ေျခကိုက္တာကိုး)။ ဒါေတာင္ ေမွာင္စပ်ိဳးမွ က်ဳပ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။ ကားေပၚမွာ ငါးပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္ စီးခဲ ့ရေတာ့ လူလည္း ႏံုးခ်ိေနျပီ။ ဗိုက္ဆာေနေပမဲ ့ ခဏ အပန္းေျဖျပီး ေရအရင္ခ်ိဳးရေသး တယ္။ အိမ္မွာ ေရျပတ္ေနရင္ ေရထည့္တဲ ့လူ လိုက္ေခၚရေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဆီမွာ အ၀ီစိေရကို အိမ္တုိင္ရာေရာက္ ပိုက္နဲ ့ လိုက္ထည့္ ေပးတယ္။ တစ္ထမ္းမွ တစ္ဆယ္တည္းရယ္။<br /><br />မိန္းမကေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ ထမင္းခူးေပးျပီးရင္ ကေလးေတြ လက္ဆြဲျပီး တီဗြီရွိတဲ ့အိမ္ ေျပးျပီ။ သူလည္း(၇) နာရီလာတဲ ့ ႏုိင္ငံျခားဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို စြဲေနျပီ။ သူ ့မွာလည္း ဒီေဖ်ာ္ေျဖေရးေလးပဲ ရွိတာကိုး။ က်ဳပ္ကေတာ့ မီးေလး ဘာေလး မပ်က္တဲ ့အခါ စာအုပ္ေလး ဘာေလး ဖတ္ေပါ ့။ ႏုိင္ငံတကာသတင္းေလးလည္း မ်က္ျခည္မျပတ္ေစနဲ ့။ အိုစမာဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ၊ အီရတ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိရင္လည္း မျဖစ္ ေသးဘူး။ သတင္းနည္းပညာဆိုတဲ ့အိုင္တီေခတ္ ေရာက္ေနျပီလို ့ လူေတြေျပာေနၾကတယ္ မဟုတ္လား။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ မီးပ်က္တတ္ေတာ့ ေစာေစာ အိပ္ရာ၀င္ေပါ ့ဗ်ာ။ ဒါပါပဲ။<br /><br />အာ . . . ဒါ ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းကို ေစာင္းေျပာေနတာ၊ ဟုတ္လား။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလဗ်ာ။ တကယ္ပါ။ ျပီးေတာ့ မွန္ထဲမွာ က်ဳပ္ ၾကည့္တာ ခင္ဗ်ားရုပ္ကိုပဲ ျမင္ေနရတာလည္း တကယ္ပဲ။ မယံုရင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္တုိင္ မွန္ေရွ ့ သြားရပ္ၾကည့္ေလ။ ကဲ . . . ယံုျပီမဟုတ္လား။ ၾကည့္မွန္ထဲမွာ ခင္ဗ်ားရဲ ့ရုပ္ မဟုတ္လို ့ အံ့အားသင့္ေနျပီ မဟုတ္လား။ ( အခု ခင္ဗ်ား ျမင္ေနရတာ ) ဘယ္သူ ့ရုပ္လဲ ဆုိတာေရာ သိခ်င္ေသးလား။ အဲဒါ က်ဳပ္ ရုပ္ပဲဗ်။ က်ဳပ္ ရုပ္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-553218375127733486?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-8214477552341723572011-06-18T01:50:00.000-07:002012-02-09T10:14:50.625-08:00အိပ္မက္ထဲတြင္ မိမိကိုယ္ကို ရုပ္ေသးရုပ္ တစ္ရုပ္အျဖစ္ ျမင္ရသည့္ အိပ္မက္မ်ားထက္ ထိတ္လန္ ့ေျခာက္လန္ ့ေျခာက္ျခား စရာေကာင္းေသာ အိပ္မက္မ်ိဳးမရွိဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့၏ ခႏၶာကုိယ္ ( ေျခလက္ႏွင့္ ေခါင္း ) တြင္ သာမက၊ ႏွလံုးသားႏွင့္ စိတ္အာရံုမ်ားတြင္ပါ၊ တြယ္ေႏွာင္ခ်ိတ္ဆက္ထားသည့္ မျမင္ရေသာ ၾကိဳးမ်ား အဘယ္မွ်ရွိေနေလမည္နည္း။ ေန ့စဥ္ႏွင့္အမွ် အခ်ိန္ရွိေနသမွ် ကၽြန္ေတာ္တို ့သည္ အတြင္းၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ေထြးရွဳပ္ရစ္ပတ္ေနသည္။ ဥပမာ ၾကိဳးတစ္ခ်ိဳ ့မွာ<br /><br />တစ္ေန ့ထမင္း ႏွစ္ၾကိမ္ စားျခင္း ( အေလ ့အထ )<br /><br />ညဘက္ အိပ္စက္ျခင္း ( သဘာ၀ )<br /><br />မိဘကို ရိုေသျခင္း ( က်င့္၀တ္ )<br /><br />လိင္ဆက္ဆံျခင္း ( အာသာဆႏၵ )<br /><br />မေက်နပ္လည္း ျပံဳးျပျခင္း ( ယဥ္ေက်းမွဳ )<br /><br />မ်ဥ္းၾကားမွ ျဖတ္ကူးျခင္း ( ဥပေဒ )<br /><br />၀တ္ျပဳဆုေတာင္းျခင္း ( ဓေလ ့ထံုးစံ )<br /><br />သစ္ပင္ေရေလာင္းျခင္း ( ၀တၱရား )<br /><br />လူဆိုတာ လြတ္လပ္ေသာသတၱ၀ါဆိုတာ အဓိပၸါယ္ရွိေသးရဲ ့လား သို ့မဟုတ္ လြတ္လပ္မွဳဆိုတာ အဓိပၸါယ္ရွိေသးရဲ ့လား ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ လြင့္ပါးလိုသူျဖစ္သည္။ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မွဳ ကင္းလိုသူ ျဖစ္သည္။ ထာ၀ရဘုရားသခင္သည္၊ အရာရာ ဖန္ဆင္းသူ ျဖစ္သည္ ဆိုပါက ကၽြန္ေတာ့ ေကာင္မေလး၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ရင္ခုန္စရာ အေတြ ့အထိ၊ ဆံုစည္းမွဳ၊ ေျခဖမိုးေပၚက မွည့္ကေလး၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္နာရီ တခ်ိဳ ့ႏွင့္ သူမ၏ ကိုယ္သင္းနံ ့တို ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းေလရကား၊ ၾကံဳေသာ္ သူ ့ကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ၀ယ္တုိက္ခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့ ေကာင္မေလး အရပ္ျမင့္ျခင္းႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ေကာက္တတ္ျခင္းတို ့အတြက္ သူ ( ဖန္ဆင္းရွင္ ) ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွ သၾကား တစ္ဇြန္းခန္ ့ကို၊ သူ မသိေအာင္ ႏွဳတ္ထားရန္ စိတ္ကူးလည္းရွိ၏။ သို ့ေသာ္ ကံေကာင္းစြာပင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ မဆံုဆည္းခဲ ့ၾကေခ်။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ဓါတ္မတည့္ေသာ အရာမ်ားတြင္ သူလည္း ပါပံု ရ၏ ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္၊ တံဆိပ္ကပ္ထားေသာ လူတခ်ိဳ ့၊ အေပါစား ကိုယ္လိမ္းေပါင္ဒါ၊ ယင္နားထားေသာ သစ္သီး၊ ကၽြန္ေတာ့ အေဖ၊ အႏုပညာအတုတို ့ႏွင့္ မတည့္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေလွ်ာက္ျပီးေသာ လမ္း၊ တတ္ေယာင္ကား သီအိုရီ၊ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ အနံ ့၊ ေပါ ့ပ်က္ပ်က္ မိန္းမမ်ား၊ ပေလးတိုးတို ့ႏွင့္ မတည့္ ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သရုပ္မွန္တတၱဳတို၊ မိုးခါးေရ၊ ဟြန္းမတီးရေသာ ရပ္ကြက္၊ သကၠာယဒိဌိ၊ အခါလြန္မွ ရြာေသာမိုးတို ့ႏွင့္ မတည့္ ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မလိုင္ႏုတ္ထားေသာ ႏို ့ဆီ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ စပ်စ္သီး မျမင္ဖူးေသာ ေျမေခြးမ်ား၊ ေသျခင္းတရား၊ ပြဲေတာ္ရက္မ်ားႏွင့္ မတည့္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မတည့္ေသာ အရာမ်ားနွင့္ မတည့္ ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မတည့္ေသာ အရာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မတည့္။<br /><br /><br /><br />*<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မတည့္ေသာ အရာမ်ားထဲတြင္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မ်ားလည္း ပါ၀င္သည္။ စိန္စီထားေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ကတၱီပါအိတ္ စြတ္ထားေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ လွ်ာအရိုး မရွိေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ကိုယ္ေရာင္ ေပ်ာက္ႏုိင္ေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ လက္နက္ကိုင္ထားေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္လွေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ကြန္ဆာေဗးတစ္ပါတီ ပါ၀င္ေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ႏွင့္တူေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ပန္းသီထားေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ သက္တန္ ့အေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ေပါင္း မ်ားစြာကို ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငါးမွ်ားသူ မဟုတ္ ။ အမွ်ား မခံရသူသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒညင္းသီးဆားေရစိမ္၊ အေပါစား ရုပ္ရွင္၊ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ၊ ခ်ီးေျမွာက္ဂုဏ္ျပဳျခင္း၊ အိမ္ေထာင္သားေမြးကိစၥ ခပ္ညံ့ညံ့ မိတ္ေဆြမ်ား၊ ေႏြဦးေပါက္ ရနံ ့၊ ဖားေအာ္သံ၊ စသည္တို ့မွာ ( ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ) ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ႏုိင္ေသာ ငါးစာ ေကာင္း ေကာင္းမ်ား မဟုတ္ေခ် ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသြးေဆာင္ႏုိင္ေသာ အရာ အနည္းငယ္ ရွိသည္ဟုဆိုလွ်င္ ယင္းတုိ ့မွာ အစဥ္အလာေဟာင္းကို ခ်ိဳးဖ်က္ ျခင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူႏွင့္ ကဗ်ာသာ ျဖစ္ေပမည္။<br /><br />*<br /><br />ျမစ္အထက္က တံတားအေပၚမွာ ျဖတ္သန္းသြားေသာ အရာေတြ မ်ားလွေခ်ျပီ ။<br /><br />ႏြားအုပ္မပါေသာ ႏြားေက်ာင္းသား၊ တစ္ဘက္ကမ္းမွာ ပန္းေရာင္းသူ၊ ရွည္လ်ားေသာ ေဆာင္းဥတု၊ ပိုင္ရွင္မဲ ့ ေခြးတစ္ေကာင္၊ အေရာင္ ခပ္မွိန္မွိန္ သရဖူ တစ္ခု၊ အခ်ိန္ကာလ ( သူ ျဖတ္သြားသည္ကို လူေတြ မျမင္လိုက္ၾက ) မိန္းမေခ်ာ တစ္ေယာက္၊ လည္လြန္းတဲ ့ဘီး၊ အမွဳိက္ပံုမွ လြင့္လာေသာ သတင္းစာစကၠဴ တစ္ရြက္ ( ရြက္ေၾကြတခ်ိဳ ့ႏွင့္ ေရာေႏွာလ်က္ )၊ ကုလားမေျခေထာက္၊ မလွမ္းမကမ္း စစ္ေျမျပင္မွ ယမ္းေငြ ့၊ ဖားျပဳတ္တစ္ေကာင္ ( က်ိန္စာသင့္ေနေသာ မင္းသား မဟုတ္ပါ )၊ သမိုင္း အပိုင္းအစတခ်ိဳ ့၊ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ တစ္လံုး၊ ေရခဲမုန္ ့ ေရာင္းေသာ လွည္း၊ ညေမႊးပန္း ရနံ ့၊ ရွပ္တုိက္သြားေသာ ေလျပည္၊ လူနာတင္ကားတစ္စီး၊ အရိပ္မ်ား၊ ေနေရာင္ လေရာင္မ်ား၊ ေျခသံမ်ား၊ အိုမင္း ျခင္းမ်ား၊ ႏုပ်ိဳျခင္းမ်ား ။<br /><br />တခ်ိဳ ့ႏွင့္ တခ်ိဳ ့သည္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိရာမွ ေက်ာခုိင္း ကင္းကြာသြားၾကသည္။ တခ်ိဳ ့သည္ တခ်ိဳ ့ကို ေက်ာ္တက္ သြားၾက၍ တခ်ိဳ ့ကား တခ်ိဳ ့၏ ေနာက္တြင္ က်န္ခဲ ့ၾကသည္။ တခ်ိဳ ့ကား ဆံု၍ တခ်ိဳ ့ကား ေ၀းၾကေလသည္။ တခ်ိဳ ့က အေရွ ့ကို သြား၍ တခ်ိဳ ့က အေနာက္ကို သြားၾကသည္။ တံတားေအာက္က ေရအလ်ဥ္ကေတာ့ ဘယ္ကိုမွ မသြား။ ထုိျမစ္ ေအးခဲေနခဲ ့သည္မွာ ၾကာေခ်ျပီ ။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-821447755234172357?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-51100982892175998122011-06-18T01:48:00.000-07:002011-06-18T01:50:33.851-07:00ကၽြႏု္ပ္တို ့အိမ္အနီးတြင္ ထူးဆန္းေသာ ဆိုင္တစ္ဆုိင္ ရွိပါသည္။ ထုိဆုိင္၏ အမည္မွာ " ရဲရင့္ေသာ ကမၻာသစ္ " ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ( ထိုဆုိင္၏အမည္မွာ သူ ့၀တၳဳတစ္ပုဒ္၏ အမည္ႏွင့္ တူသည္ဟု ဂ်ာမန္စာေရးဆရာၾကီး ဟားမန္းဟက္စ္က တရားစြဲဆိုသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းမ်ားမွ ထုတ္ေဖာ္ကန္ ့ကြက္ ေျပာၾကားသည္ဟု လည္းေကာင္း၊ နစ္နာေၾကးေငြ ေတာင္းခံသည္ဟု လည္းေကာင္း ကၽြႏ္ုပ္ မၾကားခဲ ့ ဖူးခဲ ့ပါ။ ) ထိုဆုိင္တြင္ ေစ်းေရာင္းသူ တစ္ဦးသာ ရွိကာ သူ ့ကို ေစ်း၀ယ္သူ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် ျမင္ဖူးခဲ ့ျခင္း မရွိၾကေခ်။ ေစ်းေရာင္း ေနေသာသူမွာ ကိုယ္ေပ်ာက္ေနေသာသူ ျဖစ္သည္။ ( ျခြင္းခ်က္အေနျဖင့္ မ်က္စိမျမင္ေသာ ေစ်း၀ယ္သူတစ္ဦးက ေစ်းေရာင္းသူ ဆုိင္ရွင္ကို သူ ျမင္ရသည္ဟု တိက်ေသခ်ာစြာ ေျပာဆိုခဲ ့ဖူးပါသည္။)<br /><br />ဤဆိုင္ကေလးကို ထူးျခားသည္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ ဤအခ်က္ေၾကာင့္သာ မဟုတ္ပါ။ အဓိက အခ်က္မွာ ဤဆိုင္ကေလးထဲတြင္ ကမၻာ ေပၚရွိ မည္သည့္စတိုးဆုိင္၊ မည္သည့္ မီနီမတ္ကတ္၊ မည္သည့္ စူပါမတ္ကက္တြင္မွ မရႏိုင္သည့္အရာမ်ားကို ထူးဆန္းေသာ ေစ်းေရာင္းနည္းျဖင့္ ေရာင္းခ်ေပးေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ဤဆိုင္ကေလးထဲသို ့ ၀င္ေရာက္သြားသည္ဆိုလွ်င္ ေျခသံတရွပ္ရွပ္ၾကားရကာ ( လူမျမင္ရဘဲ ) အသံတစ္သံ ထြက္ေပၚလာပါလိမ့္မည္။ ထိုအသံမွာ မရင့္သီးေသာ္လည္း ေဖာ္ေရြမွဳကင္းမဲ ့ကာ အလုပ္သေဘာဆန္ေသာ အသံတစ္သံ ျဖစ္သည္ကို သတိျပဳမိလာပါလိမ့္မည္။<br /><br />ကိုယ္ေပ်ာက္ေနေသာဆိုင္ရွင္ - ဘာအလိုရွိပါသလဲ။<br /><br />၀ယ္သူ - ဘာေတြရႏုိင္သလဲ။<br /><br />ဆုိင္ရွင္ - ကၽြန္ေတာ့္ဆုိင္မွာ လူၾကီးမင္း လိုခ်င္တာ အကုန္ရႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />၀ယ္သူ - တကယ္ပဲ အကုန္ရႏုိင္သလား။<br /><br />ဆုိင္ရွင္ - တကယ္ ရႏုိင္ပါတယ္။ နဂါးအသည္း၊ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ရဲ ့ ဖိနပ္၊ ျဗဟၼာျပည္သြားတဲ ့ဗီဇာ၊ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ ့<br /><br />သီခ်င္းသံ၊ ေသျခင္းတရား ရဲ ့ရနံ ့နဲ ့ မူဆုိလီနီရဲ ့ စိတ္ဓါတ္အထိေပါ ့။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ လူၾကီးမင္း ၀ယ္မယ့္<br /><br />အရာျဖစ္ဖို ့ေတာ့ လိုပါတယ္။<br /><br />၀ယ္သူ - အခုတေလာ ခင္ဗ်ားတို ့ဆိုင္မွာ ေရာင္းအေကာင္းဆံုး ပစၥည္းက ဘာလဲ ခင္ဗ်။<br /><br />ဆုိင္ရွင္ - ထံုးစံအတိုင္း မိုးခါးေရပဲ ခင္ဗ်။<br /><br />ထူးျခားသည္မွာ ကိုယ္၀ယ္ယူမည့္ ပစၥည္း၏တန္ဖိုးကို ၀ယ္သူက ၾကိဳက္သည့္ေစ်းႏွင့္ ၾကိဳက္သည့္အရာကို ၾကိဳက္သလို ေစ်းေပးေခ်ႏုိင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ၊ ျမတ္သစ္ၾကီးသည္ ဧ၀ လာ၀ယ္သြားရာ တန္ဖိုးအျဖစ္ ေဆးလိပ္တို သံုးခုကို ေပးထားခဲ ့သည္။ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္သည္ ပို ့စ္ေမာ္ဒန္သေဘာတရားကို လာ၀ယ္ရာ ဗင္းဆင့္ဗင္ဂုိး၏ နားရြက္အျပတ္ကို တန္ဖိုးအျဖစ္ ေပးခဲ ့သည္။ ေမာင္ေမာင္ေဇယ် သည္ ႏ်ဴကလိယ စက္ရံုတစ္ရံု ၀ယ္ရာ သူ ့ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးျဖင့္ ေပးေခ်ခဲ ့သည္။ ယခု ေမာင္ေမာင္ေဇယ်ထံတြင္ ရွိေနေသာ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးမွာ အတု ျဖစ္ပံုရပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္သည္လည္း ထိုဆုိင္၏ ေဖာက္သည္ တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံရေပမည္။<br /><br />ထုိဆုိင္မွ ပစၥည္းအေတာ္မ်ားမ်ားကိုပင္ ကၽြႏ္ုပ္ ၀ယ္ယူခဲ ့ရာ ထိုအထဲတြင္<br /><br />၁။ ဟီရိုရွီးမားျမိဳ ့( ဗံုးအၾကဲမခံရမီ )<br /><br />၂။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ဆယ္သား<br /><br />၃။ ေျမေခြး ခ်ဥ္သည္ ေျပာေသာစပ်စ္သီးတစ္ခုိင္<br /><br />၄။ ဂ်င္ဆန္းမီ၏ အျပံဳး (ကိုရီးယားရုပ္ရွင္မင္းသမီး)<br /><br />၅။ မသူေတာ္(၇) ပါး၏အသံ(မီးရွိဳ ့ပစ္ရန္)<br /><br />စသည္တို ့ျဖစ္သည္။ ( ဟာေ၀ယံကၽြန္းကို မာလြန္ဘရန္ဒို ၀ယ္သြားသျဖင့္ မရလိုက္ပါ။) ထိုပစၥည္းမ်ားအတြက္ ကၽြႏ္ုပ္ ေပးေခ်ခဲ ့ရသည္မွာ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း က်ပ္တန္တစ္ရြက္၊ ေထြးခံတစ္လံုး၊ အပယ္ခံရေသာ ကဗ်ာသံုးပုဒ္၊ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ႏွင့္ အမဲသား တုိ ့ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />တစ္ေန ့ကမူ မေရာက္တာ ၾကာျပီျဖစ္ကာ ထိုဆုိင္သို ့ကၽြႏ္ုပ္ ေရာက္ရွိသြားခဲ ့သည္။ ဆုိင္ရွင္ႏွင့္ ေတြ ့ဆံု စကားေျပာခဲ ့ပံု မွာ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ဆုိင္ရွင္ - ဘာအလိုရွိပါသလဲ ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ကၽြႏ္ုပ္ - အိပ္မက္ ၀ယ္ခ်င္လို ့ပါ။ ( ကၽြႏ္ုပ္ အိပ္မက္ မမက္သည္မွာ ၾကာေခ်ျပီ )<br /><br />ဆိုင္ရွင္ - လူၾကီးမင္းက ဘယ္လုိ အိပ္မက္မ်ိဳးကို လိုခ်င္ပါသလဲ။<br /><br />ကၽြႏ္ုပ္ - အရည္ပဲျဇစ္ျဖစ္၊ အဖတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ ့။<br /><br />ဆုိင္ရွင္ - ကၽြန္ေတာ္တို ့က အိပ္မက္ကို အရသာ သံုးမ်ိဳးနဲ ့ထုတ္လုပ္ထားပါတယ္။ လိေမၼာ္အရသာ၊ စေတာ္ဘယ္ရီအရသာနဲ ့ႏြားႏုိ ့အရသာပါ။<br /><br />ဘယ္ဟာ လုိခ်င္ပါသလဲ။<br /><br />ကၽြႏ္ုပ္ - သံုးမ်ိဳးလံုးသာ ေပးလုိက္ပါ။<br /><br />သို ့တိုင္ေအာင္ ကၽြႏ္ုပ္က မည္သည့္အိပ္မက္မ်ိဳးကိုမွ မျမင္မက္ဘဲ ရွိေနပါသည္။ ထိုဆိုင္သို ့လည္း အိပ္မက္၀ယ္ရန္ ေနာက္ထပ္ မေရာက္ရွိေတာ့ပါ။ အိပ္မက္မ်ားသည္ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေသာ အရာမ်ား မဟုတ္ပံု ရပါသည္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါသည္။ ထိုေန ့က အိပ္မက္မ်ားအတြက္ ကၽြႏ္ုပ္ ေပးေခ်ခဲ ့ရေသာ တန္ဖိုးမွာ အိပ္စက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-5110098289217599812?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-47193338784295886262011-06-18T01:46:00.000-07:002011-06-18T01:48:37.929-07:00ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />တံခါးေခါက္သံ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ရွိ၏။ ပို၍ တိက်ေအာင္ ေျပာရလွ်င္ ပိတ္ထားေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ရွိ၏။ ဒါေၾကာင့္သာ တံခါးေခါက္သံ ျဖစ္ေပၚတာေပါ ့။ (သို ့ေသာ္ ေလာကတြင္ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးကို ေခါက္သည့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ လူတခ်ိဳ ့လည္း ရွိႏိုင္ေလသည္။)<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />တံခါးေခါက္သံ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို ့တံခါးေခါက္သံ ထြက္ေပၚလာျခင္းမွာ တံခါးေခါက္ေသာသူ ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေလ သည္။ ( သို ့ေသာ္ ေလာကတြင္ တံခါးေခါက္သူ မရွိဘဲ တံခါးေခါက္သံ ထြက္ေပၚတတ္သည့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ တံခါးတခ်ိဳ ့လည္း ရွိႏိုင္ေလ သည္။)<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တံခါးကို ေခါက္တာ ဘယ္သူလဲ။ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေဘးကိုကား၍ ေလွ်ာက္တတ္ေသာ မျပည့္အိုးတစ္ေကာင္လား။ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ ့ခပ္ညံ့ညံ့ ျမန္မာရုပ္ရွင္လား။ နတ္ေရကန္ထဲက တက္လာတဲ ့ ေန ့ခ်င္းၾကီးေတြလား။ ၾကယ္ေတြခ်ည္း စုေ၀း ေတာက္ပေနတဲ ့ ေကာင္းကင္လား။ အရည္မရ အဖတ္မရ ဟန္လုပ္ေနတဲ ့ေတာၾကိဳက္စကားေျပလား။ ရွဳပ္ရံုသာ ရွဳပ္ျပီး တစ္ပြင့္မွ မပြင့္တဲ ့ေဟာဟို ႏြယ္လား။ ေရႊရည္စိမ္ ေမာ္ဒန္ ပန္းခ်ီကားလား။ စက္သံသာ ၾကားရျပီး လက္တံမပါတဲ ့ နာရီလား။ ေက်ာက္ဆူးခ်ထားတဲ ့ တိမ္လား။ ဟိုေကြ ့မွာ ဟိုတက္နဲ ့ ေလွာ္ေနတဲ ့ ေလွလား။ အဲဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တံခါးပိတ္ထားခဲ ့တာ ၾကာေခ်ျပီ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တံခါးကို ေခါက္တာ ဘယ္သူလဲ။ မရြာမယ့္မိုးရဲ ့ ထစ္ခ်ဳန္းသံလား။ ေနာက္ဆံုးရထားရဲ ့ ဥၾသသံ ခပ္တုိးတိုးလား။ တြံေတး စိုးေအာင္ရဲ ့မယ္ဒလင္လက္သံလား။ မသူေတာ္(၇)ပါးရဲ ့ ေတာင္စဥ္ခုႏွစ္ထပ္က ပဲ့တင္သံလား။ အျမင္မေတာ္ ဆင္ေတာ္နဲ ့ခေလာက္သံလား။ ၀တ္စံု နက္၀တ္ ဂတ္စတာပိုရဲ ့ ေျခသံလား။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမဲ ့အိပ္မက္ရဲ ့ ရွဳိက္ငင္သံလား။ အဲဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တံခါးပိတ္ထားခဲ ့သည္မွာ ၾကာေခ်ျပီ။<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တံခါးကို ေခါက္တာ ဘယ္သူလဲ။ တစ္ေလွတည္းစီး ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ရဲ ့အနံ ့လား။ မုသာ၀ါဒကို ဆီပူထုိးရာက ထြက္လာတဲ ့ ေညွာ္နံ ့လား။ ပတ္က်ဲရိုး တစ္စီးက ထြက္တဲ ့အိတ္ေဇာေငြ ့အနံ ့လား။ ဘဂၢဒတ္က ပ်ံ ့လြင့္လာတဲ ့ယမ္းခုိးနံ ့လား။ အေငြ ့ေပး ၀ယ္လို ့ ရတဲ ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ ့ကိုယ္က ထြက္တဲ ့အေပါစား မိတ္ကပ္ အနံ ့လား။ က်ကြဲသြားတဲ ့ ၾကက္ဥပုပ္တစ္လံုးရဲ ့ အနံ ့လား။ အဲဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တံခါးပိတ္ထားခဲ ့တာ ၾကာေခ်ျပီ။<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တံခါးကို ေခါက္တာ ဘယ္သူလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မစားတဲ ့အသီးအရြက္နဲ ့အသားေတြလား။ (ဥပမာ ဒူးရင္းသီးနဲ ့အမဲသား)။ မူးယစ္ေစတတ္တဲ ့ အရည္အဖတ္နဲ ့အေငြ ့ေတြလား။ ဆိုကေရးတီးရဲ ့အဆိပ္ခြက္လား။ ဓါးသြားေပၚက ပ်ားရည္တစ္စက္လား။ လူတုိင္းအရသာခံ ေသာက္ေနၾကတဲ ့မုိးခါးေရ တစ္ေပါက္လား။ အဲဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တံခါးပိတ္ထားခဲ ့သည္မွာ ၾကာေခ်ျပီ။<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တံခါး ေခါက္ေခါက္ေနတာ ဘယ္သူလဲ။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိသည္။ ထိုသူသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ တံခါးပိတ္ထား ျခင္းကို ခံရေသာသူသာ ျဖစ္ေပမည္။ သို ့မဟုတ္ ခံရေသာ အရာသာျဖစ္ေပမည္။ ထိုသူသည္ စတာလင္လား။ အေရခြံ လဲထားေသာ ေျမြလား။ ေယရွဳခရစ္လား၊ အၾကမ္းစား ခံစားမွဳလား။ ဆမၼာဆက္မြန္လား။ ေက်းဇူးကန္းတဲ ့က်ီးမုိက္လား။ ဒါ၀င္လား၊ အႏုပညာ အတုလား။ အေတာင္မပါတဲ ့ လိပ္ျပာလား။ တတ္ေယာင္ကား၀ါဒလား။ ျမစ္နဲ ့မတူတဲ ့မိန္းမလား။ ကက္ဆာႏုိဗာလား။ ဆင္ေသကို ဆိတ္ေရနဲ ့ဖံုးလား။ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက တိမ္လား၊ ကဗ်ာအေယာင္ေဆာင္ထားတဲ ့ကဗ်ာလား။ ခင္ဗ်ားလား၊ သူလား။<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />တံခါးေခါက္သံ ပို၍က်ယ္ေလာင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တံခါးေခါက္တာ ဘယ္သူလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ေခါက္ရတာလဲ။ လက္အား ေနလို ့လား။ တပည့္ခံမလို ့လား။ ေငြေခ်းမလို ့လား။ မေတြ ့ရတာ ၾကာ၍ လြမ္းလို ့လား။ အျမင္ကပ္သျဖင့္ အေႏွာက္အယွက္ေပးျခင္းလား။ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ ေခါက္တာလား။ မေခါက္ရရင္ မေနႏုိင္လို ့လား။ တံခါးက ေခါက္ခုိင္းလို ့လား။ လက္က ေခါက္ခုိင္းလို ့လား။ ေခါက္ခ်င္ တဲ ့စိတ္က ေခါက္ခုိင္းလို ့လား။ မျဖစ္မေန ေခါက္ရမည့္ အခ်ိန္က်လို ့လား။ ေခါက္ရန္ တာ၀န္ရွိလုိ ့လား။ သေ၀ထိုးခေကြးေရးခ် ကသတ္လွ်င္ မည္သည့္ အသံထြက္မည္ သိခ်င္၍လား။<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br />တံခါးေခါက္သံမွာ အက်ယ္ေလာင္ဆံုး အေျခအေနသို ့ဆိုက္ေရာက္လာသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ပိတ္ထားေသာ တံခါးဆီသို ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္သြားကာ အားကုန္ဆြဲဖြင့္လုိက္သည္။ ေရွ ့တြင္ ေတြ ့လုိက္ရသည္က ပိတ္ထားေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုသာ ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုတံခါးကို ေခါက္လိုက္ေသာအခါ တံခါးေခါက္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။<br /><br />ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္<br /><br /><br />သစၥာနီ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-4719333878429588626?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-46443248914029167822011-06-18T01:44:00.000-07:002011-06-18T01:46:44.969-07:00ဆိုင္ထဲတြင္ ေကာ္ဖီခြက္မ်ား၊ ယင္ေကာင္မ်ား၊ လူမ်ား၊ သတင္းစာမ်ား၊ ေရာ့ခ္သီခ်င္းမ်ား ရွိေနၾကေလသည္။ လူတခ်ိဳ ့က သတင္းစာဖတ္၍ သတင္းစာက လူတခ်ိဳ ့ကို ဖတ္ေနသည္။ လူတခ်ိဳ ့က ေရာ့ခ္သီခ်င္းမ်ားကို နားေထာင္၍ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းမ်ားက လူတခ်ိဳ ့ကို နားေထာင္ေနသည္။ လူတခ်ိဳ ့သည္ ယင္ေကာင္မ်ားျဖစ္၍ ယင္ေကာင္မ်ားသည္ လူတခ်ိဳ ့ျဖစ္သည္။<br /><br />ေရာ့ခ္ သီခ်င္းတခ်ိဳ ့သည္ ေကာ္ဖီေသာက္၍၊ ေကာ္ဖီတခ်ိဳ ့သည္ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းေသာက္ေနၾကသည္။ ယင္ေကာင္တခ်ိဳ ့သည္ သတင္းစာဖတ္၍ သတင္းစာတခ်ိဳ ့သည္ ယင္ေကာင္ ဖတ္ေနၾကသည္။ ေကာ္ဖီတခ်ိဳ ့သည္ သတင္းစာ ေသာက္၍ သတင္းစာတခ်ိဳ ့သည္ ေကာ္ဖီ ေသာက္ေနၾကသည္။ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းတခ်ိဳ ့သည္ သတင္းစာနားေထာင္၍ သတင္းစာတခ်ိဳ ့သည္ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းနားေထာင္ေနၾကသည္။ ယင္ေကာင္ တခ်ိဳ ့သည္ ေကာ္ဖီျဖစ္၍ ေကာ္ဖီတခ်ိဳ ့သည္ ယင္ေကာင္ျဖစ္ၾကသည္။ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းတခ်ိဳ ့သည္ ယင္ေကာင္နားေထာင္၍ ယင္ေကာင္တခ်ိဳ ့သည္ ေရာ့ခ္သီခ်င္းနားေထာင္ေနၾကသည္။<br /><br />လူတခ်ိဳ ့သည္ ေကာ္ဖီ၊ ယင္ေကာင္၊ သတင္းစာ၊ ေရာ့ခ္သီခ်င္း ေသာက္၍၊ ဖတ္၍၊ နားေထာင္၍ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ေကာ္ဖီ၊ ယင္ေကာင္၊ သတင္းစာ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းတခ်ိဳ ့သည္ လူတခ်ိဳ ့ေသာက္၍၊ ဖတ္၍၊ နားေထာင္၍ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ေသာက္၍၊ ဖတ္၍၊ နားေထာင္၍ ျဖစ္၍သည္ လူတခ်ိဳ ့၊ ယင္ေကာင္တခ်ိဳ ့၊ ေရာ့ခ္သီခ်င္းတခ်ိဳ ့၊ သတင္းစာတခ်ိဳ ့၊ ေကာ္ဖီတခ်ိဳ ့။<br /><br />" ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ . . . "<br /><br />သားသတ္ရံုသို ့ ၾကိဳးျဖင့္ ဆြဲသြားသူေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ပါသြားသည့္ ႏြားတစ္ေကာင္အတြက္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ရာသီကို လုိက္၍ ပြင့္ေသာ ပလတ္စတစ္ ပန္းဆယ္ပြင့္အတြက္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ပုဇြန္ဆိတ္ေခါင္း ႏွင့္ ခပ္ဖ်င္းဖ်င္း ကဗ်ာဆရာ တစ္ရာအတြက္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ရက္လြန္ေနေသာ မေဖာက္ရေသးသည့္ စည္သြတ္ဘူး တစ္ေထာင္အတြက္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ျဖစ္ပါသည္။ ေကာင္းကင္တြင္ ေကာ္ႏွင့္ကပ္ထားေသာ ၾကယ္ပြင့္တစ္ေသာင္းအတြက္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေပးပါ။<br /><br />ေကာ္ဖီဆိုင္ေရွ ့မွ . . .<br /><br />အေတာင္ပံႏွင့္ စက္မဲ ့နာရီတစ္လံုး၊ အေကာင္းဆံုးကို သယ္ေဆာင္လာေသာ ဗႏၶဳလ ( ဆပ္ျပာေၾကာ္ျငာကား )၊ သားစပ္ သြားေသာ ၀က္သိုး၊ အေရွ ့ေျမာက္အရပ္မွ ေလေပြ ( ဆုိင္ေရွ ့တြင္ ခလုတ္တိုက္သြားသည္ )၊ အသံတိတ္ သီခ်င္းဆိုေနေသာ ခုိအုပ္၊ စကိတ္စီး သြားေသာ ကုန္စိမ္းသည္ႏွင့္ ေရြ ့လ်ားေနေသာ ဟင္းလင္းျပင္တို ့ ျဖတ္သန္း၍ သြားၾကသည္။ ေက်ာင္းက ျပန္လာမည့္ ကၽြႏ္ုပ္၏ ခ်စ္သူေလး ျဖတ္သန္းမသြားေသးပါ။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္။ ကၽြႏ္ုပ္၏ ခ်စ္သူအတြက္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္၏ ခ်စ္သူမွာ လက္ဖက္ရည္ ၾကိဳက္သူ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br />ကိုယ့္ခ်စ္သူမွာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သူမတြင္ ဂရိ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္ႏွင့္တူေသာ ေမးေစ ့ခၽြန္ခၽြန္ႏွင့္ ႏွာေခါင္း ခၽြန္ခၽြန္ေလးမ်ား ရွိပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကမၻာ ့ေျမပံုကို ဆြဲ၍၊ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ့္ကို ဆြဲဆိတ္တတ္ေသာ ေမြးညင္းႏုႏွင့္ လက္ေခ်ာင္း ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ေလးမ်ား လည္း ရွိပါသည္။ အခ်စ္ရည္ ျပည့္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ စိတ္ေကာက္ဟန္ ေဆာင္တတ္ေသာ ပန္းႏုေရာင္ ႏွဳတ္ခမ္းတို ့ရွိသူလည္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />သူမသည္ ကမၻာေပၚတြင္ ကိုယ္ အရံွဳးေပးေလ ့ရွိသည့္ တစ္ဦးတည္းေသာ လူသားလည္းျဖစ္၏။ ကုိယ္၏ တစ္သီးပုဂၢလ အိပ္မက္ လည္းျဖစ္၏ ။ ကိုယ္၏ မေဆာင္းရက္ေသာ သရဖူလည္း ျဖစ္၏။ ကုိယ့္သံသရာ၏ အေတာင္ပံလည္း ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />သူ ့တြင္ အတိတ္မရွိ။ အေၾကာေျဖစက္ မရွိ။ အတၱဳပၸတၱိ မရွိ။ အလံျဖဴ မရွိ။ ေလာကဓံတရား မရွိ။ မိတ္ေဆြ မရွိ။ ရဲတိုက္ မရွိ။ အဆုတ္ေရာဂါ မရွိ။ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ မရွိ။ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ မရွိ။ ညာဘက္အံသြား မရွိ။ သို ့မဟုတ္ ဘာမွ မရွိ။<br /><br />သူ ့ပံုသဏၭာန္က မေန ့ညက နစ္ျမွဳပ္သြားေသာ ေနာဧသေဘၤာေပၚမွ လြတ္ေျမာက္လာသည့္ တစ္ဦးတည္းေသာ လူသားေယာကၤ်ား ႏွင့္ တူေန၏ ။ သူသည္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲတြင္ ထည့္ထားေသာ ကမၻာ့သမုိင္းစာအုပ္ကို ေမ ့ေလ်ာ့ကာ ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ ထုိင္လ်က္ရွိသည္။ ကမၻာ ပတ္ေနေသာ ကိုလံဘတ္ကား စာမ်က္ႏွာ ၉၅ သို ့ေရာက္ေနေလျပီ။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-4644324891402916782?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-9315903249269402272011-06-18T01:43:00.000-07:002011-06-18T01:44:49.528-07:00(မွတ္ခ်က္။ ။ ဤ၀တၳဳတြင္ ပါ၀င္ေသာ လူမ်ားသည္ သက္ရွိလူမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ သက္မဲ ့ဇာတ္ေကာင္မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ပညတ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ အကၡရာစာလံုးမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ဘာမွ မဟုတ္ၾကပါ)။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br />( ၁ း ခ )<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ မရွိေသာ ေန ့တစ္ေန ့တြင္ ကၽြႏ္ုပ္ထံသို ့စာမူ ေရးသားခ်ီးျမွင့္ေပးပါရန္ ေတာင္းခံေသာ စာတစ္ေစာင္ ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ထို ့ အတြက္ ကၽြႏ္ုပ္၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ေရးရပါမည္။ သို ့ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္၏ ထိုအလြယ္တကူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ ကၽြႏ္ုပ္၏ ထိုအလြယ္တကူ အခက္အခဲျဖစ္၍ေနပါ သည္။ ရွဳပ္ရွဳပ္ေထြးေထြး မရွိဘဲ ရွင္းလင္းေအာင္ ေျပာရလွ်င္၊ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ၀တၳဳကို ေရးခ်င္ေသာ အခါတြင္သာ ေရးေလ ့ရွိ၍ ေသခ်ာေသာ အခ်က္တစ္ခုမွာလည္း ၀တၳဳေတာင္းခံ ခံရသည့္အခါမ်ားသည္ ကၽြႏ္ုပ္ေရးခ်င္ေလ ့ရွိေသာ အခါမ်ားႏွင့္ တိုက္ဆုိင္ေလ ့မရွိေသာ အခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ရရွိလာမည့္ ကိစၥမွာ ငါးစာ တပ္မထားေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ႏွင့္ ေရမရွိေသာအိုင္တြင္ ငါးထုိင္မွ်ားေနသေလာက္ ပင္ မေရမရာႏုိင္လြန္းလွေသာ အရာျဖစ္သည္။ ဘယ္ေတာ့လဲ၊ ဘယ္လိုလဲ၊ ဘာအတြက္လဲ၊ ဘာမွ မေသခ်ာပါ။ သို ့ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္ ေရးရပါမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္ကိုယ္တုိင္ပင္ သက္ရွိထုတ္ကုန္ တစ္ခုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />*<br /><br />( ၃ း ခ )<br /><br />၀တၳဳတို စတင္ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္ဆိုေသာ အဂၢါအယ္လင္ပိုးထံမွ အေမြ ေတာင္းခြင့္သာ ရမည္ဆုိပါလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ေဆးတံတစ္ေခ်ာင္းမွလြဲ၍ ေတာင္းျဖစ္လိမ့္မည္ မထင္ပါ။ အိုဟင္နရီ၏ မ်က္လွည့္ျပပြဲ ကန္ ့လန္ ့ကာ က်သြားခဲ ့သည္မွာ ၾကာပါျပီ။ ခ်က္ေကာ့၏ ေသနတ္တစ္လက္မွာလည္း ပစ္ခတ္မရေအာင္ သံေခ်းတက္၍ေနပါျပီ။ မင္းခုိက္စိုးစန္ သေဘာတူပါစ။ ေ၀မွဴးသြင္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးကို ရူးေနသည္ဟု လူအေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာၾကပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္ အခမဲ ့အရူးေရွ ့ေန လုပ္ပါရေစ။(သူ၏ မိဘေမတၱာအရွဳပ္ေတာ္ပံု ၀တၳဳရွည္အတြက္ အမွာစာ ေရးေပးခဲ ့ပါသည္။) ေမာင္ေမာင္ေဇယ်သည္ ၀တၳဳတိုေရး ဆရာတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း မည္သူ ့ေထာက္ခံစာ တင္ျပရန္ လိုပါသနည္း။ ၀တၳဳတိုသည္ ထိုသို ့ျဖစ္သည္။ သို ့မဟုတ္ ဤသို ့ျဖစ္သည္။ သို ့မဟုတ္ ဤသို ့လည္း မဟုတ္၊ ထိုသို ့လည္း မဟုတ္ ျဖစ္သည္ဆုိလွ်င္ မွားမည္ ထင္ပါသလား။ ၀တၳဳတိုသမား တစ္ေယာက္အတြက္ အစဥ္ထာ၀ရပင္ အႏုပညာကို လြတ္လပ္စြာ ဖန္တီးႏုိင္မွဳသည္ ၀တၳဳတိုဆိုင္ရာ အယူအဆမ်ား၊ ဥပေဒသမ်ား၊ သီအိုရီမ်ားထက္ ပိုမိုအေရးၾကီးေသာ လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />*<br /><br />( ၁ း ဂ )<br /><br />ဇာတ္လမ္းဆိုသည္မွာ အျဖစ္အပ်က္ဟု ဆုိလွ်င္ အျဖစ္ႏွင့္အပ်က္ကို ဇာတ္လမ္းဟု ဆိုျခင္းပင္ျဖစ္ရာ ျဖစ္ျခင္းႏွင့္ ပ်က္ျခင္းမွ လြဲ၍ တျခားမရွိေသာ ေလာကသဘာ၀ၾကီးတစ္ခုလံုးပင္ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုလိုရာေရာက္၍ ဇာတ္လမ္းဆုိသည္မွာ ထူးျခားမွဳ မရွိေသာ သဘာ၀ဓမၼ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ ပ်က္ရိုးပ်က္စဥ္တို ့ပင္ ျဖစ္ေလရကား ဆန္းျပားမွဳဟူ၍လည္း မရွိေတာ့ျပီျဖစ္ရာ ဇာတ္လမ္းဟု ေခၚစရာလည္း မရွိရာေရာက္ေနသျဖင့္ အရာအားလံုး သည္ပင္ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္၍ေနေလေတာ့သည္။<br /><br />*<br /><br />( ၂ း က )<br /><br />ေနသာေသာ ေန ့တစ္ေန ့တြင္ . . . ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဤသို ့ စတင္ႏုိင္ေလသည္။ မႏွစ္က မုိးဦးက်ကာလ၌ ထုိကဲ ့သို ့လည္း စတင္ႏုိင္သည္။<br /><br />မည္ကဲ ့သို ့မဆို စတင္ႏုိင္သည္။ ထုိ ့အတူ မည္ကဲ့သို ့မဆို အဆံုးသတ္ႏုိင္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဆံုးအစ မရွိျခင္း၌ သဘာ၀တရား၊ အခ်ိန္ကာနွင့္ အႏုပညာတို ့မွာ တူညီၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />*<br /><br />( ၃ း က )<br /><br />ဇာတ္ေကာင္ဆိုသည္မွာ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ေစရန္ ဖြဲ ့စည္းဖန္တီးထားေသာ အရာမ်ားေပေလာ၊ ဇာတ္လမ္းဆိုသည္မွာ ဇာတ္ေကာင္တို ့၏ လွဳပ္ရွားမွဳ ပင္ေလာ ဆုိသည္ကို ကၽြႏ္ုပ္ သေဘာေပါက္ရန္ မလုိပါ။ တစ္ခုလံုးႏွင့္ အစိတ္အပိုင္းမ်ား ဆက္ႏြယ္မွဳ၊ ပုိင္းစစိတ္ျမြာျခင္းႏွင့္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ ျခင္း သီအိုရီ၊ ပံုပန္းဖ်က္ျခင္း ဘာညာတုိ ့ကိုသိလိုလွ်င္ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ရွင္းျပပါလိမ့္မည္။ ေလာကတြင္ စရုိက္ရွင္လည္း မရွိ။ စရိုက္ေသလည္း မရွိ။ ဇာတ္လိုက္လည္း မရွိ။ ဗီလိန္လည္း မရွိ။ လူစြမ္းေကာင္းလည္း မရွိ။ မစြမ္းဇာတ္ေကာင္လည္း မရွိ။ ေလာကသာ ရွိပါသည္။<br /><br />*<br /><br />( ၂ း ခ )<br /><br />ဘာအတြက္ ကၽြႏ္ုပ္ ၀တၳဳေရးရမွာလဲ။ ဘာမွ မေသခ်ာပါ။ ျပည္သူ ့အတြက္လား၊ ေငြေၾကး အတြက္လား၊ ေက်ာ္ၾကားမွဳ အတြက္လား၊ အမွန္တရား အတြက္လား၊ ထုိအရာမ်ားကေရာ ေသခ်ာပါရဲ ့လား၊ ေသခ်ာသည္မွာ ဘာမွ မေသခ်ာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />*<br /><br />( ၁ း က )<br /><br />ပထမဆံုး ၀ါက်ကား ယခုအခ်ိန္က်မွ လမ္းေလွ်ာက္လာဆဲ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-931590324926940227?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-28901786163802837292011-06-18T01:39:00.000-07:002011-06-18T01:43:02.020-07:00အျပင္မွာ မိုးရြာေနပါသလား။ အခု သင္ ျမင္ေနရေသာ စကၠဴေပၚမွာ ရြာတဲ ့မိုးကေတာ့ ျပင္သစ္ကဗ်ာဆရာ အပိုလ်ဲေနး၏ " မိုး " ျဖစ္သည္။<br /><br />သူ ့မိုးအျပင္ တျခားမိုးမ်ားလည္း မ်ားစြာရွိပါေသးသည္။ ဥပမာ -<br /><br />ေဒၚေစာျမေအးၾကည္ရဲ ့မိုး ( ေတာ္ရံုသာ ရြာတန္သင့္ပါငဲ ့)၊<br /><br />ကိုေစာညိန္းရဲ ့မိုး ( ဒီမိုးေမွာင္တုန္း၊ ေမာင္ပုန္းပါရေစခင္)၊<br /><br />ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ ့မုိး (မိုးေတာင္ကခ်ဳန္း)၊<br /><br />ေက်ာ္ေဆြရဲ ့မိုး (မိုးနဲ ့မ်က္ရည္)၊<br /><br />ကာရယ္ရိုဒ္ရဲ ့မိုး ( ဒီမုိးကို ဘယ္သူရပ္ႏုိင္ပါ ့မယ္)၊<br /><br />ကိုျမၾကီးရဲ ့မိုး ( လြမ္းသူ ့မ်က္ရည္၊ ရက္ရွည္ေဆြးတယ္ေလ၊ ေသြးကဲ ့သို ့နီ)<br /><br />ကိုင္ဇာရဲ ့မိုး (မႏုိးပါေစနဲ ့မိုးရယ္)<br /><br />ဂီတလုလင္ရဲ ့မိုး (လွ်ပ္ပန္းေလးေခြႏြဲ ့ ေခြႏြဲ ့)၊<br /><br />ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ ့မိုး (မိုးရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးမယ္)၊<br /><br />ကိုအံ့ၾကီးရဲ ့မိုး ( နတ္စည္ငယ္ေလ ပုစြန္လက္ရံုး)၊<br /><br />ေျမခ်စ္သူရဲ ့မိုး (ထီးတစ္လက္အတြက္၊ မနက္က အိမ္မွာ စကားမ်ားစြာ ေလာင္ကၽြမ္းခဲ ့ပါတယ္)၊<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့မိုး (မုိးကလြဲလုိ ့အားလံုးနဲ ့လြဲခဲ ့ေပါ ့)။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br />အားမာန္နဲ ့ မိုး၊ ခါးမသန္တဲ ့ မိုး၊<br /><br />အညွိဳးအတိနဲ ့ မိုး၊ အမ်ိဳးမရွိတဲ ့မိုး၊<br /><br />မလွမပ မိုး၊ ဘ၀ဒႆန မိုး၊<br /><br />အျပစ္မကင္းတဲ ့မိုး၊ စစ္ခင္းတဲ ့မိုး၊<br /><br />ခ်စ္ျခင္းနဲ ့မိုး။<br /><br />*<br /><br />" ရာမစု ေရႊေရာင္၊ ဖဲထီးကို ေဆာင္း "<br /><br />( ခိုင္သင္းၾကည္ )<br /><br />" အားလံုးၾကိဳက္တဲ ့ နီကို၊<br /><br />အေရာင္အေသြး ဒီဇုိင္းလည္း စံုတယ္ "<br /><br />( ေက်ာ္ဟိန္း )<br /><br />" ထီးေတြကို ေရးထားတဲ ့<br /><br />ေရႏြားရဲ ့ အာရံုျမင္ ပန္းခ်ီကားေရာင္းလုိသူ ရွိပါသလား "<br /><br />( ေျမခ်စ္သူ )<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ကိုျမင့္သန္း(ေျမခ်စ္သူ)သည္ ေရႏြားပန္းခ်ီကားကို လိုခ်င္တာလား၊ ပန္းခ်ီကားထဲက ထီးေတြကို လုိခ်င္တာ လား။ ေမးဖို ့ ေနာက္က်သြားပါျပီ။ ( သူ ကြယ္လြန္ခဲ ့ျပီ ျဖစ္သည္။)<br /><br />သူ ့မွာ ေရႏြားပန္းခ်ီကားကို ၀ယ္ဖို ့(သို ့မဟုတ္) ထီးတစ္လက္ကို ၀ယ္ဖို ့လံုေလာက္ေသာ ေငြ ရွိပါရဲ ့လား။ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။<br /><br />" မိုးရြာထဲမွာ " ( သူေရးခဲ ့တဲ ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ ့အမည္ )<br /><br />လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ သူ ့ထံသို ့ စီဘီဘဏ္ေၾကာ္ျငာထဲမွ ထီးမိုးေပးတတ္ေသာ ေကာင္မေလး၊ ေရာက္ရွိခဲ ့ပါသလား။ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။<br /><br />ထူးေထြဆန္းျပားေသာ ထီးေတြအေၾကာင္း သူသိခြင့္မရခဲ ့ျခင္းမွာ (သို ့မဟုတ္) သူ သိခြင့္ရခဲ ့ျခင္းမွာ ေကာင္းသလား ဆိုးသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။<br /><br />သံုးဆစ္ခ်ိဳး၊ ခလုတ္ႏွိပ္လွ်င္ ပိတ္၊ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ ကာကြယ္၊ အခ်က္ျပမီး၊ လက္ကိုင္မီးေတြ တပ္ဆင္ထားေသာ ထီးေတြအျပင္. . . .<br /><br />ကာရာအိုေကစက္ ပါေသာ ထီး၊ စေလာင္းတီဗြီ ပါေသာ ထီး၊ စားေသာက္ဆိုင္ႏွင့္ အႏွိပ္ခန္း ပါေသာ ထီး၊ ဟိုတယ္ ပါေသာ ထီး၊ ေရကူးကန္ ပါေသာ ထီး၊ ပင္လယ္ကမ္းေျခ ပါေသာ ထီး၊ ႏွင္းဆီဥယ်ာဥ္ ပါေသာ ထီး စသျဖင့္ ခ်ဲ ့ထြင္ တိုးတက္ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ႏုိင္ပါသည္။ ျဖစ္ႏုိင္ပါက . . . ထီးဖြင့္လုိက္လွ်င္ ထီးေအာက္၌ မုိးရြာေစႏုိင္ေသာ ထီးတစ္လက္ကို ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္ပါသည္။<br /><br />*<br /><br />ေပါကၡရ၀ႆမိုး = စိုစြတ္ေစလိုသူကို စိုစြတ္၍ မစိုစြတ္ေစလိုသူကို မစိုစြတ္ေစေသာ မိုး။<br /><br />ေပါက္တတ္ကရမိုး = ဖတ္ခ်င္သူ ဖတ္၍ မဖတ္ခ်င္သူ မဖတ္ဘဲ ေနႏုိင္ေသာ မိုး။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-2890178616380283729?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-64159844740002095632011-06-18T01:36:00.000-07:002011-06-18T01:39:49.685-07:00မီးခုိးေရာင္တိမ္တိုက္၏ အေနာက္ဘက္တြင္ရွိေသာ မိုးၾကိဳးထံသို ့မေန ့က မွန္ခ်ိဳေဆးပုလင္း ကၽြန္ေတာ္ တင္ပို ့လိုက္ပါသည္။ ( ထိုမုိးၾကိဳး အသံ၀င္ ေနသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။) ႏွင္းဆီနီတစ္ပြင့္ အသံ၀င္ေနသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။ အိုဒက္ဆာ ေလွကားမ်ား အသံ၀င္ေနသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ သည္။ တေပါင္းလ အသံ၀င္ေနသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္ အသံ၀င္ေနသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။ ဆိတ္ျငိမ္ရာအရပ္ကား အသံမ၀င္။ (ထိုအရပ္၌ ဟြန္းမတီးရ)<br /><br />အသံဆိုသည္မွာ လိွဳင္းေလာ၊ အမွဳန္ေလာ၊ ျဒပ္ေလာ၊ ရူပေဗဒပညာရွင္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ရွင္းျပႏုိင္မည္ဆုိလွ်င္ ထိုလူကို ေရခဲရုိက္ထားေသာ စကားလံုးတစ္ေထာင္ ကၽြႏ္ုပ္က လက္ေဆာင္ေပးရန္ အသင့္ရွိပါသည္။ မြန္ခ်္၏ ေအာ္သံဆိုေသာ ပန္းခ်ီကားထဲက အသံကို ဘယ္သူ ၾကားဖူးခဲ ့ပါသလဲ။<br /><br />*<br /><br />ကၽြန္ႏ္ုပ္တြင္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို တစ္၀က္ လုေသာက္တတ္ေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရွိသည္။ ေကာင္မေလးတြင္ မုိင္ကယ္အန္ဂ်လုိ၏ ေက်ာက္ဆစ္ပန္းပုႏွင့္ တူေသာ ေမးေစ ့ခၽြန္ခၽြန္ေလးရွိသည္။ မိုက္ကယ္အန္ဂ်လိုတြင္ စစ္စီေဖာ့၏ ေတာင္ေပၚမွ လိမ့္က်ေသာ ေက်ာက္တံုး တစ္တံုး ရွိ၏။ ထိုေက်ာက္တံုးထဲတြင္ ဘယ္သူမွ မထုဆစ္ရေသးေသာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အိပ္မက္တစ္ခု ရွိ၏။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ေသြးသြင္းေနေသာ ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထဲတြင္ ဘာမွ မရွိ။<br /><br />*<br /><br />ေဂါက္ကြင္းတြင္ မုိးဥတုကို ဂရုမစိုက္ေသာ ျမက္မ်ား စိမ္းလဲ ့ေနၾကသည္။ (ထို ျမက္မ်ားမွာ ႏြားစားရန္ မသင့္ေလ်ာ္) ေကာင္းကင္မွ တိမ္ျဖဴျဖဴမ်ားကို ဆပ္ျပာမွဳန္ ့ေၾကာ္ျငာတစ္ခုတြင္ အသံုးျပဳရန္ တစ္ၾကိမ္တြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူ စိတ္၀င္စားလာလိမ့္မည္။ ေလးေပမီးေခ်ာင္းကို ပိတ္လုိက္ ပါ။ ျပတင္းေပါက္ကို ပိတ္လုိက္ပါ။ စိတ္ကို ပိတ္ရန္ ေသာ့ခေလာက္ တစ္ခုကို ဆစ္ဂမန္ဖရိြဳက္ မတီထြင္ႏုိင္ခဲ ့သည္မွာ အျပစ္တင္စရာ ရွိပါသေလာ။<br /><br />ခင္ေမေအာင္၊ ခင္ေမရီ၊ ခင္ေမခ်စ္၊ ခင္ေမဆက္ဆိုေသာ မိန္းကေလး ေလးေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္၊ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၊ ျမတ္သစ္ႏွင့္ တာရာမင္းေ၀တို ့ခ်စ္ခဲ ့မိျခင္းမွာ ( လုပ္ၾကံမွဳ မပါေသာ ) တုိက္ဆုိင္မွဳ တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုသည္မွာ<br /><br />ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းျဖစ္သြားေသာ အစိမ္းေရာင္ ရင္ခုန္သံျဖစ္၏။ သံလြင္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းမွ ဂႏၱ၀င္မီးခုိးတန္းျဖစ္၏။ ဗန္ဂိုး၏ အရုပ္ ဆိုးဆိုး နားရြက္ျပတ္ တစ္ခုျဖစ္၏။ ထရြိဳင္ျမိဳ ့ေတာ္တံခါး၀မွ သစ္သားျမင္းရုပ္ျဖစ္၏ ။ ေရႊေရာင္မင္ျဖင့္ အတိတ္ေရးထားေသာ ရက္လြန္ေနသည့္ ထီလက္မွတ္တစ္ေစာင္ ျဖစ္၏ ။ ေရဒီယို အက္စစ္ဓါတ္ၾကြေသာ ရွိတ္စပီးယား၏ ျပဇာတ္စာအုပ္ ျဖစ္၏ ။ အရွင္လတ္လတ္ ေအးခဲသြားေသာ ဘယ္ဖက္မ်က္လံုးမွ သံမဏိ မ်က္ရည္တစ္စက္ ျဖစ္၏ ။ ဘရစ္တနီစပီးယား၏ ခ်က္တြင္ ျမွဳပ္ထားေသာ စိန္တစ္ပြင့္ျဖစ္၏။ ဘ၀တစ္ခုကို ျပာက် ေစႏုိင္ေသာ မီးေတာက္မဲ ့အိမ္မက္တစ္ခု ျဖစ္၏ ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို ့အခ်စ္ကို ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့ပါသေလာ။ ကိုလံဘတ္သည္ အေမရိကတုိက္ကို ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့ပါသေလာ။ အိုင္းစတုိင္း သည္ လွ်ပ္စစ္အမွဳန္ကူးျခင္းကို ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့ပါသေလာ။ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို သင္ ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့ပါသေလာ။<br /><br />*<br /><br />ေလာကတြင္ အလြယ္ကူဆံုးေသာ အလုပ္မွာ လူအထင္ၾကီးေအာင္ လုပ္ရျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လူေတြက ေဘာင္းဘီ၀တ္လွ်င္လည္း အထင္ၾကီးပါ သည္။ ၾကိဳးတန္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္လည္း အထင္ၾကီးပါသည္။ အေမြးပြပြ ေခြးတစ္ေကာင္ ေမြးထားလွ်င္လည္း အထင္ၾကီးပါသည္။ ထက္ထက္ မိုးဦးကို ေၾကာ္ျငာခုိင္းလွ်င္လည္း အထင္ၾကီးပါသည္။<br /><br />အထင္ၾကီးခံရျခင္းႏွင့္ ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္ကို ေရြးပါဆိုလွ်င္ ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္ သည္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကိဳက္သာ ေနထုိင္ခဲ ့သူ ျဖစ္ျခင္းအတြက္ ေနာင္တတစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္ေပၚလာစရာ မရွိပါ။<br /><br />ခပ္ညံ့ညံ့လူမ်ား၏ မုန္းတီးမွဳကို ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္၏ ။ (ဆားနည္းနည္းေတာ့ ျဖဴးရပါသည္။) စားပြဲခံုေအာက္က ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္တတ္ေသာ ေကာင္မေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္၏ ။ စၾက၀ဠာကို အမဲလုိက္ခဲ ့ေသာ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚက မဟာေပါက္ကြဲမွဳ သီအိုရီကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္၏။ ေျမေခြးတို ့လွမ္းမမီသည့္ စပ်စ္သီးႏွင့္ ခ်က္ေသာ ၀ုိင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္၏ ။ လကြယ္ညတြင္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္၌ က်ေရာက္ေနေသာ ၾကယ္ေရာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္၏ ။ ေဖာ္မယ္လင္ စိမ္ထားသည့္ ေနာက္ျပန္လည္ေနေသာ နာရီမ်ား၏ စက္သံကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္၏ ။ ရွဴရိွဳက္သူကို ေလာင္ကၽြမ္းေစသည့္ ကားစင္ေပၚက ႏွင္းဆီပြင့္၏ ရနံ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္၏ ။ သင့္ကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္။<br /><br />*<br /><br />အခ်ိန္ရပါလွ်င္ . . .<br /><br />မ်က္စိမျမင္သူႏွင့္ စစ္တုရင္တစ္ပြဲ ကစားခ်င္ပါသည္။ ၾကက္တူေရြးထံမွ စကား သင္ခ်င္ပါသည္။ ဗီးနပ္စ္ကို လက္ေဆာင္ေပးရန္ လက္ေကာက္တစ္ရန္ လိုခ်င္ပါသည္။ ယုန္တစ္ေကာင္ထံမွ ႏွာေစးျခင္းကို ေခတၱ ငွားရမ္းလိုပါသည္။ ဟို ကဗ်ာဆရာ၏ ဦးေခါင္းခြံကို အမိွဳက္ျခင္း လုပ္ခ်င္ပါသည္။<br /><br />မ်ိဳးမင္းႏိုင္ ေအးေအးလူလူ ေနထုိင္ပါ။ ဤပယ္နယ္တီေဘာလံုးကို ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္း ကန္ပါေစ။ ေစ်းကအျပန္တြင္ ဆန္ႏို ့ဆီဘူး ႏွစ္လံုး ၀ယ္ခဲ ့ပါမည္။ စတာလင္ကို အဆစ္မေပးလိုက္ပါႏွင့္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6415984474000209563?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-83345583006601914742011-06-18T01:34:00.000-07:002011-06-18T01:36:26.419-07:00ပါတီပြဲ က်င္းပေနေသာ ခန္းမေဆာင္ၾကီးထဲသို ့ ၀င္ေရာက္ရန္ တစ္ခုတည္းေသာ အေပါက္ျဖစ္သည့္ တံခါးမၾကီးအနီးတြင္ စားပြဲတစ္လံုး ရွိေန၏။ ထုိ စားပြဲေပၚတြင္ မ်က္ႏွာဖံုး ေျမာက္ျမားစြာကို တင္ထားေလသည္။ ထုိစားပြဲေပၚတြင္ပင္<br /><br />" ေက်းဇူးျပဳ၍ . . .<br /><br />သင့္ မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခု တပ္ဆင္ျပီးမွသာ<br /><br />ခန္းမေဆာင္အတြင္းသို ့၀င္ေရာက္ပါ။ "<br /><br />ဟူေသာ စာတန္းတစ္ခုကိုလည္း ေထာင္ကာ တင္ထား၏ ။ စားပြဲေပၚမွ လက္သင့္ရာ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုကို ယူကာ မ်က္ႏွာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တပ္ဆင္လုိက္ပါသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာအစစ္သည္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ ကၽြန္ေတာ့့္ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာမဟုတ္ ေသာ မ်က္ႏွာအတု တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာခဲ ့၏ ။ ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲျဖင့္ ခန္းမေဆာင္ထဲသို ့ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေလွ်ာက္ ၀င္လုိက္သည္။<br /><br />လူေတြ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အလုအယက္ စကားေျပာေနၾကသံ၊ အရက္ဖန္ခြက္ ႏွဳတ္ခမ္းခ်င္း ထိသံ၊ ဖြင့္ထားေသာ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွ အသံ၊ ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ ဖိနပ္မ်ား ရွပ္တုိက္သံ၊ ဇြန္း၊ ခက္ရင္းမ်ားႏွင့္ ပန္းကန္မ်ား ထိသံ၊ တီး၀ိုင္းမွ တီးမွဳတ္သံ၊ ေခ်ာင္းဟန္ ့သံ၊ ရယ္ေမာသံ၊ အ၀တ္ အစားမ်ား ထိခတ္သံ စသည့္ အသံေပါင္းစံုတုိ ့သည္ အမ်ိဳးအမည္ မကြဲျပားေတာ့ဘဲ အေရာေရာအေႏွာေႏွာ ျဖစ္ကာ ခန္းမေဆာင္ထဲတြင္ အသံျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ေရတံခြန္တစ္ခုပမာ အဆက္မျပတ္ တေ၀ါေ၀ါ ျမည္ညံေနေလသည္။<br /><br />ခန္းမေဆာင္ထဲတြင္ ထြန္းညွိထားေသာ မီးသီး၊ မီးေခ်ာင္းမ်ား၏ အလင္းေရာင္မွာ မ်က္စိက်ိန္းေလာက္ေအာင္ကပင္ စူးရဲ၀င္းထိန္ ေန၏။ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္သည္ ပ်ားလပို ့အတြင္း ဥမွေပါက္စ ပ်ားတစ္ေကာင္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ အေျခအေနကို ရုတ္တရက္ ၾကံဳရပံုမ်ိဳးျဖင့္ ဆင္တူ ေနေလသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ ခန္းမေဆာင္အတြင္းမွ အလင္းေရာင္ႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသံဗလံမ်ားႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ္ အသားက်၍ သြားသည္။<br /><br />ခန္းမေဆာင္ထဲတြင္ ကၽြႏ္ုပ္ကို ဆီးၾကိဳဧည့္ခံမည့္သူ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုမွ မျမင္မေတြ ့ရ။ ဤပါတီကို ဦးေဆာင္က်င္းပခဲ ့သူ၊ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို ့ ဖိတ္စာပို ့ေပးခဲ ့သူကို ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျဖင့္ အႏွံ ့ရွာေဖြၾကည့္မိသည္။ သို ့ေသာ္ ဤကဲ ့သို ့ရွာေဖြျခင္းသည္ အခ်ည္းႏွီး ရူးသြပ္မွဳ တစ္ခုသာျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းပင္ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သြားသည္။ ဤအခန္းထဲတြင္ ရွိေသာ လူသားအားလံုးတို ့သည္ သူတို ့၏ ပင္ကို ရုပ္သြင္ႏွင့္ မဟုတ္ၾက။ သူတုိ ့၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ နဂိုမ်က္ႏွာႏွင့္ မဆီဆိုင္လွေသာ မ်က္ႏွာဖံုး တစ္ခုခုကို တပ္ဆင္ထားသူမ်ားခ်ည္းသာ ျဖစ္ၾက၏။<br /><br />ထုိနည္းတူ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို ့ဖိတ္စာပို ့ခဲ ့သူ၊ ဤပါတီပြဲ က်င္းပသူသည္လည္း ပင္ကိုမ်က္ႏွာႏွင့္ မဟုတ္ဘဲ တပ္ဆင္ထားေသာ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုခုကို တပ္ဆင္ထားေလသနည္း။ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္၏ မ်က္ႏွာဖံုးလား၊ ၀က္၀ံတစ္ေကာင္၏ မ်က္ႏွာဖံုးလား၊ ကၽြန္ေတာ္ မေ၀ခဲြႏိုင္။ ေ၀ခြဲရလည္း ခက္လွေလသည္။<br /><br />သူသည္ အခန္းေထာင့္တြင္ တယ္လီေဗးရွင္း ထုိင္ၾကည့္ေနေသာ ႏြားတစ္ေကာင္လား၊ ၀ုိင္အရက္ေသာက္ေနေသာ မ်က္ေထာင့္နီနီႏွင့္ ျခေသၤ့လား၊ သံစံုတီး၀ုိင္းမွ ပုတ္သင္ညိဳမ်က္ႏွာဖံုးႏွင့္ တီးခတ္ေနသူတစ္ေယာက္ေယာက္သည္ သူ ျဖစ္ေနေလမလား။ တီး၀ုိင္းမွ တီးမွဳတ္ေနေသာ သီခ်င္းမွာ . . .<br /><br />လယ္တီ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏<br /><br />" မိုက္ မလင္းႏုိင္ဘု " ေလးခ်ိဳးၾကီး ျဖစ္ေနသည္ကုိ ထူးဆန္းစြာ ေတြ ့ရေလသည္။ မ်က္စိ က်ိန္းေလာက္ဖြယ္ အလင္းေရာင္ေတြ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ အခန္းထဲတြင္ အလင္းေရာင္ တိုးမေပါက္ႏုိင္ေသာ အမုိက္တုိက္ဆိုသည္မွာ " အ၀ိဇၹာ" အေမွာင္ထုသာ ျဖစ္ေပမည္။ အခန္း ျပင္မွာေတာ့ ညသည္ ထူထပ္ မည္းပိတ္စြာ စိုးမိုးေနေပမည္။ ဤအခန္းထဲမွာေတာ့ ညမရွိ။ ညကို ေမ ့ေလ်ာ့ထားသူေတြသာ ရွိ၏။ ပိတ္ထားေသာ မွန္ျပတင္းေပါက္တံခါးမ်ားတြင္ ထူထဲေသာ ခန္းဆီးမ်ား ပိတ္ကာထားသျဖင့္ ညကို ဂရုမျပဳမိၾကေလသလား။<br /><br />၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ႏွင့္ က်ားသစ္တစ္ေကာင္သည္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ရယ္ေမာေနၾကသည္။ ျမည္း တစ္ေကာင္က တိတ္ဆိတ္စြာ ရက္လြန္သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို ဖတ္ေနေလသည္။ ေျမြတစ္ေကာင္က တျခား ေျမြတစ္ေကာင္၏ ခါးကိုဖက္ကာ၊ တြန္ ့လိမ္ေကာက္ေကြး ကေနေလသည္။ စားပြဲထိုး အ၀တ္အစားႏွင့္ ဖ်ံတစ္ေကာင္၏ လင္ပန္းထဲမွ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ကို ကၽြန္ေတာ္လွမ္းယူကာ ေမာ့ေသာက္လုိက္သည္။ ဖန္ခြက္ထဲမွ ေရႊေရာင္အရည္မ်ားသည္ မီးေတာင္မွ ေခ်ာ္ရည္မ်ားလို လည္ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ပူေလာင္စြာ ပြတ္တုိက္ စီးဆင္းသြား၏ ။ အနံ ့၊ အရသာ ဆုိး၀ါးလွသည့္ ထိုအရည္မ်ားသည္ ဘာေၾကာင့္ ေရႊေရာင္ေတာက္ေနရသနည္း။<br /><br />" ဘယ္ႏွနာရီ ရွိျပီလဲ "<br /><br />အနီးမွ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ကို ေမးလိုက္၏။<br /><br />" ဒီ အခန္းထဲမွာ နာရီတစ္လံုးမွ မရွိဘူး " ဟု ခပ္တိုးတိုးေျဖ၏ ။ မွန္၏ ။ သတိထားၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ၊ အခန္းထဲတြင္ နာရီတစ္လံုးမွ မရွိတာ သိရ၏ ။<br /><br />" ခင္ဗ်ားက ဘာျဖစ္လို ့နာရီေမးေနရတာလဲ "<br /><br />ေျမေခြးတစ္ေကာင္က ေမး၏ ။<br /><br />" ဒီပြဲၾကီး ဘယ္ေတာ့ ျပီးမလဲ သိခ်င္လို ့ေပါ ့"<br /><br />" မိုးေသာက္ရင္ေတာ့ ျပီးသြားမွာေပါ ့ဗ်ာ "<br /><br />လင္းယုန္တစ္ေကာင္က ညည္းညဴသံႏွင့္ ေျဖ၏ ။<br /><br />" အင္း . . . က်ဳပ္အဖို ့ကေတာ့ ေအာ္ပရာတစ္ပုဒ္ကို ၾကည့္ေနရသလိုပါပဲ"<br /><br />" ခင္ဗ်ားတို ့ပါးစပ္ေတြ ပိတ္ထားေတာ့။ ဒီဘက္ကို ျမင္းက်ား တစ္ေကာင္ ေလွ်ာက္လာေနတယ္"<br /><br />ဘယ္သူကမွန္း မသိ၊ သတိေပးသံ ၾကားလုိက္ရ၏ ။<br /><br />မိုက္ မလင္းႏိုင္ဘု. . .<br /><br />သီခ်င္းသံက ထပ္ေက်ာ့ ပ်ံ ့လြင့္ေနသည္။ ဤပါတီပြဲကို ဘယ္လို ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ က်င္းပကာ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘာေၾကာင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ ့ရပါသနည္း။ တရားခံမွာ အ၀ိဇၹာေလာ။ ယခုေတာ့ ေအာ္ဂလီဆန္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ အလင္းေရာင္၊ အသံတို ့ႏွင့္အတူ စိတ္ရွဳပ္ ေထြးဖြယ္ သတၱ၀ါမ်ားသည္ ေအာ္ပရာတစ္ပုဒ္ ကျပေနသည့္ႏွယ္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ ့တြင္ သက္၀င္လွဳပ္ရွားေနၾကသည္။<br /><br />သတၱ၀ါ ။<br /><br />ထုိစကားလံုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပင္းအထန္ တုန္လွဳပ္ေစသည္။ ဤအခန္းထဲရွိ လူတုိင္း၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္၏ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခု ခုကို တပ္ဆင္ထားၾကသည္။ ထုိ မ်က္ႏွာဖံုးအားလံုးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေနရ၏ ။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာေပၚက မ်က္ႏွာဖံုးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ရ။ မ်က္ႏွာဖံုးကို အမွတ္မထင္ တပ္ဆင္စဥ္က အမွတ္တမဲ ့၊ သတိမထားခဲ ့။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာရွိ မ်က္ႏွာဖံုးကို လက္ႏွင့္ စမ္းလိုက္မိ၏ ။ ပို၍ တုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားသည္။ ထိုမ်က္ႏွာဖံုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွ ခြာမရေအာင္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ကပ္၍ ေနေလသည္။<br /><br />ရင္ထဲတြင္ ျပင္းျပေသာ စူးစမ္းလိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာ၏ ။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာတြင္ မည္သို ့ေသာ မ်က္ႏွာဖံုးရွိေနေလသနည္း။ သိခ်င္ လွပါသည္။ ေက်းဇူးျပဳ၍ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြ ျမင္လွ်င္ ေျပာျပေစခ်င္ပါသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-8334558300660191474?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-23057428280487681082011-06-18T01:33:00.000-07:002011-06-18T01:34:51.934-07:00သင္ ဒီေန ့သြားကိုက္မေနဘူး မဟုတ္လား။ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါသည္။ ေရခ်ိဳးျပီးေရာေပါ့။ တိမ္ျဖဴျဖဴေတြကိုလည္း ေမာ့ၾကည့္ပါဦး။ သင္ ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေနေန သင့္နားတြင္ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ေတာ့ ရွိေနႏုိင္ပါသည္။ သင္က ဂရုစိုက္ရွာေဖြဖုိ ့ပဲ လုိပါသည္။ ကမၻာၾကီးမွာ ပန္းေတြ အလြန္ ေပါသည္။ က်ပ္တန္ေလးႏွစ္ရြက္၊ သံုးရြက္ေလာက္ႏွင့္ အေၾကြေစ ့ နည္းနည္းကို သင္ ပိုင္ေသးတယ္ဆိုရင္ လမ္းထိပ္က ေကာ္ဖီဆုိင္ေလး မွာ ထုိင္ပါ။ အဲဒီမွာ သီခ်င္းေလး သံုး ေလးပုဒ္ေလာက္ နားေထာင္ႏုိင္ပါသည္။ ေကာ္နီကို မၾကိဳက္ဘူးလား၊ ခင္ဗ်ားလည္း လူတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ေလကို ၀ေအာင္ ရွဴပါ။ ပိုက္ဆံ မကုန္ဘဲ သင့္ေသြးဟာ သန္ ့စင္ျပီး သင့္ေခါင္းဟာ ၾကည္လင္လာႏိုင္တယ္။ ကဲ . . . ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးလား။ ရုပ္ကို ေရနဲ ့ေဆးေၾကာသလို၊ နာမ္ကို ေလနဲ ့ေဆးေၾကာတဲ ့နည္းကို ဘုရား ေပးခဲ ့ဖူးပါတယ္။ ခင္ဗ်ားဆီမွာ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားရဲ ့အာနာပါန စာအုပ္တစ္အုပ္သာ ရွိေနရင္ ပိုေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းမယ္။<br /><br />ကိုယ္ကေတာ့ ဘုရားရွိခိုးတဲ ့အခါ ေပ်ာ္သည္။ သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္စြာ ၀တ္ဆင္ရတဲ ့အခါ ေပ်ာ္သည္။ ကဗ်ာ ေရးရတဲ ့အခါ ေပ်ာ္သည္။ သူတစ္ပါး အသက္ကို မသတ္ရတဲ ့အခါ ေပ်ာ္သည္။ အိပ္ရာ၀င္ခါနီး ႏြားႏုိ ့တစ္ခြက္ ေသာက္ရတဲ ့အခါ ေပ်ာ္သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ေနရတဲ ့ အခါ ေပ်ာ္သည္။ ( အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဘယ္သူ ့ကိုမွ ခြဲေ၀မေပးရတဲ ့အတြက္ ျဖစ္သည္) အကုသိုလ္တရားေတြနဲ ့ ကင္းကြာေနတဲ ့အခါ ေပ်ာ္သည္။ ( အဲဒီ ေခၚသံတခ်ိဳ ့ကို မထူးဘဲ ေနလုိ ့ရခဲ ့တာလည္း ကုိယ့္ဘ၀မွာ ေက်နပ္စရာျဖစ္ခဲ ့သည္။)<br /><br />ေလာကတြင္ ကိုယ္ အေၾကာက္ဆံုးအရာမွာ ေခၚသံမ်ားျဖစ္သည္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ဘယ္သူ ့ကိုမွလည္း မေခၚဘဲ၊ ဘယ္သူ ့ေခၚသံကိုမွလည္း မၾကားလိုဘဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ေနခ်င္သူသာ ျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ေလာကဆိုတာ ေခၚသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံေနေသာ အရပ္ျဖစ္ ျဖစ္၏ ။ ထမင္းစားခ်ိန္က်ျပီဟု ထမင္းစားပြဲက ေခၚသည္။ အိပ္ခ်ိန္က်ျပီဟု အိပ္ရာကေခၚသည္။ နာရီက ေခၚသည္။ ဖ်ားနာျခင္းက ေခၚသည္။ ႏွင္းဆီရနံ ့က ေခၚသည္။ ၀န္တိုစိတ္က ေခၚသည္။ ေႏြဥတုက ေခၚသည္။ ရုပ္ရွင္ရံုက ေခၚသည္။ ေလာကဓံ ရွစ္ပါးက ေခၚသည္။ "ကိုရဲ" ဟု အေႏွာက္အယွက္ေပးမည့္ မိတ္ေဆြက ေခၚသည္။ အာရံုေျခာက္ပါးကို ေခၚသံမ်ားက အခါမလပ္ စူးစိုက္နစ္၀င္ေနတတ္သည္။ ခ်စ္သူေဟာင္းရဲ ့ ဓါတ္ပံု၊ မဖြင့္ရေသးေသာ ထီလက္မွတ္။ တခ်ိဳ ့ေခၚသံမ်ားမွာ ဖုန္ေျမွး ပင့္ကူမွ်င္မ်ား ျငိတြယ္ဖံုးအုပ္ေနကာ တခ်ိဳ ့ေခၚသံမ်ားကေတာ့ အေ၀းက ေျပးလာေနၾကသည္။<br /><br />မထူးဘဲ ေနလို ့မရတဲ ့ ေသျခင္းတရားရဲ ့ ေအးစက္မည္းေမွာင္ေနတဲ ့ ေနာက္ဆံုး ေခၚသံကို ၾကားဖို ့မတိုင္မီအတြင္းမွာေတာ့ ကိုယ္သည္ တကယ္ပဲ ဘယ္သူ ့ေခၚသံကိုမွ မၾကားခ်င္ဘဲ လြတ္လပ္စြာ ေနခြင့္ရလိုပါသည္။<br /><br />ဤေတာင္းဆိုမွဳမွာ ေလာဘၾကီးရာ က်ပါသလား။ လူ ့ဘ၀ရဲ ့အႏွစ္သာရဆိုတာ သီးသန္ ့စီးဆင္းေနရတာဟု ကိုယ္ထင္၏ ။ (ငွက္ကေလးေတြေတာင္ မေရာက္တဲ ့ေတာင္ထိပ္မွာ သဘာ၀အတိုင္း စီးဆင္းေနတဲ ့ စမ္းေခ်ာင္းကေလးတစ္ခုႏွင့္ ဥပမာေပးခ်င္ေသာ္လည္း ရုိးလြန္းေနသျဖင့္ မေပးေတာ့ပါ။) လူတစ္ေယာက္သည္ စပ်စ္သီးတစ္ခုိင္ မဟုတ္။ ျပိဳင္ျမင္းတစ္ေကာင္ မဟုတ္။ ကြမ္တမ္သီအိုရီ မဟုတ္။ ေနာက္ဆံုး သူ ့အေမလည္း မဟုတ္ေခ်။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထုိင္ကာ စကားေျပာေနေသာ မိတ္ေဆြ ခင္ဗ်ားကေလးေတြကို ထမင္း၀ေအာင္ ေကၽြးျပီးျပီလား။ အႏုပညာဆိုတာ တာ၀န္ပ်က္ကြက္မွဳကို ဖံုးကြယ္စရာ ဒိုင္းမဟုတ္ပါ။ အက်ိဳးမဲ ့ဆက္သြယ္မွဳတရား၊ နီကိုတင္းဓါတ္၊ ျငီးေငြ ့ဖြယ္ စကားလံုးမ်ား၊ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိဠိ၊ အညွိတက္ေနတဲ ့ မတ္ခြက္၊ နာရီကို စားသံုးေနတဲ ့စားပြဲတစ္လံုး။ အားလံုး ေတာ္ၾကပါေတာ့။ ကိုယ့္ဘ၀ကို(အျခားတစ္ေယာက္<br /><br />ရဲ ့ဘ၀ကို အျခားတစ္ေယာက္) ခုလို ဖဲ ့ေပးဖို ့ ေတာင္းဆိုေနတာေတာ့ လူသားခ်င္း က်ဴးလြန္တဲ ့ ရာဇ၀တ္မွဳေတြထဲမွာ အဆိုး၀ါးဆံုး ကိစၥတစ္ခု ဟုပဲ ထင္၏ ။ (အဲဒီအခ်ိန္ကာလေတြ ကုန္ဆံုးေနပံုမွာ ဘယ္သူမွ မစားရဘဲ ေျမၾကီးေပၚကို ဖိတ္က်ျပီး အရည္ေပ်ာ္သြားတဲ ့ ေရခဲမုန္ ့ တစ္ခြက္ကုိ ျမင္ေနရသလို စိတ္မေကာင္းစရာလည္း ျဖစ္၏ ။ )<br /><br />ကုိယ္ကေတာ့ ဘယ္သူ ့ဆီကမွ၊ ဘာကိုမွ ယူစရာ မရွိခဲ ့ေတာ့သူ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို တစ္ကုိယ္တည္းသာ ရွာလိုသူ ျဖစ္သည္။ သို ့မဟုတ္ ရွာေဖြေတြ ့ရွိထားခဲ့သူသာ ျဖစ္သည္။ မ်က္ခြံ မဖြင့္ခင္ပင္ မနက္လင္းလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ရနံ ့ကို အရင္ရတတ္သည္။ ေန ့သစ္စ လွ်င္ ေပ်ာ္ရႊြင္မွဳက ပခံုးေပၚမွာ လာနားသည္။ အိပ္ရာထ ကိုယ္ေသာက္ေသာ ေရထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳသည္ အေအးဓါတ္အျဖစ္ ေပ်ာ္၀င္ေနတတ္သည္။ လွမ္းကိုင္လုိက္ေသာ ၀ိပႆနာ စာအုပ္ေပၚတြင္မူ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ေတာက္ပေသာ အေရာင္အျဖစ္ အသြင္တစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ျမင္ရ၏ ။<br /><br />လူတုိင္းအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဟာ လိုအပ္ပါသည္။( ေအာက္ဆီဂ်င္ လိုသလို၊ ပရိုတိန္း လိုသလိုေပါ ့) အဲဒီေပ်ာ္ရႊင္မွဳဟာ ညစ္ညမ္းမွဳႏွင့္ တြဲမေနသင့္ေပမယ့္ ဘ၀မွာ သန္ ့စင္တဲ ့ေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ ့ ေနထုိင္ျခင္း အတတ္ပညာကို သိျမင္သူ နည္းပါးလွေပသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ စပ်စ္သီးက ၀ိုင္ျဖစ္ သြားတာေပါ့ ။ တခ်ိဳ ့က မဒမ္ဗိုဘာရီ၊ တခ်ိဳ ့က ဟစ္တလာ ျဖစ္ခဲ ့ၾကတာေပါ ့။ ပူေလာင္ျပင္းျပတဲ ့ ခ်က္အရက္တစ္ခြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဟိုးလဗ္ရဲ ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေပါစား ေပါင္ဒါနံ ့ထြက္ေနတဲ ့ မိန္းမပ်က္တစ္ေယာက္ရဲ ့ လည္တုိင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သက္ဆုိင္တဲ ့လူတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းစားမူရီေစႏုိင္ တာကေတာ့ အတူတူပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္ဆိုတာ စင္ၾကယ္မွဳနဲ ့ ခြဲမရတဲ ့အရာဟု ကိုယ္ထင္၏ ။ ကိုယ့္ စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ လိုအပ္သေလာက္ စာအုပ္ေတြ ရွိေနေစခ်င္တာ၊ အသစ္လဲတဲ ့ႏုိင္ငံျခား ရုပ္ရွင္ကားကို ၾကည့္ခ်င္တာ (ဒီစီက ျဖစ္သည္)၊ တစ္ပတ္ တစ္ခါ ဘုရားသြားလိုတာ၊ ကိုယ္ ကဗ်ာ ေရးေနတဲ ့အခုိက္ ဘယ္သူမွ လာေရာက္ ေႏွာက္ယွက္တာ မခံႏုိင္တာ၊ တကယ္တမ္း ဆန္းစစ္ၾကည့္ေသာအခါ (ေပ်ာ္ရႊင္ဖို ့အတြက္) ေလာကၾကီး ဆီက ကိုယ္လိုခ်င္တာ အဲဒီေလာက္ သာသာ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ ့ရ၏ ။<br /><br />အမွန္ေတာ့ ေလာကၾကီးဆီက ကိုယ္ဟာ နည္းနည္းကေလး ယူခဲ ့သူသာျဖစ္သည္။ သို ့မဟုတ္ ယူထားသူသာ ျဖစ္သည္။ မိန္းမ မယူဘူး၊ ဘြဲ ့မယူဘူး၊ အရက္နဲ ့ေဆးလိပ္ မယူဘူး၊ ေငြ သိန္းႏွစ္ဆယ္ မယူဘူး၊ အသားနဲ ့အသီးအႏွံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း မယူဘူး၊ (ငယ္ငယ္ ကတည္းက ပန္းသီးႏွင့္ လိေမၼာ္သီသာ စားတတ္ခဲ ့သည္။) ရွိျခင္းသက္သက္သာ ေတြ ့ထိခံစားတတ္သူမ်ား၊ မရွိျခင္းတြင္ ရွိေသာ အရသာႏွင့္<br /><br />ေမြ ့ေလ်ာ္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးဖို ့ရာ လြယ္မည္ မထင္ေခ်။<br /><br />ကိုယ့္ကို မဟုတ္ဘဲ ေလာကမွာ ရႏုိင္သမွ် အားလံုးယူထားသူေတြက အကန္ ့အသတ္မထားဘဲ ေနာက္ထပ္ ရႏုိင္သမွ်ကိုလည္း လိုခ်င္ေနတဲ ့သူေတြက ဘာလို ့ကိုယ့္ရဲ ့ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ဖ်ားနာတုန္ယင္ေစရတာလဲ။ ဒါလည္း သူတုိ ့ရဲ ့လိုခ်င္မွဳ တစ္ခုပါပဲလား။ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးစ၊ တရားထုိင္ျပီးစ၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးမယ္ျပင္စ ၾကားလုိက္ရတဲ ့ ေခၚသံဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ ့ ပ်ိဳးေထာင္စ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ထိခုိက္ ကြဲရွေစႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေလာက္က်ယ္၀န္းတယ္ဆိုတဲ ့ ေလာကၾကီးရဲ ့အလယ္မွာ ကိုယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ထိခုိက္ရွနာျခင္းကင္းစြာ သိမ္းဆည္းထားစရာ လံုျခံဳေသာ တစ္ေနရာမွ မရွိေတာ့ဘူးလား။<br /><br />ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ထားသိုဖို ့ရာ ေနရာ သိပ္က်ယ္က်ယ္ မလုိပါဘူး။ ကားသစ္တစ္စီးေပၚမွာ ပါသြားတဲ ့အေပါစား စာေရးဆရာရဲ ့ တစ္ထုိင္စာေလာက္ေတာင္ မလိုပါဘူး။ (တခ်ိဳ ့က ဤအရာကို အက်ယ္ၾကီးဟု ထင္ၾကသည္။) ၀ါေရႊ၀င္းမွည့္တဲ ့ကာလအထိ သစ္ပင္ေပၚမွာ သီးခို ခြင့္ရတဲ ့လိေမၼာ္သီတစ္လံုးရဲ ့ေနရာေလာက္လည္း မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး။ ဒါက ေလာဘၾကီးလြန္းရာက်သည္။ ေမဆြိနဲ ့တူတဲ ့ေကာင္မေလးကို ရည္းစားထားခ်င္ေနတဲ ့ ခ်ာလီေဘာင္းဘီနဲ ့ ေကာင္ကေလးရဲ ့ဦးေခါင္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္လမွာ ေလးခါ အေရအတြက္ခံခ်င္တဲ ့ တနဂၤေႏြေန ့ ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေန ့မွာ ေရနံျဖစ္သြားမယ့္ ေျမၾကီးထဲက ဘက္တီးရီးယားပိုး တစ္ေကာင္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ အင္းလ်ားကန္ကို လွမ္းျမင္ေနရတဲ ့ ျပတင္းေပါက္ တစ္ခုေလာက္ျဖစ္ျဖစ္( အဲဒီ ျပတင္းေပါက္မွာ ေတာက္ပေသာ ဇာခန္းဆီး တစ္ခုလည္း ရွိႏုိင္သည္) အဲသေလာက္ေတာင္မွ ကိုယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအတြက္ ေနရာ က်ယ္က်ယ္ မလုိပါဘူး။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ပူေဖာင္းတစ္ခုထဲ မွဳတ္သြင္းကာ ၾကိဳးႏွင့္ခ်ည္၍ မိုးေပၚကိုလႊင့္တင္ျပီး အျဖဴေရာင္ တိမ္တုိက္ တစ္ခုထဲမွာ သို၀ွက္ ထားရရင္ ေကာင္းမလား၊ အဲဒီမွာ ေခၚသံမ်ား ကင္းမလား။ ( ဂ်က္အင္ဂ်င္သံႏွင့္ မုိးၾကိဳးပစ္သံကို သည္းခံႏုိင္ပါသည္။)<br /><br />မိန္းမပ်က္တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ အိပ္ရာက ထလာတဲ ့လူတစ္ေယာက္ဆီက၊ အရက္ခြက္ထဲမွာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ နစ္ျမွဳပ္ေနတဲ ့ လူတစ္ေယာက္ဆီက၊ အိမ္ရာေထာင္ထား သားေမြးျခင္း ကိစၥမွာ ကပ္ျငိသာယာေနတဲ ့ လူတစ္ေယာက္ဆီက၊ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ မဟုတ္တဲ ့ လူ တစ္ေယာက္ဆီက ေခၚသံကို ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ မၾကားလုိပါဘူး။<br /><br />လူတုိင္းဟာ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ ့ျပီးရင္ အဲဒီဘ၀ကို ရဲရင့္စြာတာ၀န္ယူဖို ့သင့္သည္။ ဂ်ာမန္၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ထဲမွ ကိုယ္ပိုင္ လက္နဲ ့မကုတ္ခ်င္တဲ့လူေတြ တစ္ေလာကလံုး ျပည့္ေနတာ ေတြ ့ရတာ ေအာ့အန္ခ်င္စရာေပ။ သူတို ့ေခၚသံမ်ားမွာ အက်ယ္ဆံုးဟု ထင္၏ ။<br /><br />" ကိုရဲ " ဟူေသာ ေခၚသံကို ၾကားရသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ ျခံ၀တြင္ ရပ္ေနေသာ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ကို ျမင္ရေလသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-2305742828048768108?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-5975286684293576992011-06-18T01:28:00.000-07:002011-06-18T01:33:07.864-07:00" ကၽြန္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ "<br /><br />ထိုသို ့ ႏွဳတ္ဆက္စကားေျပာကာ ကၽြန္ေတာ့္အရိပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ေနာက္ဆံုး ထြက္ခြာသြားေသာ အရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ဦးစြာထြက္ခြာသြားေသာ အရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးလက္စ ပန္းခ်ီကားထဲမွ ပ်ံသန္းေနေသာ အျပာေရာင္ ငွက္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေလ သည္။ ( ေရးဆြဲျပီးစီးသြားလွ်င္ ထုိပန္းခ်ီကား၏ အမည္ကို ပန္းတုိင္ သို ့မဟုတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဟူ၍ တစ္ခုခုေပးမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးၾကံစည္ ထားခဲ့သည္။) ထိုငွက္သည္ ကၽြန္ေတာ္ သတိေပါ့ေလ်ာ့ခုိက္ ပန္းခ်ီကားထဲမွ အဘယ္သို ့ပ်ံသန္းထြက္ခြာသြားခဲ ့ေလသနည္း ပန္းခ်ီကား၏ အေနာက္ ယြန္းယြန္းဆီမွ ေတာင္တန္းစိမ္းတစ္ဖက္ဆီသို ့လား၊ ေ၀းျမင့္လွသည့္ တိမ္တစ္စိုင္ဆီသို ့ဇြတ္တိုး၀င္ရင္း ေနေရာင္မွာ ေလာင္ကၽြမ္း ဆံုးပါးခဲ ့ေလ သလား။ ၾကာမ်ိဳးငါးပါးျဖင့္ ျပည့္စံုေသာ ေရကန္၏ ျမွဴဆြယ္မွဳကို တိမ္းညႊတ္ကာ ခရီးတစ္၀က္ျဖင့္ပင္ နား၀င္ခုိသက္ခဲ ့ေလျပီလား။ ထိုပန္းခ်ီကားကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ မေရးဆြဲျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ထိုငွက္ျပန္လာႏုိးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ ျပတင္းတံခါးမ်ားကိုသာ အခါမေရြး ဖြင့္ထားခဲ ့၏ ။ ဆီးႏွင္းႏွင့္ ေျမာက္ျပန္ေလမ်ား ထူထဲေသာ့သြမ္းတတ္သည့္ ေဆာင္းကာလမ်ိဳးတြင္ပင္ ပိတ္ထားေလ ့မရွိ။<br /><br />*<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ဒုတိယထြက္ခြာသြားေသာ အရာမွာ အိပ္မက္ျဖစ္သည္။ တြန္ ့ေၾကေသာ ေမြ ့ရာခင္းေပၚတြင္ အေသြးအသားမ်ား မာေခါက္ၾကြပ္ဆတ္ လ်က္ ညမ်ားကို ေတာင့္တင္းစြာ ျဖတ္သန္းကုန္လြန္ခဲ ့ရ၏ ။ ႏုိးလွ်င္ . . . ကၽြန္ေတာ့ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မြန္းနစ္ေအာင္ ပိန္းပိတ္ေသာ အေမွာင္ထု သာ ေလးလံစြာ ဖိစီးထားျမဲျဖစ္သည္။ နားထဲတြင္ေတာ့ ဆူညံေသာ ေပါက္ကြဲေအာ္ဟစ္သံမ်ားအား လိွဳင္းလံုးေတြ ေက်ာက္ေဆာင္ကို အဆက္မျပတ္ ရုိက္ခတ္ေနသလုိ ၾကားရတတ္သည္။ စိတ္ေရာဂါကု ဆရာ၀န္က " ခင္ဗ်ား အာရံုေၾကာေတြ တင္းမာေနတာဟာ တျခားသူေတြလို အိပ္မက္ မမက္ လုိ ့ဘဲ " ဟု မွတ္ခ်က္ေပးသည္။ လြန္ခဲ ့ေသာႏွစ္ အနည္းငယ္က ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္မ်ားကို လူၾကီးတစ္ဦးက ၀ယ္ယူသြားေလသည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးႏုိင္ခဲ ့ေသာ အဖိုးအခမွာ ေခ်ာကလက္ဘူးခြံတစ္ခု၊ မ်က္ရည္ႏွင့္ ခတ္ထားေသာ ေသာ့ခေလာက္ တစ္လံုးသာျဖစ္သည္။ ( ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္မ်ားကို ေရာင္စံုေရာ အျဖဴအမည္းပါ ၀ယ္ယူသြားျခင္းျဖစ္သည္။)<br /><br />*<br /><br />ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ထြက္ခြာသြားေသာ အရာမွာ စီးကရက္ တစ္လိပ္ျဖစ္၏ ။ ျပာေရာ္ေသာ စီးကရက္မီးခုိးမ်ားသည္ ေလထဲတြင္ လြင့္လူ၀ဲ ျပန္ ့လ်က္ တစ္စထက္တစ္စ ပါးလ်ေပ်ာ္၀င္သြားသည္။ စီးကရက္တစ္လိပ္ ကုန္ဆံုးသြားေသာအခါ ထိုအထဲတြင္ စံပယ္ပန္းရုိင္းအနံ ့မ်ား၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံ၊ သစၥာနီ ၏ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ၾကိဳးျပတ္သြားေသာ စကၠဴစြန္၊ ၾကည္လင္ေသာ စမ္းေခ်ာင္းငယ္ တစ္ခုတို ့ ေရာေႏွာ ပါသြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ ျပန္ ့က်ဲေနေသာ ျပာမွဳန္ ့မ်ားႏွင့္ အဆက္မျပတ္ ေခ်ာင္းဆုိးျခင္းသာ က်န္ရစ္ခဲ ့၏ ။ ထို ့ေနာက္ ေထြးခံတစ္လံုး နီးပါးခန္ ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသြးအန္ေလသည္။<br /><br />*<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ေနာက္ဆံုး ထြက္ခြာသြားေသာ အရာမွာ နာရီတစ္လံုးျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဘယ္သူ ၀ယ္ေပးခဲ ့မွန္းမသိေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ေရႊေရာင္နာရီေဟာင္းကေလးကို အိမ္လာလည္သည့္ အရက္မူးေနေသာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ခုိးယူသြားခဲ ့ေလသည္။ ထိုနာရီကို သူသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံတြင္ ေပါင္ႏွံေကာင္း ေပါင္ႏွံေပလိမ့္မည္။ ထုိသူသည္ နာရီကို ေသာ့ေပးရန္<br /><br />ေမ ့ေလ်ာ့တတ္သူ ျဖစ္မည္ ထင္၏ ။ နာရီမရွိေသာ လက္တံမ်ားႏွင့္ လက္တံမရွိေသာ နာရီမ်ားအားလံုး ေရြ ့လ်ားေနၾကေလသည္။ အခ်ိန္ဟူသည္ မွာ ရူပေဗဒ မတၳာတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္သည္။<br /><br />*<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ထပ္မံထြက္ခြာသြားေသာ အရာမ်ားမွာ မ်က္မွန္ တစ္လက္ျဖစ္၏ ။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာမွ ကၽြတ္က်ေသာ မ်က္မွန္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ တက္နင္းမိ၏ ။ (မေတာ္တဆ ျဖစ္ပံုရသည္။) ထုိအခ်ိန္ကစ၍ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေလသမွ် အရာအားလံုးမွာ မွဳန္၀ါး၍ ေနေလသည္။ ျပကၡဒိန္ေပၚမွ ရက္စြဲမ်ားသည္လည္း မွဳန္၀ါး၀ါး၊ မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းသည္လည္း မွဳန္း၀ါး၀ါး၊ သမုိင္းစာအုပ္ အဖံုးေပၚမွ နပိုလီယံ၏ ရုပ္ပံုသည္လည္း မွဳန္၀ါး၀ါး၊ အသံ သာ ၾကားရေသာ ေရတံခြန္သည္လည္း မွဳန္၀ါး၀ါး။ ေဟာဟိုက အနီေရာင္ အစက္မ်ားသည္ ႏွင္းဆီပြင့္မ်ား ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။<br /><br />ဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းတံခါးမွတစ္ဆင့္ ရက္စက္ေသာ ေလေအးမ်ား တို ့ေ၀ွ ့၀င္ေရာက္ေနသည္။ လက္ပတ္နာရီမရွိေသာ လက္မ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ႏုိင္ေသာအရာ အနည္းငယ္မွ်မက ရွိပါသည္။ မေသာက္ျဖစ္ေသာ အိပ္ေဆးျပားမ်ားကို ေဘးတြင္ထားကာ ကၽြန္ေတာ္(ေထြးခံတစ္လံုးမွ်) ေသြးအန္ေနခဲ ့သည္။<br /><br />အနာဂတ္ဟု တံဆိပ္ကပ္ထားေသာ စည္သြပ္ဘူးကို စားသံုးရန္ ကၽြန္ေတာ္ေဖာက္လုိက္လွ်င္ အထဲတြင္ အျပာေရာင္ငွက္တစ္ေကာင္<br /><br />သို ့မဟုတ္ ေရႊအိုေရာင္နာရီတစ္လံုး သို ့မဟုတ္ အိပ္မက္ သို ့မဟုတ္ မ်က္မွန္တစ္လက္ သို ့မဟုတ္ စီးကရက္တစ္လိပ္ သို ့မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို ေတြ ့ရလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-597528668429357699?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-11903726581568627722011-06-18T01:26:00.000-07:002011-06-18T01:28:25.585-07:00တံခါး၀မွ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ေအာ္ျမည္ေနသံ ၾကားရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ တံခါး၀တြင္ ရပ္ေနေသာ မိန္းကေလးကို ျမင္ရ ေလသည္။ မိန္းကေလးက သူ ့ႏွာေခါင္း ခၽြန္ခၽြန္ေလးကို ရွဳံ ့ကာျပံဳးျပရင္း ' ေညာင္ ' ဟု ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို ေအာ္ျပန္ေလသည္။<br /><br />လြန္ခဲ့သည့္ တစ္ပတ္ခန္ ့က လမ္းေပၚတြင္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ပိုက္လာခုိက္ ထိုေၾကာင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္တြင္းမွ ခုန္ဆင္း ထြက္ေျပးသြားကာ ကားတစ္စီး အနင္းခံရ၍ ေသဆံုးသြားေလသည္။ ထိုကားကို ေမာင္းလာသူမွာ မိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူမသည္ တိရစၦာန္ခ်စ္တတ္ဟန္ ရွိကာ ေသဆံုးသြားေသာ ေၾကာင္ကေလးအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္စကား ေျပာခဲ ့ေလသည္။ သူမ နာမည္ကို တင္ေမေအာင္ဟု ေျပာခဲ ့သလား။ သို ့မဟုတ္ အဲသလို ခင္ဆင္ဆင္နာမည္မ်ိဳး ျဖစ္ႏုိင္ကာ သူမ ေျပာျပျပီး ခဏမွာပင္ ထိုနာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမ ့ေလ်ာ့သြားခဲ ့ေၾကာင္း ၀န္ခံပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ နာမည္မ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္လာလွ်င္ မွတ္သားဥာဏ္ ည့ံဖ်င္းသူ ျဖစ္သည္။ သခၤ်ာ၊ ဂီတ၊ ဖဲကစားျခင္း၊ လူမွဳဆက္ဆံေရးတို ့၌လည္း အလားတူ ည့ံဖ်င္းသူ ျဖစ္သည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ လမ္းထိပ္မွ အနည္းငယ္ ခ်ိဳးေကြ ့လိုက္လွ်င္ လူစည္ကားေသာ လမ္းဆံုသို ့ေရာက္သြားႏိုင္ပါသည္။ ထိုေနရာ တြင္ ေစ်း၊ ရုပ္ရွင္ရံု၊ ပန္းျခံႏွင့္ စားေသာက္ဆုိင္မ်ား ရွိသည္။ အဆက္မျပတ္ လူသူ ရွဳပ္ေထြးဆူညံေနသည့္ ထိုအရပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ တိတ္ဆိတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလး ရွိ၏ ။<br /><br />' ရွင္က ပန္းခ်ီဆရာလား '<br /><br />မိန္းကေလးက ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေနရာအႏွံ ့ ျပန္ ့က်ဲေနေသာ ေရးျပီးႏွင့္ ေရးလက္စ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ၾကည့္ကာ ေမးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းက ထြက္လာျပီးကတည္းက ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖေလ ့မရွိပါ။ တျခားသူမ်ားကိုလည္း ေမးခြန္းမ်ား ေမးေလ ့မရွိပါ။ စကား ေျပာျခင္းဆိုသည္မွာ လွ်ာမ်ား အပ်င္းေျပေစရန္အတြက္ တီထြင္ထားသည့္ အလုပ္တစ္ခု မဟုတ္ေၾကာင္း ေလးေလးနက္နက္ ယံုၾကည္ပါသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ရွန္ပိန္အရက္ပုလင္း တစ္လံုး ရွိ၏ ။ ႏုိင္ငံျခားျပန္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးထားေသာ ပစၥည္း ျဖစ္ပါသည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပင္လယ္ကမ္းေျခရွိ သူ ့အိမ္ကေလးတြင္ သူ ႏုိင္ငံျခားက ျပန္လည္ေရာက္စ ခဏေတြ ့ဆံုကာ စကားေျပာျဖစ္<br /><br />ခဲ ့ပါသည္။ သူ ့အမည္သည္ အေရးမၾကီးပါ။ သူက " ဘ၀ဆိုတာ ဘာလဲ" ဟု ေမးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖပါ။<br /><br />" ငါ ့ေရွ ့ကို မိုးလင္းကတည္းက စားေသာက္စရာေတြ အခ်ိန္ႏွင့္ ေရာက္လာတယ္။ ငါ စားတယ္။ မိုးခ်ဳပ္ေတာ့ အိပ္တယ္။ ေနာက္ မိုးလင္းျပန္တယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ဒီေလာက္ပဲလား။ ဒါပဲ ခင္တြယ္စရာလား။ ငါ ကမၻာပတ္ျပီး ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဘာမွ ထူးဆန္းတာ မေတြ ့ခဲ ့ဘူး။ ဘ၀ဆုိတာ ဘာအဓိပၸါယ္ ရွိလဲ "<br /><br />" မင္း ငါ ့ကို ေမးမယ့္အစား ေဟာဟုိ တံငါသည္ၾကီးကို ေမးၾကည့္သင့္တယ္ "<br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ က်န္အရက္တခ်ိဳ ့ကို ေသာက္ဖူးေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္အထိ ရွန္ပိန္အရက္ကို မေသာက္ဖူးေသးပါ။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သူ ့အိမ္တြင္ေမြးထားေသာ ေၾကာင္ကို ဆုိးလြန္းသျဖင့္ ဖမ္းယူသြားရန္ ေျပာပါသည္။ ထိုေၾကာင္၏ နာမည္ကို ဘယ္လိုေခၚေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ေၾကာင္သားႏွင့္ အရက္သည္ အလြန္လိုက္ဖက္ေသာ အရာျဖစ္ေၾကာင္းသာ သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုေၾကာင္ကိုဖမ္းကာ အိမ္ သို ့ သယ္လာခုိက္ လမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲမွ ရုန္းကန္ထြက္ေျပးသြားသျဖင့္ ကားနင္းခံရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသည္မွာ ေၾကာင္သည္ စားမရေအာင္ ပ်က္စီးသြားျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />ထုိမိန္းကေလးသည္ လွခ်င္လည္း လွေပမည္။ မိန္းကေလးမ်ားကို အေရာင္တူေသာ ေၾကာင္မ်ားလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ မခြဲျခားတတ္ ပါ။ ထိုမိန္းကေလးက ဘလက္မြန္း(မဟူရာလ)ဟု အမည္ေပးထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ပန္းခ်ီကားကို သေဘာက်သည္ဆိုသည့္အတြက္ သူမကို နမ္းခဲ ့ မိျခင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ႏုိင္ငံျခားျပန္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ကို ကူးဆြဲေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ပန္းခ်ီကားကို ေသာင္ျပင္ေပၚ တြန္းလွဲပစ္ရင္း " မင္းလည္း အရူးပဲ " ဟု ေအာ္ပါသည္။ " တံငါသည္ၾကီးလည္း အရူးပဲ " ဟု ေအာ္ပါသည္။<br /><br />တံငါသည္ၾကီးက ' ဘ၀ဆိုတာ အသက္ရွင္ဖုိ ့အတြက္ ရုန္းကန္ေနတာ ' ဟု ေျပာခဲ ့၏ ။ ' အသက္ရွင္ဖုိ ့ဟုတ္လား၊ အသက္ရွင္ ဖို ့' ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းသည္ ထိုစကားကို နားလည္ဟန္ မရွိပါ။ တံငါသည္ၾကီးက ထမင္းစားဖို ့အတြက္ အလုပ္လုပ္တာေပါ ့ဟု ရွင္းျပခဲ ့၏ ။ ထိုစကားကို ၾကားေသာအခါ ထမင္းစားဖို ့ အလုပ္မလုပ္ခဲ ့ဖူးေသာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းသည္ ရူးသြပ္သြားေလသည္။ လူတုိင္း တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳး ရူးသြပ္ေနျခင္းအတြက္ ဘယ္သူ ့မွာမွ တာ၀န္ရွိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္ပါ။ သူမက ခုတင္ေပၚတြင္ထုိင္ကာ ေညာင္ ဟု ေအာ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုေန ့ညက ရွန္ပိန္ပုလင္းကို ဖြင့္ေသာက္ခဲ ့၏ ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္လက္စ ၀တၳဳေရးသူ ျပင္သစ္ စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္၏နာမည္ကို ရွားရွားပါးပါး သတိရကာ ေၾကာင္ကေလး၏ နာမည္အား ေကာလက္ ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ တင္ေမေအာင္ သို ့မဟုတ္ ထိုအမည္ႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ နာမည္ရွိသည့္ မိန္းကေလးက ရယ္ပါ သည္။<br /><br />" ရွင့္ေၾကာင္ေလးက အထီးေလးပဲ "<br /><br />ေၾကာင္သားဆိုသည္မွာ အထီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမပဲျဖစ္ျဖစ္ အတူတူပါပဲ ဟု သူမကို ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္ခဲ ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တိရစၦာန္ခ်စ္တတ္သူ မဟုတ္ေၾကာင္း သူမ သိလွ်င္ မည္သို ့သေဘာထားေလမည္နည္း။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းသို ့အေခါက္ေခါက္ အခါခါ မလာဘဲ ရွိေတာ့မည္ေလာ။ ထုိရက္မ်ိဳး ဘယ္ႏွခါ၊ ပင္လယ္ျပင္ ဘယ္ႏွခါ၊ ရွန္ပိန္ပုလင္း ဘယ္ႏွခါ ေၾကာင္ေအာ္သံ ဘယ္ႏွခါ ရွိခဲ ့ျပီနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ကား သခၤ်ာညံ့ဖ်င္းသူ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />မွန္ျပတင္းတံခါးကို ဖြင့္လုိက္ေသာအခါ စည္ကားေသာ လမ္းဆံုအရပ္ဆီမွ အသံဗလံမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းတြင္းသို ့<br /><br />သန္ ့ရွင္းေသာ ေလႏွင့္အတူ ဇြတ္ ခုိး၀င္လာတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျဒပ္မဲ ့ေရာင္ျပင္နည္းျဖင့္ (ထိုနည္းမွာ ပန္းခ်ီေရးဆြဲရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အသံုးျပဳေနက် နည္းျဖစ္သည္။) ထိုေလ၏ ပံုတူကို ေရးဆြဲရန္ ၾကိဳးစားေနခဲ ့သည္။ ရွန္ပိန္သည္ တျခားအရက္မ်ားလိုပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မူးယစ္ေ၀ ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေခ်။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လက္ထပ္ျပီး အတူမေနေသာ မိန္းမထံမွ သတၱမေျမာက္စာ ေရာက္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထံုးစံအတိုင္း ပင္ ေဖာက္မဖတ္ဘဲ စားပြဲအံဆြဲထဲ ပစ္ထည့္ထားလုိက္သည္။ ထိုစာသည္လည္း ခါတုိင္းစာမ်ားလိုပင္ ခြင့္လႊတ္ျပီး သူမထံ ျပန္လာဖို ့ ဖြဲ ့ႏြဲ ့ေရးသား လုိက္ေသာ စာသာျဖစ္ေၾကာင္း ဖတ္မၾကည့္ဘဲ သိေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကလဲ့စားေခ်တတ္သူ မဟုတ္ပါ။ ထို ့အတူ ခြင့္လႊတ္တတ္သူလည္း မဟုတ္ပါ။ ျပဳဖူးေသာ အျပစ္ဆိုသည္မွာ ရႊံ ့ကိုင္မိေသာ လက္ကို ေရျဖင့္ေဆးေၾကာရံုႏွင့္ စင္ၾကည္ျခင္း မရွိဟု ထင္ပါသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းသည္ ပင္လယ္ျပင္သို ့ ေလွတစ္စီးႏွင့္ ထြက္သြားရာမွ ကမ္းေျခသို ့ျပန္မေရာက္ေတာ့ဟု သတင္းရပါသည္။ အသက္ရွင္ေနထုိင္ျခင္းမွာ ဘ၀မဟုတ္သလို အသက္ရွင္ဖုိ ့အတြက္ ရုန္းကန္ျခင္းမွာလည္း ဘ၀မဟုတ္ဟု ဆုိလွ်င္ ဘ၀ဆိုသည္မွာ ဘာပါလဲ။ ေမးခြန္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေျဖေလ ့မရွိ။ ေမးခြန္းမ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေမးေလ့မရွိ။ ေလာကဆိုသည္မွာ တင္းက်ပ္ေသာ စာသင္ခန္း မဟုတ္ေခ်။<br /><br />ထိုေန ့က ထံုးစံအတုိင္းလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ ဖဲအၾကီးအက်ယ္ ရံွဳးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပန္းခ်ီကားအေတာ္မ်ားမ်ားကို ပန္းခ်ီပြဲစားသည္ ေစ်းေခ်ာင္ေခ်ာင္ႏွင့္ ၀ယ္ခြင့္ရသြားပါသည္။ ထုိေန ့က မိ္န္းကေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကား အၾကီးအက်ယ္မ်ားၾက၏ ။<br /><br />ဘယ္က စခဲ ့သနည္း။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္း မိုးယိုသည့္အေၾကာင္းကလား၊ အေမရိကား ေရာက္ေနသည့္ သူ ့အစ္ကုိတစ္ဦးႏွင့္ ပတ္သတ္၍လား၊ ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္ေသာ ဒူးရင္းသီးတစ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ့္အခန္းသို ့သူမ ယူေဆာင္လာသည့္ ကိစၥလား။ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ လမ္းဆံုမွ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သို ့သြားကာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနခဲ ့သည္။ သၾကားမပါေသာ ႏို ့တစ္ခြက္ကို မွာေသာက္ရင္း ရွဳပ္ေထြးစည္ကားေသာ အျပင္ဘက္ျမင္ကြင္းကို အတန္ၾကာေအာင္ ေငးၾကည့္ေနခဲ ့သည္။<br /><br />" ဘယ္ႏွနာရီ ရွိျပီလဲ "<br /><br />လူတစ္ေယာက္က လာေမး၏ ။ ကၽြန္ေတာ္က လက္မွ နာရီကို ငံု ့မၾကည့္ဘဲ နာရီပ်က္ေနတယ္ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။ ျပီးေတာ့ ဆိုင္ထဲက ထြက္လာခဲ ့၏ ။ လူစည္ကားေသာ လမ္းမေပၚ ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-1190372658156862772?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-67601811683351125552011-06-18T01:25:00.000-07:002011-06-18T01:26:41.599-07:00သူ ဆယ့္သံုးႏွစ္သားအရြယ္တြင္ မိခင္ထံမွ နားကပ္ကို ဖဲရိုက္ရန္ ေငြလိုသျဖင့္ အတင္းအဓမၼ ခၽြတ္ခုိင္းေနေသာ ပေထြးအား ေနာက္မွေန၍ ထင္း ေခ်ာင္းျဖင့္ ရိုက္ကာ လွည့္မၾကည့္ဘဲ အိမ္မွ တစ္ခါတည္း ထြက္ေျပးလာခဲ ့သည္။ ေနာက္ေျခာက္လေလာက္ၾကာေသာအခါ အေသးအဖြဲ ခုိးမွဳကေလးမ်ား က်ဴးလြန္တတ္ကာ ကမ္းနားလမ္းတံတားေပၚတြင္ အိပ္ေလ ့ရွိေသာ သူ ့ကို သက္ဆုိင္ရာက ဖမ္း၍ လူငယ္သင္တန္းေက်ာင္း တစ္ခုသို ့ပို ့လိုက္၏ ။<br /><br />ထိုေက်ာင္းတြင္ ခုိးတတ္ေသာ သူ ့ဓေလ ့ေပ်ာက္ခဲ ့ရေလသည္။ တစ္ၾကိမ္တြင္ ေရခ်ိဳးခန္းတြင္းမွ သူခုိးလာခဲ ့ေသာ ဆရာတစ္ဦး၏ လက္ပတ္နာရီကို သူတုိ ့အခန္းထဲတြင္ ရွာေဖြေတြ ့ရွိသြား၏ ။ ၀န္ခံရန္ တံု ့ဆုိင္းေတြေ၀ေနေသာ သူ ့ကိုယ္စား သူ ့အခန္းေဖာ္က ဤနာရီကို သူခုိးခဲ ့ ပါသည္ဟု ၀န္ခံခဲ ့၏ ။ သူ ့အခန္းေဖာ္မွာ အခ်ိန္အားရလွ်င္ စာအုပ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာ မခြာတတ္ေသာ မ်က္မွန္ထူထူႏွင့္ ပိန္ညွက္ညွက္ လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ ၏ ။ သူ ့အိပ္ရာေပၚတြင္ ဂ်က္လန္ဒန္၊ ေဂၚကီ၊ ဂၽြန္စတိန္းဘက္ ဆိုသူတို ့၏ ၀တၳဳစာအုပ္မ်ားကို အျမဲလိုလုိ ေတြ ့ရတတ္ေလ့ ရွိ၏ ။ ယခင္က ေကာင္းမြန္စြာေနထိုင္ ေနထုိင္ခဲ ့သည္ကုိ ေထာက္၍ ေက်ာင္းမွ မ်က္မွန္ထူထူအား သက္ညွာစြာ အျပစ္ေပးခဲ ့သည္။ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္၍ သူ ့ အခန္းေဖာ္သည္ ေသသည္အထိ စကားစပ္၍ပင္ ေျပာဆိုျခင္း မရွိခဲ ့ေခ်။ ၀န္ခံရလွ်င္ သူ ့ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ သူသည္ ထုိသူတစ္ေယာက္ကို သာ ရွက္ရြံ ့ခဲ ့မိ၏ ။<br /><br />ထိုေက်ာင္းတြင္ ဘ၀ဆိုသည္မွာ စည္းခ်က္က်က် ေရြ ့လ်ားေနေသာ ဇယားကြက္မ်ားသာ ျဖစ္၏ ။ စည္းခ်က္က်က်ဆိုသည္မွာ ႏွလံုး ခုန္သံ မဟုတ္ဘဲ ၀ီစီမွဳတ္သံျဖစ္၏။ အိမ္တြင္ က်န္ခဲ ့ေသာ သူ၏ မေအတူ ဖေအကြဲ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ တစ္ခါတစ္ရံ သတိရမိေသာအခါမ်ား တြင္သာ သူသည္ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိရသြားတတ္သည္က လြဲ၍ သူသည္ ေရာဘာျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ေျမြရုပ္ တစ္ေကာင္လို ေနထိုင္ခဲ ့၏ ။ ေက်ာင္းတြင္ သူသည္ လက္မွဳပညာကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းစာကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ စိတ္မ၀င္စား။ ဆရာေတြက " မင္း . . . ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ " ဟု ေမးၾကသည္။ " ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မျဖစ္ခ်င္ဘူး " ဟု သူ ေျဖခဲ ့သည္။ သူသည္ ဘာျဖစ္ရမည္နည္း။ သူ နားမလည္။ ထိုကိစၥကို သူ တစ္ခါမွ ေတြးမၾကည့္ဖူးခဲ ့။ သူ ့ဘ၀တြင္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ အမွန္တကယ္ ရွိသည္ဟု ဤေမးခြန္းထုတ္သူ ဆရာေတြ ကုိယ္တုိင္ကေရာ ယံုၾကည္ပါ၏ေလာ။ သူတို ့ကိုယ္တုိင္ပင္ ဇယားကြက္မ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္ဟု သူ ထင္ျမင္၏ ။ ထိုဇယားကြက္ထဲမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းမွာ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ျခင္းသာျဖစ္သည္ဟု သူ ယံုၾကည္ကာ ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ သူ ေျဖဆိုခဲ ့သည္။ သူ ဆယ္တန္း ေအာင္ျမင္ေသာအခါ ေက်ာင္းမွ ဆက္သြယ္ကူညီေပးမွဳျဖင့္ ရံုးတစ္ရံုးတြင္ ေအာက္တန္းစာေရးအလုပ္ ရခဲ ့၏ ။<br /><br />သူ ေက်ာင္းမွ ထြက္လာေသာအခါတြင္ မ်က္မွန္ထူထူႏွင့္ သူ ့အခန္းေဖာ္မွာ အဆုတ္အေအးပတ္ေသာ ေရာဂါျဖင့္ ေက်ာင္းတြင္ ေသဆံုးကာ က်န္ရစ္ခဲ ့ေလသည္။ အခန္းေဖာ္၏ ပစၥည္းမ်ားထဲမွ အမွတ္တရအျဖစ္ သူ ့ကို တစ္ခုခု ယူခြင့္ျပဳေသာအခါ သူသည္ ဂ်က္လန္ဒန္၏ "ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲမွ လူသားမ်ား" ဆိုေသာ စာအုပ္ကို ယူလာခဲ ့၏ ။ (ထိုစာအုပ္ကို ယခုထက္တုိင္ သူ မဖတ္ခဲ ့ျဖစ္ခဲ ့ပါ။) ယခုအခါ သူသည္ အသက္ ငါးဆယ္နားနီးကာ သူ စတင္ အလုပ္လုပ္ခဲ ့ေသာ ရံုးတြင္ပင္ ဌာနခြဲစာေရးၾကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနေလသည္။<br /><br />သူ အိမ္ေထာင္က်ခဲ ့ေသးသည္။ တစ္ရပ္တည္းတြင္ ေနထုိင္ေသာ ေပါင္တံရွည္ရွည္ တစ္ခုလပ္မ တစ္ေယာက္ႏွင့္ ျဖစ္၏ ။ သူႏွင့္ သံုးႏွစ္ခန္ ့သာ ေပါင္းကာ ထိုမိန္းမသည္ လင္ငယ္ေနာက္ လိုက္ေျပးေလသည္။ ငါးႏွစ္အရြယ္ မယားပါ သမီးကေလးသာ သူ ့ထံတြင္ ေသာင္တင္ က်န္ရစ္ခဲ ့၏ ။ ထိုကေလးကို သူ ့ဖခင္ရင္း ေနထိုင္ရာျမိဳ ့သို့ သြားပို ့၏ ။ သို ့ေသာ္ ေနာက္အိမ္ေထာင္ႏွင့္ျဖစ္ကာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေနေသာ ဖခင္ရင္းက လက္မခံႏုိင္။ ထိုျမိဳ ့ကေလးမွအျပန္တြင္ သူ ့ဇာတိျမိဳ ့ကေလးကို ခရီးၾကံဳ၀င္သြားခဲ ့သည္။ ဒီေတာ့မွ သူ ့အေမ ေသဆံုးခဲ ့သည္မွာ ငါးႏွစ္ခန္ ့ရွိျပီဟု သူသိခဲ ့ရသည္။ သူ ့ကို ေတြ ့ေတာ့ သူ ့ညီမေလးေတြက မ်က္ရည္က်၏ ။ သူ ့ညီမေလးမ်ားမွာ သူႏွင့္ ခြဲခြာစဥ္ကလို ဂါ၀န္ကေလးမ်ားႏွင့္ မဟုတ္ ၾကေတာ့ ကေလးတြဲေလာင္းႏွင့္ အိမ္ေထာင္သည္မ်ား ျဖစ္ေနၾကေလျပီ။ သူ ့ပေထြးမွာ ဖဲသာမက အရက္ပါ စြဲေနသူ ျဖစ္ေန၏ ။<br /><br />ခြဲကာနီးတြင္ သူ ့အား " ဘုရားတရားကို မေမ ့နဲ ့" ဟုမွာရင္း အရက္ဖိုး ေတာင္းျဖစ္ေအာင္ ေတာင္းလုိက္ေသးသည္။သူ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ ့ေသာ သူ ့မယားပါသမီးသည္ သူနာျပဳသင္တန္းအဆင္းတြင္ အလုပ္တာ၀န္က်ရာ နယ္ေရာက္သြားရင္း နယ္တြင္ပင္ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်သြားသည္။ ထိုေက်ာင္းဆရာမွ သူ ့အခန္းေဖာ္လို မ်က္မွန္ထူထူႏွင့္ ျဖစ္၏ ။<br /><br />သူ တစ္ကုိယ္တည္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ သို့ေသာ္ သူကေတာ့ သူသည္ ေမြးကတည္းက တစ္သက္လံုး တစ္ကိုယ္ တည္း ေနလာခဲ ့သူဟု ဆုိသည္။ အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ သူသည္ ယခင္ကလိုပင္ စကားနည္းျမဲ နည္းသူျဖစ္၏ ။ လူေတြႏွင့္လည္း သိပ္အေပါင္းအသင္း မျဖစ္။ လူေတြဆိုတာ ယုန္အုပ္ တစ္အုပ္ထဲက ယုန္ေတြလိုပါပဲ။ အတူတူပဲဟု သူျမင္သည္။ အားလံုးမွာ သူလို ကိုယ္လိုသာ။ သူ အမွတ္မထင္ ေျပာခဲ ့ ေသာ ဘာမွမျဖစ္ခ်င္ဘူး ဆိုေသာစကားမွာ သူ၏ လိုအင္ဆႏၵ အစစ္အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ေန ့တျခား သူ သေဘာေပါက္လာခဲ ့သည္။ သူ ့အတြက္ အေရးၾကီးတာ ဘာမွမရွိ။ ေနာက္ဆံုး အခ်စ္ အမုန္းဆိုတာပင္ အေရးမၾကီး။ သူသည္ သဘာ၀အတုိင္းပင္ တခ်ိဳ ့ကို ခ်စ္၍ တခ်ိဳ ့ကို မုန္းခဲ ့သည္။ သို ့ေသာ္ သူ ့ဘ၀တစ္ခုလံုးလုိပင္ သူ ့အခ်စ္ႏွင့္ သူ ့အမုန္းသည္လည္း ေပါ ့ရႊတ္ရႊတ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေနခဲ ့၏ ။ သူ ့ပေထြးဆံုးေၾကာင္း ညီမ ေတြထံမွ သံၾကိဳးစာ ေရာက္လာေသာအခါ လူမေရာက္ေသာ္လည္း ေငြေၾကးတခ်ိဳ ့တင္ပို ့ေပးခဲ ့သည္။<br /><br />အခ်ိန္အား ရလာသျဖင့္ တရားစာအုပ္တခ်ိဳ ့ကို သူ ဖတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေကာင္းစြာ နားမလည္ဘဲရွိသည္။ မၾကာခဏ ဥပုသ္ ေစာင့္ဖို ့ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ညေနပိုင္း ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မွဳဒဏကို မခံႏုိင္သျဖင့္ မေစာင့္ျဖစ္။<br /><br />တနဂၤေႏြလို ရံုးပိတ္ရက္ တစ္ရက္တေလ၌ ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ ထုိင္ကာ ဘ၀ဆိုတာ ဘာလဲဟု စဥ္းစားမိ၏ ။ ေနာက္ဆံုး တြင္ ထိုေမးခြန္းမွာ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးဆိုေသာ အေျဖႏွင့္သာ နိဂံုးခ်ဳပ္ရေလ ့ရွိသည္။ အခုေတာ့ သူ ့ဘ၀သည္ အေတာ္အတန္ ျပည့္စံုေနေပျပီ။ မိုးေလ အတန္အသင့္ လံုျခံဳေသာ အိမ္ေလး တစ္လံုးႏွင့္ ပံုမွန္လစာရွိေနသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ပြင့္တတ္ေသာ ပန္းအိုး သံုး ေလးအုိးလည္း ရွိသည္။ ေန ့စဥ္ သတင္းစာ တစ္ေစာင္လည္း ရွိသည္။ ေျပာရမည္ဆုိလွ်င္ မယားပါသမီးက ေမြးေသာ ေျမးကေလး တစ္ေယာက္ပင္ ရွိေနေလသည္။ ျပီးေတာ့ လူတုိင္းျဖစ္ေလ ့ျဖစ္ထရွိေသာ ေသေလာက္သည့္ ေရာဂါတစ္ခုလည္း ယခုေတာ့ သူ ့ခႏၶာကိုယ္တြင္ စြဲကပ္ေနေလျပီ။ ေသြးတိုးတဲ ့။<br /><br />ဆရာ၀န္ထံမွ ထုိစကားကို ၾကားရေသာအခါ ရုတ္တရက္ သူ ေပ်ာ္ရႊင္သြား၏ ။ ကဲ . . . ဘာလိုေသးသနည္း။<br /><br />" ဘ၀မွာ တကယ္တမ္း လိုအပ္တာ အခ်ိန္ကာလပဲ . . . အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဘ၀ဟာ သူ ့ဘာသာ အလိုလုိ ျပီးျပည့္စံုသြားတာပါပဲ. . ."<br /><br />ယင္းမွာ ယခုအခါ သူ အျမဲ သံုးေလ ့သံုးထရွိေသာ စကားတစ္ခြန္းပင္ျဖစ္ေလသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6760181168335112555?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-61676091392583880032011-06-18T01:23:00.000-07:002011-06-18T01:25:07.825-07:00အိပ္မက္ဆိုတဲ့ေကာင္က နည္းနည္းေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္တယ္။ ဒီအေကာင့္မ်က္ႏွာက တိမ္ေတာင္တိမ္လိပ္ေတြ ၾကည့္ေနရသလိုပဲ။ ၾကည့္ေန ရင္းနဲ ့ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနတာ။ ' မင္းနဲ ့ငါ စစ္တုရင္ ကစားမယ္။ ငါ ရံွဳးရင္ ပိုလန္ႏုိင္ငံကို ေပးမယ္ ' လို ့ေျပာတုန္းက ဟစ္တလာ့မ်က္ႏွာနဲ ့ ခပ္ဆင္ဆင္။ ေဟာ ၾကည့္ေနရင္းနဲ ့ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ပံု ေျပာင္းသြားျပီး ' ငါ ့တုတ္ေကာက္ ေတြ ့လိုက္သလား' လို ့ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ' က်ဳပ္ ဘာမွ မသိဘူး' လို ့ေျပာလိုက္ေတာ့ ' အဲဒါ လူ၀ီ ၁၆ ရဲ ့စကားက ' လို ့ေဟာက္ေသးတယ္။ သူ ့ပံုစံက မုဆုိးၾကီး အလန္ကြာတာမိန္းရဲ ့ပံုစံ ျဖစ္ေနျပန္ ေရာ။ အလန္ကြာတာမိန္းရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ သရုပ္ေဆာင္တဲ ့ မင္းသား ရစ္ခ်တ္ခ်ိန္ဘာလိန္ရဲ ့ပံုစံ။ သူက ' ငါ ပစ္သတ္ခဲ ့တာ ျခေသၤ့ ၉၉ ေကာင္ ရွိျပီ ကြ ' လို ့ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က က်ဳပ္ရိုက္တဲ ့ ျခင္ေကာင္ေရေလာက္ မမ်ားေသးပါဘူး' လို ့ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ျခင္ေတြဟာ ျခေသၤ့ေတြထက္ ပုိျပီး ကူးစက္ေရာဂါပိုးကို သယ္ေဆာင္လာႏုိင္တယ္ မဟုတ္လား။ အဲသလိုလည္း ေျပာလုိက္ေရာ ဒီေကာင့္မ်က္ႏွာက ဂၽြန္လင္ႏြန္ ျဖစ္သြားေရာ။ ျပီးေတာ့ ခဏခ်င္းပဲ မဟတၱမဂႏၶီ ျဖစ္လုိက္၊ ဖရန္ကင္စတိန္း ျဖစ္လုိက္၊ ေဒးဗစ္ဘက္ဟမ္း ျဖစ္လုိက္၊ အင္ဒီ၀ါးဟုိး ျဖစ္လုိက္၊ ကူရုိးဆာ၀ါးျဖစ္လုိက္၊ ဂ်ဴးလီယက္ဆီဇာ ျဖစ္လုိက္နဲ ့။<br /><br />အဲ . . . သူ ၀တ္ထားတဲ ့ေဘာင္းဘီကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၇ ႏွစ္သားေလာက္ အထည္ဆိုင္ တစ္ဆုိင္မွာ ေတြ ့ျပီး မ၀ယ္ႏုိင္လုိ ့မ၀တ္လုိက္ရတဲ ့ နက္ျပာေရာင္ လီဗုိက္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ခင္ဗ်။ မလြဲပါဘူး။ ၾကယ္သီးေလး တစ္လံုးကအစ တကယ့္ကို တိတိက်က် ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနတယ္။ သူက ဗီစီးကရက္ ထုတ္တိုက္တယ္။ လြန္ခဲ ့တဲ ့ အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္က ဒီစီကရက္ နဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ စေသာက္တတ္ခဲ့တာပဲ။ ဒီတုန္းက ဘယ္ကြမ္းယာဆုိင္မွာ ရွာ၀ယ္၀ယ္ တစ္လိပ္ ငါးျပား။ အခုေတာ့ ဘယ္မွာ ရွာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဆးလိပ္ျပတ္ခဲ ့တာ ၾကာျပီ။ သူ ့စီးကရက္ ခဲထားပံုက ႏွဳတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းမွာ ျပဳတ္က်လုခမန္း ခပ္တဲတဲေလးရယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့လည္း အဲသလို ခဲၾကတာပါပဲ။ ဂ်ိမ္းစ္ဒင္းတို ့ ေဇာ္ခင္တို ့ စီးကရက္ခဲ ့တဲ ့စတုိင္ေပါ့။ တစ္ဖြာ ႏွစ္ဖြာ ဖြာျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ သတိရသြားတယ္။ ' ဟာ က်ဳပ္ ေဆးလိပ္ ျဖတ္ထားတာပဲဗ် ' ဆိုေတာ့ သူက ' ကိစၥမရွိပါဘူး။ ဒါ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ' တဲ ့။ ' ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ ' ေမးေတာ့ ' ငါ အိပ္မက္' တဲ ့။ ဒီေတာ့မွ က်ဳပ္လည္း သူ ့ကို အိပ္မက္မွန္း သိေတာ့တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ က်ဳပ္ အိပ္မက္ မက္ေနမွန္း သိေတာ့တယ္။ ဒီလိုလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး ထင္တယ္။ က်ဳပ္ အိပ္မက္ မက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ေျပာတာ။ ၾကည့္ေလ တကယ္ဆုိ အိပ္မက္က ဘယ္လိုလုပ္ အိပ္မက္ထဲေရာက္ေနတာလဲ။ အိပ္မက္က အိပ္မက္ မက္ေနတာလား ကၽြန္ေတာ္က အိပ္မက္ မက္ေနတာလား။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့အိပ္မက္ ထဲ အိပ္မက္ေရာက္ေနတာလား။ အိပ္မက္ရဲ ့အိပ္မက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနတာလား။<br /><br />အိပ္မက္ဆိုတဲ ့အရာနဲ ့ အေကာင္အထည္လိုက္ ေတြ ့ေနရတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ' တို ့လုဗ္ျပတုိက္ကို သြားၾကမယ္' လို့ သူက ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ပန္းခ်ီေက်ာင္း၀င္ခြင့္ေလွ်ာက္လႊာကို ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ျဖဲမပစ္ခဲ ့ရင္ အခုေလာက္ဆို ခပ္ညံ့ညံ့ပန္းခ်ီဆရာ ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေနမယ့္ေကာင္ဆိုေတာ့ သြားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့တကယ္ေရာက္သြားတဲ ့ေနရာက ျဂိဳလ္တစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ ' ဒါ ဘာ ျဂိဳလ္ လဲ ' ဆိုေတာ့၊ ' အႏုပညာ မရွိတဲ ့ ျဂိဳလ္' တဲ ့။ ' ခင္ဗ်ားက အေျပာတစ္မ်ိဳး အလုပ္တစ္မ်ိဳးပါလား' ဆိုေတာ့၊ ' ငါက အိပ္မက္ကိုး ' တဲ ့၊ ေျပာပံုက။ ေဒါပြပြနဲ ့ သူ ့မ်က္ႏွာကို လက္သီးနဲ ့ထိုးလုိက္ေတာ့ သူက စြန္ပလြံပင္ တစ္ပင္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေနရာေလးက သာေတာ့သာယာသား။ ျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္းေဘးက ျမစ္ျပာျပာထဲမွာ လ၀ါ၀ါက ေရဆင္းကူးေနတယ္။ ေရကူးေနတာ ေမာ္စီတံုးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပါပဲ။<br /><br />' တို ့အရက္ေသာက္ရေအာင္ အိုမာခရမ္ကို ေခၚလုိက္မယ္' တဲ ့ ကၽြန္ေတာ္က ' ေမာင္ေခ်ာႏြယ္နဲ ့ေျမခ်စ္သူပါ ေခၚလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္' ေတြးမိေတာ့ သူက ' ဒီ ငနဲကလည္း မင္းလူ ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းထားတာနဲ ့ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ' တဲ ့။ ဒါေပမယ့္ အိုမာခရမ္ ေရာက္မလာပါ ဘူး။ ဘိုလစ္ဗီးယားမွာ သြားျပီး ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနတယ္ ဆိုလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ အိပ္မက္ကိုလည္း မေတြ ့ရျပန္ဘူး။ မိန္းမလွေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္ေနတယ္။ သူ ့မ်က္ႏွာက ခင္ေမေအာင္နဲ ့ခပ္ဆင္ဆင္ ခင္ေမေအာင္ဆိုတာ ညေက်ာင္းတက္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ၾကိဳက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္မၾကိဳက္တဲ ့ေကာင္မေလး။ ခက္တာက သူ ့ကိုယ္လံုးကုိယ္ေပါက္က ဆိုဖီယာေလာရင္း ကိုယ္လံုးကုိယ္ေပါက္ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ေမေအာင္က ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးရယ္။ တတ္လည္း တက္ႏုိင္တဲ ့အိပ္မက္။<br /><br />သူ ( ခင္ေမေအာင္မ်က္ႏွာနဲ ့ဆိုဖီယာေလာရင္းကိုယ္လံုး )က ကၽြန္ေတာ့္ကို သံပုရာသီးေတြ အခြံႏြာေကၽြးတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ အိပ္မက္က ျမန္မာဗီဒီယုိ ဇာတ္ကားေတြ ၾသဇာက လြတ္ပံုမရဘူး။ ပေလးဘိြဳင္းသန္းႏုိင္ရဲ ့ ေနာက္ခံသီခ်င္းနဲ ့ ' လိေမၼာ္သီး စားလို ့ေကာင္းတယ္၊ မင္း ခြံ ့ေကၽြးတာ အေကာင္းဆံုးပဲ ' ဆုိလား။ သူ ့လက္ကေလးေတြနဲ ့ထိလို ့ထင္ပါရဲ ့။ သံပရာသီးေတြက ခ်ိဳေနတယ္။ ' ဘယ့္ႏွယ့္လဲ ေမာင္က်န္ တစ္တို ့ျဖစ္ေနျပီလား' တဲ ့။ ေျပာတဲ ့သူကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်န္စစ္သားျဖစ္ေနတယ္။ ' က်ဳပ္တို ့ပုဂံေရာက္ေနျပန္ျပီလား' ေမးေတာ့။ သူက 'ဘယ္မွ မေရာက္ပါဘူး။ အိပ္မက္ထဲမွာပါ' တဲ ့။ ' အိပ္မက္ေတာ့ အိပ္မက္ေပါ ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ အိပ္မက္ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား' ေမးေတာ့ သူက အိပ္မက္ထဲမွာ အိပ္မက္မဟုတ္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အိပ္မက္က အိပ္မက္ပါပဲတဲ ့။ ကဲ မရွဳပ္ဘူးလား။<br /><br />ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မက္တိတၳံဳက်မ္းကို ၾကည့္မလို ့ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ဆြဲထုတ္လုိက္ေတာ့ ဆစ္ဂမန္ဖရိြဳက္ ထြက္လာပါတယ္။ ဖရိြဳက္က ' အိပ္မက္ဆိုတာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ ့ဆႏၵေတြရဲ ့ထြက္ေပါက္ ' တဲ ့။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ ့ ပုလင္းတစ္လံုးကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ထြက္ေပါက္မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခၽြးေတြျပန္လို ့။ သူက ပန္းသီးတစ္လံုး ေပးရင္း ေျပာတယ္။ ' ဒါ ေအဒင္ဥယ်ာဥ္ထဲက လာတာ ' တဲ ့။ ' ေတာ္စမ္းပါ။ ဒါ အိပ္မက္ထဲက လာတာပါ ' လို ့ကၽြန္ေတာ္ေျပာရင္း ပန္းသီးကို တစ္ကုိက္ ကိုက္လုိက္တယ္။ အရသာက ဘုရားသခင္ရဲ ့တားျမစ္ခ်က္ကို အာဒံ ခ်ိဳးေဖာက္လုိက္သလို ေတာ့္ေတာ့္ကို ေလးေလးပင္ပင္ ခ်ိဳေနတာ ေတြ ့ရတယ္။<br /><br />တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက ပန္းသီးကို လုယူလုိက္တယ္။ နပိုလီယံျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒီေကာင္က လူေတာထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေစာ္ကား ေမာ္ကား ေျပာဖူးတယ္။ ဒီေကာင့္ကို ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္ထဲ ၀င္ခြင့္ရေအာင္ ဘယ္ေကာင္က ဗီဇာထုတ္ေပးလုိက္တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲက ပန္းသီးဟာ ရုတ္တရက္ ေသနတ္ျဖစ္သြားျပီး သူ ့ကို က်ည္ဆန္ကုန္ေအာင္ ပစ္ထည့္လုိက္တယ္။ ဒီေကာင္က ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ေရွ ့မွာ ထုိင္ရယ္ေနတယ္။ သူ ့ရယ္သံက ေဘသိုဗင္ရဲ ့ ဓါတ္ျပားကို ေနာက္ျပန္ဖြင့္လုိ ့ ျမည္ေနတဲ ့အသံမ်ိဳး။ က်ဳပ္ေရွ ့မွာ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ဓါတ္ျပား တစ္ခ်ုပ္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေနက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေလာင္ေနတယ္။ အရိပ္ေကာင္းတဲ ့သစ္ပင္က အိပ္မက္ရွည္ၾကီးတစ္ခုပဲတဲ ့။ အိပ္မက္ဆိုတာ အတြင္းအျပင္ ရွိမယ္ဆိုရင္ ဒီစကားကို ၾကားခဲ ့တာဟာ အိပ္မက္ရဲ ့ အျပင္မွာျဖစ္ဖို ့မ်ားတယ္။<br /><br />ဒါေတြဟာ အိပ္မက္ေတြပါ။ ပူေနတဲ ့ေနက အိပ္မက္။ သစ္ပင္ၾကီးက အိပ္မက္။ ေဟာဟို ပ်ံသြားတဲ ့ငွက္ကလည္း အိပ္မက္။ ေလထဲ မွာ သင္းပ်ံ ့ေနတဲ ့ႏွင္းဆီျဖဴရနံ ့ကလည္း အိပ္မက္။ ဓါတ္ျပား ေနာက္ျပန္ဖြင့္လုိ ့ထြက္ေနတဲ ့အသံကလည္း အိပ္မက္။ ေမွ်ာ္လင့္တာ မေမွ်ာ္လင့္တာ ေတြဟာ အိပ္မက္။ ျဖစ္ခဲ ့တာေတြနဲ ့မျဖစ္ခဲ ့တာေတြဟာ အိပ္မက္။ အားလံုးဟာ အိပ္မက္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း အိပ္မက္ပဲေပါ့။ ျပီးေတာ့ အိပ္မက္ကလည္း အိပ္မက္ေပါ ့။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6167609139258388003?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-50901776021886519182011-06-18T01:22:00.000-07:002011-06-18T01:23:28.759-07:00အခန္း(က)<br /><br /> <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္စားေနတာၾကာျပီ။<br /><br />ဒီေလာက္ၾကာျပီဆိုပါေတာ့။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br />အခန္း(ခ)<br /><br /> <br /><br />အခ်ိန္ႏွင့္ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္ဆိုေတာ့ လူကပဲ ေစာင့္ရတာေပါ ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနတာ ဒီေရကိုလား၊ အခ်ိန္ကိုလား၊ ဘာမွမသဲကြဲ။ မသဲကြဲျခင္းကိုပင္ ေစာင့္ေနေလသလား။ မသဲကြဲ။ ဒီေရႏွင့္အတူ ေဇာ္ဂ်ီရဲ ့ေဗဒါပင္ တစ္ပင္ ကမ္းေျခကို ေရာက္ရွိလာမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုလံဘတ္ရဲ ့သေဘၤာပဲ ဆိုက္ကပ္လာမွာလား။ သေဘၤာေပၚက ဆင္းလာတဲ ့သူဟာ ေနာ္ဧလား။ မဟာဇနကၠလား။ ဆင္းဘတ္လား။<br /><br />" ခင္ဗ်ား ဘာကို ေစာင့္ေနတာလဲ "<br /><br />ေမးခြန္းတစ္ခု။<br /><br />" မသိဘူး "<br /><br />အေျဖတစ္ခု။<br /><br />" ဒါဆို မသိဘူးကို ေစာင့္ေနတာေပါ့"<br /><br />ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းတစ္ခု။<br /><br />အေျဖမရွိ။ သို ့မဟုတ္ ေျဖဖို ့ အခ်ိန္ေစာင့္မေနဘဲ သူက စြတ္ျပဳတ္တစ္ခြက္တုိက္သည္။ ဇြန္းနဲ ့ခပ္လုိက္ေတာ့ ဒါလီ၏ ေပ်ာ့တြဲေနတဲ ့ နာရီေတြ ပါလာ၏။<br /><br />" ေနပါအံုးဗ်။ ဒါေတြက ဆြဇ္ဇာလန္ျဖစ္ေတြလား " လုိ ့ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့<br /><br />" ဟင့္အင္း၊ ဒါ ဂ်ပန္ျဖစ္ေတြတဲ ့။ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်ပန္နာမည္ တပ္ထားတဲ ့ တရုတ္ျဖစ္ေတြလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ "<br /><br />ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီစြတ္ျပဳတ္ကို သြန္ပစ္လုိက္တယ္။ ( ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ ့အခါ အဲဒီေနရာမွာ သစ္ပင္ေတြ ေပါက္ျပီး အဲဒီသစ္ပင္ေတြက နာရီေတြ သီးတယ္တဲ့။ ခက္တာက အဲဒီနာရီေတြဟာ တစ္လံုးနဲ ့တစ္လံုး အခ်ိန္မတူၾကဘူးတဲ ့။)<br /><br />" ခင္ဗ်ားမွာ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးေကာ့ေကာ့ၾကီး မပါတာနဲ ့၊ ဒါလီ မဟုတ္မွန္း သိတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ " လို ့ေမးေတာ့ သူက<br /><br />" က်ဳပ္က အခ်ိန္ကာလေလ" လို ့ ေျပာတယ္။<br /><br />" အခ်ိန္ကာလဆုိရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ဘာလို ့ကၽြန္ေတာ္နဲ ့အတူတူရွိေနတာလဲ၊ ခင္ဗ်ားဟာ စီးဆင္းသြားရမွာေပါ ့"<br /><br />" ဒါက ဟီရာကလိုက္တပ္ ဆိုတဲ ့ ဂရိတစ္ေကာင္ေျပာတာပါကြာ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ျမစ္တစ္ျမစ္ကို ႏွစ္ခါ ျပန္မဆင္းႏိုင္ဘူး ဆိုလား။ သူတုိ ့က အခ်ိန္ဆိုတာ တစ္သမတ္တည္း စီးဆင္းေနတဲ ့အရာလို ့ယူဆခဲ့ၾကတယ္ေလ"<br /><br />" အိုင္စတုိင္းရဲ ့ ရီေလတစ္ဗီတီသီအိုရီကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ သူကေတာ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ႏိွုင္းရဓမၼတရားလို ့ ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ စတုတၳဒိုင္ေမးရွင္း ဆိုလား"<br /><br />" ဟုတ္တယ္၊ ဟင္းလင္းျပင္နဲ ့အခ်ိန္ဟာ ခြဲျခားလို ့မရဘူး။ ဟင္းလင္းျပင္ အခ်ိန္လုိ ့ေခၚတယ္။ အရာ၀တၳဳတုိင္းမွာ အလ်ား၊ အနံ၊ အျမင့္နဲ ့ အခ်ိန္ရွိတယ္"<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပၸံ၀တၳဳေတြ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ကာလယႏၱရားဆိုတဲ ့ အခ်ိန္စက္နဲ ့လိုတဲ ့အခ်ိန္ ( အတိတ္နဲ ့အနာဂတ္ကို သြား<br /><br />လို ့ရတယ္ဆိုတဲ ့အေၾကာင္း၊ ဒါကေတာ့ အလင္းထက္ျမန္တဲ ့အလ်င္နဲ ့သြားႏုိင္ရင္ အခ်ိန္ဟာ ေနာက္ျပန္ေရြ ့သြားႏုိင္တယ္ဆိုတဲ ့ အုိင္စတုိင္းရဲ ့ သီအုိရီကို မွီျပီး ေရးၾက ေျပာၾကတာပါပဲ။ ဒါထက္ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္တုန္းက ေမြးခဲ ့တာလဲ "<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ကို ေမးလုိက္တယ္။<br /><br />" က်ဳပ္ အသက္လား၊ ၁၅ ဘီလွ်ံေလာက္ရွိျပီေပါ့။ မဟာေပါက္ကြဲမွု သီအုိရီဆိုတာ က်ဳပ္အေမပဲ။ စၾက၀ဠာဆိုတာ က်ဳပ္နဲ ့အမႊာပူးေပါ ့။ မဟာေပါက္ကြဲမွဳ မျဖစ္ခင္က စၾက၀ဠာလည္း မရွိေသးဘူး။ က်ဳပ္လည္း မရွိေသးဘူး"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းစိတ္ရွဳပ္ေထြးသြားတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္လက္က နာရီကိုၾကည့္ျပီး အခ်ိန္ရွိတုန္း အခ်ိန္ တုိက္ရေအာင္ သတိရသြားတယ္။<br /><br />" ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ၊ ခင္ဗ်ား အခ်ိန္မွန္ရဲ ့လား"<br /><br />" အခ်ိန္မွန္တယ္ဆိုေတာ့ အခ်ိန္မွားတယ္ဆိုတာေရာ ရွိလို ့လား၊ အဲဒါေတြက ဘာေတြလဲ၊ ကမၻာ့အေရွ ့ဘက္ျခမ္းက အခ်ိန္နဲ ့၊ အေနာက္ဘက္ျခမ္းက အခ်ိန္က ဘယ္တူႏုိင္ပါ ့မလဲ။ အဲဒါနဲ ့တစ္ခုကို မွန္တယ္၊ တစ္ခုကို မွားတယ္လို ့ ဘယ္ေျပာလို ့ရမလဲ။ တကယ္ေတာ့ လူ ေတြဟာ နာရီေတြနဲ ့အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကတာပဲ"<br /><br />" ဒါဟာ လူေတြရဲ ့စြမ္းပကားဗ်။ လူေတြဟာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခ်ိန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ ့တယ္။ နာရီေတြထဲမွာ ေလွာင္ထားႏုိင္ခဲ ့ တယ္ "<br /><br />" တကယ္ေတာ့ နာရီေတြဟာ မင္းကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကြ။ မင္းတုိ ့ဟာ နာရီစားသူေတြပဲ"<br /><br />" ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဟာ နာရီကိုစားျပီး အသက္ရွင္ေနတဲ ့လူေတြပဲ"<br /><br />" မွားတယ္၊ မင္းတုိ ့ဟာ နာရီကိုစားေနတဲ ့ နာရီစားသူေတြ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ နာရီရဲ ့စားသံုးတာကို ခံေနရတဲ ့နာရီစားသူေတြပဲ"<br /><br />သူ ့စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တုန္လွဳပ္သြားတယ္။ နာရီကို ကၽြန္ေတာ္တို ့က စားခဲ ့တာလား။ နာရီက ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ကို စားသံုးခဲ ့ တာလား။ နာရီစားသူမ်ားတဲ ့။<br /><br /> <br /><br />အခန္း(အ)<br /><br /> <br /><br />စာဖတ္သူအေနနဲ ့ ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ရတာ၊ အခ်ိန္ မကုန္ေစခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္း(ခ) ကေန အခန္ (အ) ကို ေက်ာ္ျပီး အဆံုးသတ္ လုိက္တယ္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-5090177602188651918?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-86791648284093807862011-06-18T01:20:00.000-07:002011-06-18T01:22:01.668-07:00ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ထားေသာ အက်ႍကို နားမလည္ဘူး အက်ႍဟု ေခၚပါသည္။ ထို အက်ႍ၏ အဆင္မွာ ခါးသက္သက္အရသာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ဥာဏ္တံုးေသာ သုိးေတြမွာ အက်ႍ မရွိပါ။<br /><br />စပ္စုတတ္ေသာ ေမ်ာက္ေတြမွာ အက်ႍ မရွိပါ။<br /><br />ရန္လိုေသာ ေျမေခြးေတြမွာလည္း အက်ႍ မရွိပါ။<br /><br />ထို ့ေနာက္ . . .<br /><br />ထို ့ေနာက္ . . . တို ့တြင္လည္း အက်ႍ မရွိပါ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တြင္ အက်ႍရွိပါသည္။ အက်ႍ ၀တ္ထားေသာ အက်ႍကို " နားမလည္ဘူး အက်ႍ " ဟုေခၚပါသည္။ ထို အက်ႍ၏ အဆင္မွာ ခါးသက္သက္အရသာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />" ရွင့္ကို ကၽြန္မ နားမလည္ဘူး " ( ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူက ေျပာခဲ ့သည္) " မင္းကို တို ့ နားမလည္ဘူး " ( ကၽြန္ေတာ့္ မိဘမ်ားက ေျပာခဲ ့သည္။) " ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို ့နားမလည္ဘူး " ( ကၽြန္ေတာ္၏ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ရန္သူမ်ားက ေျပာခဲ ့သည္။) " ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ မဟုတ္ပါဘူး " ( ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခဲ ့သည္။ ျငင္းဆန္ျခင္းအတြက္ ရွက္ရမွန္းမသိေသာ ကာလမ်ားက ျဖစ္သည္။) မည္သူကမွ နားမလည္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ထိုအက်ႍမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တုိင္းခ်ဳပ္ထားသည့္အလား အသားက်ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ ခၽြတ္ပစ္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါ။<br /><br />ေဟာဟုိ လူကေတာ့ လမ္းေဘးက ေဘထုပ္ထည္ အ၀တ္ေဟာင္းပံုၾကီးကို ေမႊေႏွာက္ ရွာေဖြလို ့ေပါ ့။ စုတ္ဖတ္ဖတ္ ေအာက္သိုး သိုး အနံ ့အသက္ႏွင့္ ထိုေစ်းေပါေပါ အက်ႍေဟာင္းမ်ားကို ၀ယ္၀တ္ဆင္ေသာ ထုိလူ၏ ခ်ိဳင္းၾကားထဲတြင္ ေခတ္မရွိေတာ့ေသာ ႏုိင္ငံေရးက်မ္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ညွပ္ထားတာ ေတြ ့ရ၏ ။<br /><br />ေဟာဟို လူကေတာ့ စပ္ျဖဲျဖဲအဆင္ႏွင့္ အေရာင္မခုိင္ေသာ အထည္စကိုကိုင္ကာ အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္တြင္ ရပ္ရင္း (ခပ္ပြပြ ခ်ဳပ္ေပးပါ) ဟု ေအာ္ေနသည္။ ထုိ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ နာမည္က " ေခတ္အၾကိဳက္ " ဆိုလား ဘာလား မသိ။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br /> <br /><br />ေဟာဟို လူကေတာ့ မီနီမတ္ကက္ တစ္ခုတြင္ ရယ္ဒီမိတ္အက်ႍ တစ္ထည္အား တံဆိပ္ကိုၾကည့္၍ ၀ယ္ယူေနေလသည္။ ခုလို အသင့္ခ်ဳပ္ျပီးသား ေတြ ၀ယ္၀တ္ရေတာ့ မပင္ပမ္းေတာ့ဘူးေပါ ့ဟု ေျပာလုိက္ေသးသည္ ထင္ပါသည္။<br /><br />လူတို ့သည္ အက်ႍအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဒီဇုိင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ၀တ္လ်က္ရွိပါသည္။ ပေလတိုး၏ မ်က္စိႏွင့္တူေသာ ၾကယ္သီးေပါက္ က်ဥ္းက်ဥ္း မ်ား၊ မေတာ္ေလာဘႏွင့္တူေသာ အိတ္ပြပြၾကီးမ်ား (တခ်ိဳ ့အက်ႍမ်ားတြင္ လူမျမင္ေအာင္ တပ္ဆင္ထားေသာ အိတ္ခုိးမ်ားလည္း ပါေသးသည္။) ဂ်ဴးလီယက္ဆီးဇာ၏ ဓါးႏွင့္တူေသာ ေကာ္လာ ခၽြန္ခၽြန္မ်ား။<br /><br />သို ့ေသာ္ ထုိအက်ႍမ်ား အားလံုးမွာ ဆင္ျခင္ျခင္ႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ ခ်ဳပ္လုပ္ထားရာ၌မူ အားလံုး တူၾကပါသည္။ ( ဥပမာ ညီညာ ေသသပ္ေသာ ခ်ဳပ္ရိုးခ်ဳပ္သားမ်ား) ထိုအက်ႍမ်ားတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ္၏ အက်ႍအမည္(နားမလည္ဘူး)ကဲ ့သို ့ပင္ အနည္းဆံုး အမည္နာမ တစ္ခု စီေတာ့ ရွိၾကပါသည္။ ဥပမာ အျမင္မက်ယ္ျခင္း၊ ေလွနံဓါးထစ္၊ မစၦရိယစိတ္၊ ငါ အမွန္ စသျဖင့္ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အက်ႍအမည္ကေတာ့ နားမလည္ဘူး ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ အေျဖတစ္ခု ထြက္ရမည့္ သခၤ်ာတစ္ပုဒ္ မဟုတ္ပါ။ လူ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျပဌာန္းခံ အရာ၀တၳဳမဟုတ္ပါ။ လူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မိုးက်လွ်င္ ပြင့္ရမည့္ စံပယ္တစ္ပြင့္ မဟုတ္ပါ။ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိုင္စတုိင္း၏ ရီေလတစ္ဗီတီ သီအိုရီမဟုတ္ပါ။ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ယုတၱိေဗဒ အနည္ထုိင္ေနသည့္ ဦးေႏွာက္မ်ား စားသံုးရမည့္ မနက္စာ အာဟာရ တစ္ပြဲမဟုတ္ပါ။ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေငြတစ္ရာ ေပးသူတုိင္းကို အဖံုး ဖြင့္ခြင့္ေပးသည့္ ေရခဲစိမ္ဘီယာ တစ္ပုလင္း မဟုတ္ပါ။ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကတြင္ ကၽြန္ေတာ္ မေမွ်ာ္လင့္ဆံုးေသာ အရာမွာ လူမ်ား ၏ နားလည္မွဳပင္ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br /> <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ထားေသာ အက်ႍကို " နားမလည္ဘူး အက်ႍ " ဟု ေခၚပါသည္။ ထုိ အက်ႍမွာ လူတို ့နားမလည္ႏုိင္ေသာ ေကာင္းကင္ တစ္ခု၊ လူတို ့ နားမလည္ႏုိင္ေသာ အေတာင္ပံ တစ္စံု၊ လူတို ့နားမလည္ႏုိင္ေသာ အလင္းဓါတ္ တစ္စံုတစ္ရာ၊ လူတို ့နားမလည္ႏုိ္င္ေသာ ဥယ်ာဥ္တစ္ခု၊ လူတို ့ နားမလည္ႏုိင္ေသာ တူရိယာ တစ္လက္၊ လူတို ့နားမလည္ႏုိင္ေသာ . . . နားမလည္မွဳမ်ားျဖင့္ ခ်ဳပ္ထားေသာ အက်ႍ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ထို အက်ႍကို ၀တ္ဖို ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အဖိုးအခ အနည္းငယ္သာ ေပးခဲ ့သည္။ ထို အဖိုးအခမွာ လူမ်ား၏ မုန္းတီးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ (လူမ်ား၏ မုန္းတီးျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပဲ၀က္မွ်ေလာက္ပင္ မတန္ေသာ အရာျဖစ္ပါသည္။) ထုိအက်ႍကို ၀တ္ဆင္မည္ဆုိလွ်င္ သင္သည္ အရည္အခ်င္း သံုးရပ္ႏွင့္ ျပည့္စံုရန္ လိုပါသည္။ ထို အရည္အခ်င္းမ်ားမွာ -<br /><br />(၁) လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚတတ္ျခင္း<br /><br />(၂) လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚတတ္ျခင္း ႏွင့္<br /><br />(၃) လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚတတ္ျခင္း တို ့ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />အထက္ပါ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုျပီဆိုလွ်င္ သင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လို အက်ႍတစ္ထည္ ရႏုိင္ပါျပီ။ လိုခ်င္လွ်င္ ေအာက္ပါ လိပ္စာ အတုိင္း ေတာင္းယူႏုိင္ပါသည္။ လိပ္စာမွာ သင္ႏွင့္ အေ၀းဆံုးဟုဆုိရမည့္ သင္ကုိယ္တုိင္၏ အသည္းႏွလံုးထဲမွာသာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-8679164828409380786?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-14358488294449078362011-06-18T01:18:00.000-07:002011-06-18T01:20:29.440-07:00ကၽြန္ႏ္ုပ္ မွာသာ အခြင့္အေရး ရွိမည္ဆုိလွ်င္ မဟာစၾက၀ဠာတံတိုင္းေပၚမွာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ေရးခ်င္ပါသည္။ အာဒံကို ေအဒင္ဥယ်ာဥ္ထဲက သစ္သီး အား မစားျဖစ္ေအာင္ တားျမစ္ခ်င္ပါသည္။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို အုိင္ယာလန္ ပို ့ခ်င္ပါသည္။ ဟစ္တလာကို ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္ႏွင့္ အလဲအထပ္ ရုိက္ခ်င္ပါသည္။ ျဖစ္တည္မွဳ ပဓါန၀ါဒကို ငရဲမီးစားၾကည့္ခ်င္ပါသည္။ ဟီရိုရွီးမားျမိဳ ့ထဲက ၾသဂုတ္(၆)ရက္ကို ထာ၀ရႏုတ္ယူထားခ်င္ပါသည္။ အီရတ္သို ့သြားကာ ေဒၚလာ ၂၅ သန္းတန္ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္အား ရွာေဖြခ်င္ပါသည္။ မိုင္ကယ္အိန္ဂ်လို၏ လက္မ်ားကို ေက်ာက္တံုးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီး ခ်င္ပါသည္။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီကို ေျခာက္မူးတစ္ပဲႏွင့္ ၀ယ္လုိပါသည္(ျပန္အမ္းေငြ မယူပါ)။ လူတုိင္းတြင္ အခြင့္အေရး ရွိမည္ ဆိုပါက အခြင့္အေရးကို အခြင့္အေရးဟု အမည္ေပးၾကလိမ့္မည္ မထင္ပါ။ အမည္ဆိုသည္မွာ . . .။<br /><br />ဆိုကေရးတီးေသာက္ခဲ ့ေသာ အဆိပ္ခြက္၏အမည္မွာ အမွန္တရားျဖစ္ပါသည္။ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚတြင္ထုိင္၍ စၾက၀ဠာကို အမဲလုိက္ခဲ ့ေသာသူ၏ အမည္မွာ စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေျမခ်စ္သူ၏ လွ်ာေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ခဲ ့ေသာ စက္ရံု၏အမည္မွာ " ၀ိုင္ " ျဖစ္ ပါသည္။ ေက်းပုိင္ ကၽြန္ပုိင္ေခတ္က ေက်ာက္ျဖစ္သြားေသာ ေခၽြးစက္မ်ား၏ အမည္မွာ ပိရမစ္ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာေျမၾကီးက လက္ခံထားေသာ ပေရာမီးသီးယပ္စ္၏ ခုိးရာပါပစၥည္းအမည္မွာ မီးျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၆ ခု၊ ေအာက္တုိဘာလ ၃၀ ရက္ေန ့တြင္ ဘုရားသခင္လက္မွ လြတ္က်ေတာ္မူ ေသာ ပစၥည္း၏ အမည္မွာ သစၥာနီ ျဖစ္ပါသည္။(ကံအားေလ်ာ္စြာ ကြဲရွသြားသည္)။ ကၽြႏ္ုပ္ ၾကိဳက္ခဲ ့ျပီး ကၽြန္ႏု္ပ္မရခဲ ့ေသာ မိန္းမမ်ား၏အမည္မွာ ဂ်ိမ္းဖြန္ဒါ၊ ကက္သရင္းဒဲန္ညဳ၊ နမ္စီကြမ္း၊ ရွမီလာတဂုိးႏွင့္ ခင္ေမေအာင္ တုိ ့ျဖစ္ပါသည္။ သို ့မဟုတ္ အမည္နာမမ်ားမွာ ပညတ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို ့မဟုတ္ အမွန္တရား၊ သိပၸံပညာ၊ လူ၊ စနစ္၊ ရမၼက္၊ ေသျခင္းတရားႏွင့္ အရာအားလံုးမွာ ပညတ္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ပညတ္ဆို သည္မွာ မေသခ်ာေသာအရာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ကၽြန္ႏ္ုပ္တြင္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ရွိသည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ သို ့ေသာ္ ထို၀တၳဳထဲတြင္ ဇာတ္လမ္းပါရန္ မေသခ်ာပါ။ ဤပန္းသည္ ရနံ ့ေမႊး သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ သို ့ေသာ္ ဤပန္းကို ႏွင္းဆီဟု ေခၚေၾကာင္း မေသခ်ာ။ ကလီယုိပက္ထရာကို ကိုက္သည့္ ပန္းသီးျခင္းထဲမွ ေျမြသည္ အဆိပ္ရွိေၾကာင္း ေသခ်ာပါသည္။ သို ့ေသာ္ ထုိေျမြသည္ ေျမြေဟာက္ျဖစ္ေၾကာင္း မေသခ်ာ။ စာေရးဆရာ ညိဳသစ္တြင္ အိမ္ေထာင္မရွိေၾကာင္း ေသခ်ာပါသည္။ သို ့ေသာ္ လူပ်ိဳျဖစ္ေၾကာင္း မေသခ်ာ။ ဤအရာမွာ ေရႊတစ္က်ပ္သားျဖစ္ေၾကာင္း ေသခ်ာသည္။ သို ့ေသာ္ ေရႊစစ္စစ္ျဖစ္ေၾကာင္း မေသခ်ာ။<br /><br />မနက္ျဖန္ ေနထြက္မည္လား မေသခ်ာ။ မေသခ်ာျခင္းမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚသိပၸံနည္းက် အယူအဆျဖစ္ပါသည္။ ရူပေဗဒသိပၸံနယ္တြင္ ထင္ရွားလွေသာ ဟုိင္ဇင္ဘတ္ခ္၏ မေသခ်ာမွဳနိယာမ (Uncertainty Principle) ကို သင္ ၾကားဖူးပါသလား။ လူမွဳေရးသိပၸံနယ္တြင္ သတင္း နည္းပညာ ေတာ္လွန္ေရးက ေမြးထုတ္လိုက္ကာ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း၏ ၀ိေသသတစ္ခုအျဖစ္ Uncertainty မေရရာမွဳ သီအိုရီကို ေရာဘတ္ ဆင္မ်ဴရယ္ဆင္လုိ ပညာရွင္ေတြ ကိုင္စြဲအသံုးျပဳေနၾကသည္ကို သင္ၾကားဖူးပါသလား။ အႏုပညာနယ္ပယ္တြင္ ပို ့စ္ေမာ္ဒန္တို ့၏ အဓိကမဏၬိဳင္ တစ္ရပ္ျဖစ္သည့္ ၀ုဖ္ဂန္အဇၹာ WOLFGANGISER ၏ ရွိမွဳမေရရာျခင္း သေဘာတရားေခၚ ONTOLOGICAL UNICERTAINTY ကုိ သင္ၾကားဖူးပါ သလား။ သင္ ၾကားဖူးသည္မွာ ေသခ်ာပါသလား။ ေသခ်ာသည္မွာ မေသခ်ာပါ။<br /><br />( မွတ္ခ်က္။ ။ ဤ ၀တၳဳကို ဟြန္းမဲ ့ဇံုအျဖစ္ သတ္မွတ္ပါသည္။ )<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-1435848829444907836?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-22662534382971364672011-06-18T01:17:00.000-07:002011-06-18T01:18:34.942-07:00၀လံုးကို ၀ုိင္းေအာင္ေရးဖို ့ သင္ၾကားခဲ ့ေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ ရာဇ၀င္ကို သက္ေသခံႏုိင္သည့္ ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္ ကြဲရွခဲ ့သည္မွာ ၾကာေခ်ျပီျဖစ္သည္။ က်ေပ်ာက္သြားသည့္ ဆယ္ျပားေစ့ တစ္ေစ့အတြက္ ငိုေၾကြးခဲ ့ရေသာ မ်က္ရည္စက္မ်ား၏ တန္ဖိုးကို ေလာကၾကီးထံမွ အေလ်ာ္ေတာင္းရန္၊ ကၽြန္ႏ္ုပ္တြင္ ေၾကြးက်န္ေနပါသည္။ ေရြႊဘ၏ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကား(သူမုိက္ ကိုယ္မိုက္) လက္ကမ္း ေၾကာ္ျငာစာရြက္ကိုလုရင္း၊ ကတၱရာလမ္းေပၚ ေခ်ာ္လဲကာ ဒူးျပဲခဲ ့ရသည့္ အမာရြတ္အတြက္ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ အခမ္းအနားတစ္ခု က်င္းပရန္ ဘယ္ေသာအခါကမွ ကၽြန္ႏ္ုပ္ ၾကံရြယ္စိတ္ကူးထားျခင္း မရွိခဲ ့ပါ။ ကၽြန္ႏ္ုပ္ကား အိမ္ေနာက္ေဖးက ေတာအုပ္တြင္ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္ လုပ္ဖူးသူ ျဖစ္သည္။ ကန္ေတာ္မင္ ပန္းျခံတြင္ ဒိုင္ဗင္ထုိးဖူးသူ ျဖစ္သည္။ သမၨဳေဒၶဂါထာကို အလြတ္ က်က္ဖူးသူျဖစ္သည္။ အင္မာဂရက္ကို ခ်စ္ဖူးသူျဖစ္သည္။ မူလတန္းေက်ာင္း(ေလးေပ ကိုးလက္မေအာက္) ဂ်ဴနီယာ ေဘာလံုးလက္ေရြးစင္ျဖစ္ဖူးသူျဖစ္သည္။ သမၼတ ကေနဒီကို ဆဲဖူးသူျဖစ္သည္။ ေျမြကိုက္ခံရဖူးသူ ျဖစ္သည္။ (ထိုေျမြ မွာ အဆိပ္မရွိပါ)။<br /><br />ဘယ္အခ်ိန္က မုိးက်ခဲ ့သနည္း။ ေျမာင္းထဲ ကၽြတ္ကာ ေရစီးႏွင့္ ေမ်ာပါသြားေသာ သူမ၏ ဖိနပ္ကေလးတစ္ဖက္ကို စြန္ ့စြန္ ့စားစား ဆယ္ယူေပးေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား သူမက သၾကားလံုးတစ္လံုး ေပးပါသည္။ သူမ၏ အမည္မွာ အင္မာဂရက္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတန္းက<br /><br />၀က္မ ျဖစ္၏ ။ သို ့ေသာ္ ၀က္မ အစစ္ မဟုတ္ပါ။ လူနာမည္ ၀က္မသာ ျဖစ္ပါသည္။ အနည္းငယ္ ၀ေသာ္လည္း သူမသည္ ၀က္မႏွင့္မတူပါ။ အင္မာ ဂရက္ႏွင့္လည္း မတူပါ။ ဘယ္သူႏွင့္ တူမွန္းလည္း မသိပါ။ သို ့ေသာ္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခဲ ့မွန္း သိပါသည္။<br /><br />အခ်စ္ဆိုသည္မွာ . . .<br /><br />အခ်စ္ဆိုသည္မွာ . . .<br /><br />အခ်စ္ဆိုသည္မွာ . . .<br /><br />အခ်စ္ဆိုသည္မွာ . . . ကဗ်ာဆရာေတြ ဘယ္လိုဖြဲ ့ႏြဲ ့ခဲ ့ၾကမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ဒႆနဆရာေတြက ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခဲ ့ ၾကမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ သို ့ေသာ္ သူမကို ခ်စ္မိတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ သုိ ့ေသာ္ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိပါ။ သူမႏွင့္ စိန္ေျပးတမ္း ကစားရတဲ ့အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာလား။ (အနည္းငယ္ နီးစပ္ပံုရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာရုပ္ရွင္ႏွင့္ ဗီဒီယိုကားမ်ားသည္ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီး ခ်စ္ ၾကျပီဆိုလွ်င္ လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားၾကပံုေတြကို အေႏွးျပကြက္မ်ားျဖင့္ ရုိက္ကူးျပတာ ေတြ ့ရဖူး၏ ။) သူမအား ေဟာင္သည့္ေခြးကို ခဲ ့ႏွင့္ ေပါက္ခ်င္တာလား။ သူမ၏ ခဲတံကို ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အျမဲ ခၽြန္ေပးခ်င္တာလား။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ထံတြင္ ဘုရားကိုးဆူကပ္ေသာအခါ သူမကို လာေစခ်င္တာလား။ ကြဲကြဲျပားျပား မသိခင္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရပ္ကြက္မွ သူမတို ့မိသားစု အိမ္ေျပာင္းေရႊ ့သြားၾကေလသည္။<br /><br />ကၽြန္ႏ္ုပ္သည္ ၾကိဳးျပတ္သြားေသာ စြန္ေနာက္သို ့လိုက္ေလ ့ရွိသူ မဟုတ္ပါ။ မျမင္ရေသာ ငါးကို မွ်ားရန္ ၀ါသနာ မပါပါ။ ျမင္ေနရေသာ စာကေလးကိုသာ ေလးခြႏွင့္ ပစ္ခ်င္သူျဖစ္ပါသည္။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ႏ္ုပ္တြင္ ဘယ္တုန္းကမွ ေလးခြတစ္လက္ မရွိခဲ ့ဖူးပါ။ သခင္ဗဟိန္းေရးေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္သာ ရွိခဲ ့ဖူးပါသည္။ (ဓနရွင္ေပါက္စ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထံမွ ေခတၱငွားကာ ျပန္မေပးဘဲထားခဲ ့ျခင္း ျဖစ္သည္။) ထိုစာအုပ္ သည္ စာကေလးပစ္ရန္ အသံုးမ၀င္ပါ။ ကားမက္စ္သည္ စာကေလးေၾကာ္ မၾကိဳက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္တူပါသည္။ သို ့ေသာ္ ထိုစာအုပ္သည္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ တစ္၀ုိင္းတည္း ထုိင္ေနသူမ်ားကို ပစ္ခတ္ရန္ အေတာ္ပင္ အသံုး၀င္ပါသည္။ ကၽြန္ႏ္ုပ္ကား (အေဖျဖစ္သူ၏ မွတ္ခ်က္အရ) အသံုးမ၀င္ပါ။ အသံုး၀င္မွဳသည္ တန္ဖိုးေလာ။ (ဥပမာ ေျမအုိးတစ္လံုး။) တန္ဖိုးသည္ အသံုး၀င္မွဳေလာ (ဥပမာ ပတၱျမားတစ္လံုး)။ အသံုး၀င္မွဳႏွင့္ တန္ဖိုး၏ အဓိပၸါယ္ကို အဒမ္စမစ္ႏွင့္ ကိန္းတို ့က မည္သို ့ရွင္းလင္း ေျပာျပခဲ ့သနည္း။ ကၽြန္ႏ္ုပ္ မၾကားဖူးပါ။ ေကာသလမင္း အိပ္မက္ တစ္ဆယ့္ ေျခာက္ခ်က္ကို ၾကားဖူးပါသည္။ ေဇာ္ခင္ကို ၾကားဖူးပါသည္။ လေပၚ လူေရာက္ျခင္းကို ၾကားဖူးပါသည္။ အင္လ်ားလိတ္ေဟာ္တယ္ကို ၾကားဖူးပါသည္။ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ တစ္မတ္(၂၅ ျပား) ကို ၾကားဖူးပါသည္။ ခင္ေမေအာင္ကို ၾကားဖူးပါသည္။ (ကၽြန္ႏ္ုပ္က ခ်စ္၍ ကၽြန္ႏ္ုပ္ကို ျပန္မခ်စ္ေသာ ေနာက္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ အမည္ျဖစ္ပါသည္။) မလိုင္သည္ လူႏွင့္ မတည့္ေၾကာင္း ၾကားဖူးပါသည္။<br /><br />ခ်က္ႏို ့ဆီဆိုေသာ အမည္ကို ၾကားဖူးခဲ ့သည္မွာ ဘယ္တံုးက ျဖစ္ပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေမ ့ေလ်ာ့၍ေနေပျပီ။ ခ်ာလီခ်က္ပလင္၊ ဗာေဆးနန္းေတာ္၊ ဟုိက္စကူးဖိုင္နယ္ စာေမးပြဲ။ တူတံဆိပ္ေထာပတ္၊ ျဖစ္တည္မွဳပဓါန၀ါဒ၊ ေရာ့ခ္အင္ရိုး၊ ဆန္းသီရိရုပ္ရွင္ရံု၊ ဟီးႏိုးကား၊ ကံ့ေကာ္ ေရႊျပည္၏ အနံ ့တို ့ကို ၾကားဖူးခဲ့သည္မွာ ဘယ္တံုးက ျဖစ္ပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေမ ့ေလ်ာ့ေနေလျပီ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ ဟစ္တလာ၊ ေတာင္သူ လယ္သမားေန ့၊ စားအုန္းဆီ၊ ရီလစ္တီဗီတီ သီအိုရီ၊ ေခ်ာင္းဆိုးရင္ၾကပ္ေရာဂါ၊ အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္၏ အသံ၊ ေခြးကေလး( ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္မခ်စ္ေသာ ေနာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ အမည္ျဖစ္ပါသည္။) ငါ ့တစ္ပါး မင္းတို ့၏အမည္ကို ၾကားဖူးခဲ ့သည္မွာ ဘယ္တံုး ကျဖစ္ပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေမ ့ေလ်ာ့ေနေလျပီ။ ဟမ္ဘာဂါ၊ အၾကမ္းဖက္၀ါဒ၊ ခုႏွစ္ရာတန္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၊ ဂ်င္ဆန္းမီ၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း၊ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ က်ဆံုးခန္း၊ ပတ္၀န္းက်င္သန္ ့ရွင္းေရး၊ ပါက်ဲရိုး၊ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ၊ ေမာ္ဒန္၀တၳဳတုိ၊ ေဂါက္ရုိက္ကစားနည္းတို ့ကို ၾကားဖူးခဲ ့သည္ မွာ ဘယ္တံုးက ျဖစ္ပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေမ ့ေလ်ာ့၍ ေနေလျပီ။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-2266253438297136467?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-67811800236112666702011-06-18T01:15:00.000-07:002011-06-18T01:17:10.737-07:00ပင္လယ္ကမ္းေျခတြင္ ရပ္၍ သင့္လက္ပတ္နာရီကို ခၽြတ္ကာ ပင္လယ္ထဲသို ့ လႊင့္ပစ္လိုက္ေသာအခါ သင္ ဘာမ်ား ဆံုးရွံဳးသြားပါသနည္း။<br /><br />သင့္ လက္ပတ္နာရီလား၊<br /><br />အခ်ိန္ကာလ လား၊<br /><br />ပင္လယ္လား၊ သင္ကိုယ္တုိင္လား၊<br /><br />ဒါမွမဟုတ္ လႊင့္ပစ္ျခင္းလား။<br /><br />ဒါလီ၏ ေပ်ာ့တြဲေနေသာ နာရီပန္းခ်ီကားေလာက္ ရယ္စရာေကာင္းေသာ ျပက္လံုးကို တစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးခဲ ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူ သည္ မနက္ျဖန္ မနက္တြင္ ေသဆံုးေတာ့မည္ဟု သိရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။<br /><br />ရူပေဗဒမတၱာတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္ စိန္ေခၚ၍ ရႏုိင္ပါမည္လား။ အိပ္(ခ်္)ဂ်ီ၀ဲလ္၏ ကာလယႏၱရားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ငွား ၍ ရႏုိင္ပါမည္လား။ ေနရထားကို ဆြဲထားရန္ ဟာႏုမာန္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္၍ ရႏုိင္ပါမည္လား။<br /><br />အုိင္းစတုိင္း၊ ကာလႏွင့္ အလ်ားဆက္စပ္မွဳ၊ အလင္းအလ်င္၊ ႏ်ဴတန္၊ အခ်ိန္ယူနစ္၊ ရီေလတီဗီတီ သီအိုရီ၊ ေလာရင့္၏ ကိုၾသဒိနိတ္၊ အမိုနီယမ္ ေမာ္လီက်ဴး၏ တုန္ႏွဳန္း၊ ေရဒါလိွဳင္းျဖင့္ တုိင္းတာျခင္း စသည္တို ့မွာ ဘာအဓိပၸါယ္ ရွိပါသနည္း။ အက္တမ္တစ္လံုး၏ ၀တ္ဆံျဖစ္ေသာ ႏ်ဴကလိယကို အလင္းျဖတ္သြားရန္ ၾကာေသာအခ်ိန္(1024secs) သည္ အတိုဆံုးေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္ အတြင္း ကုေဋတစ္သိန္းျဖစ္ခ်ဳပ္ေသာ စိတ္၏ အလ်င္ကို တုိင္းတာရန္ နာရီတစ္လံုးကို ဘာေၾကာင့္ မတီထြင္ခဲ ့ၾကပါသနည္း။<br /><br />ထုိေရႊေရာင္လက္ပတ္ၾကိဳးႏွင့္ လက္ပတ္နာရီကို ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူက သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ထပ္ေသာေန ့တြင္ လက္ေဆာင္အျဖစ္<br /><br />၀ယ္ေပးခဲ့၏။ သူကုိယ္တုိင္ လက္မွာ ပတ္ေပးရင္း " ေယာကၤ်ားမွန္ရင္ နာရီတစ္လံုးေတာ့ ရွိသင့္တယ္ " ဟုလည္း ေနာက္ေျပာင္ခဲ ့ေသးသည္။<br /><br />" ကုိယ္က ကုိယ့္ကို ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးကမွ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ နာရီဟာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မွဳ တစ္ခုပဲ "<br /><br />" အစ္ကိုက ငွက္တစ္ေကာင္လို ေနခ်င္တာေပါ ့"<br /><br />" မဟုတ္ဘူး။ ငွက္ေတြဟာ တကယ္တမ္း မလြတ္လပ္ၾကပါဘူး။ သူတုိ ့က ေလရွိမွ ပ်ံသန္းႏုိင္တာ သူတို ့ကို ေလက ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတယ္"<br /><br />သူႏွင့္မေတြ ့ခင္ကမူ ကၽြန္ေတာ္သည္ တည္းခုိခန္းတစ္ခုမွ တစ္ခု၊ ေဘာ္ဒါေဆာင္ တစ္ခုမွ တစ္ခုသို ့ ေျပာင္းေရႊ ့ေနထုိင္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို ့အခ်ိန္ဆိုတာ အဓိပၸါယ္မရွိ။ ဆာေလာင္ေသာအခါ စား၍ အိပ္ခ်င္ေသာအခါ အိပ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ သြားေလရာ ပါေသာ ( စာအုပ္နည္းနည္းႏွင့္ အ၀တ္အစားနည္းနည္းထည့္ထားေသာ) လက္ဆြဲေသတၱာ တစ္လံုးက လြဲ၍ တျခား ၀န္စည္စလယ္မရွိ။ အိုးအိမ္ မရွိ။ ဘ၀အဓိပၸါယ္ မရွိ။ သို ့မဟုတ္ ဘယ္သူကမွ မေခၚၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။<br /><br />" အစ္ကိုက လူေတြကို မုန္းသလား "<br /><br />" မုန္းမေနရင္ေတာင္ မခ်စ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊ ဒါ၀င္ရဲ ့သီအိုရီအရဆိုရင္ လူဆိုတာ တုိးတက္လာတဲ ့ေတာရုိင္းတိရစၦာန္ တစ္မ်ိဳးပါပဲ၊ ျမိဳ ့ျပဆုိတာလည္း အသြင္ေျပာင္းထားတဲ ့ ေတာၾကီးမ်က္မည္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ လူေတာထဲမွာ ေနျပီး လူငတ္ေနတဲ ့ လူတစ္ေယာက္ပါ"<br /><br />ေလာကတြင္ ေငြရွိေနေသာ လူတစ္ေယာက္ထံ၌ တျခား ဘာမွမရွိဟူေသာ၊ မည္သူေျပာခဲ ့မွန္း မသိသည့္စကား(ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ ေျပာခဲ ့တာလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္သည္)ကား အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေငြကလြဲ၍ တျခားဘာမွမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္ စြန္ ့ပစ္ ခဲ ့ျပီးျပီျဖစ္မည့္ အတိတ္ကာလက ရွိခဲ ့ေသာအရာအားလံုးမွာလည္း အတုခ်ည္းသာ ျဖစ္ေလသည္။ မိတ္ေဆြ အတု၊ ပကာသန အတု၊ ဆရာ၀န္ အတု၊ ႏွစ္ကာလ အတု၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အတု၊ ပန္းအိုး အတု၊ အႏုပညာ အတု၊ စားေသာက္ကုန္ အတု၊ ဇနီး အတု၊ ေလာက အတု၊ အတု . . . အတု . . . အတု . . . အတု . . .။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ရွိေသာ ေငြမ်ားကေတာ့ အစစ္ျဖစ္သည္။<br /><br />ပင္လယ္ကလည္း အစစ္ျဖစ္ပံုရသည္။ ၾကယ္ေတြတဖြဲဖြဲ ေၾကြေနေသာ တိတ္ဆိတ္ေသာ ညတြင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကုိယ္တည္း ကမ္းေျခတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနလုိက္ရင္း ရမ္သမ္အင္ဘလူး သီခ်င္းသံကို ၾကားလုိက္ရသည္။ အုန္းပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ထုိင္ကာ ထိုသီခ်င္းကို ဆိုတီးေနသူမွာ အထက္ေအာက္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လွပသည့္ မိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ပင္လယ္ေရ မခ်ိဳး၊ အုန္းေရ မေသာက္၊ ခရု မေကာက္ၾကဘဲ ေသာင္ကမ္းေျခ အရွည္ၾကီးတြင္ ဖိနပ္မဲ ့ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာခဲ ့ ၾကသည္။<br /><br />ေကာင္းကင္တြင္ သက္တံ ့ၾကီးတစ္ခု ထင္ရွားစြာထြက္ေနေသာ ညေနတစ္ညေနတြင္ သူ ့ကို ခ်စ္မိသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘ မ်ား ေလယာဥ္ပ်ံ ပ်က္က်ကာ ျပိဳင္တူေသဆံုးသြားၾကသည့္ေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ခ်စ္မိေသာ လူသားတစ္ဦးပင္ ျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို ့သည္ လက္ထပ္ဖို ့ရန္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးသည္က ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္းစာခ်ဳပ္ေပၚတြင္ လက္မွတ္ထိုးမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆုိင္းေန ရျပန္သည္။<br /><br />" လူဆိုတာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုခုကို ေစာင့္စားရင္း အသက္ရွင္ေနရတဲ ့သတၱ၀ါတစ္မ်ိဳးပါ အစ္ကိုရယ္၊ တခ်ိဳ ့က ေခါင္းထဲမွာ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ ့က ရင္ထဲမွာ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ ့က ေအာင္ျမင္မွဳကို ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ ့က ၾကြယ္၀မွဳကို ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကတယ္ "<br /><br />သူက ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကိုဆြဲကာ လမ္းျဖတ္ကူးရန္ မီးပြိဳင့္စိမ္းလာမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆုိင္းရင္း ေျပာခဲ ့ေသာ စကားျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ လူေတြအားလံုး တညီတညြတ္တည္း ေစာင့္ဆုိင္းေနရေသာ အရာမွာ တစ္ခုသာ ရွိေလသည္။ ထိ္ုအရာမွာ ေသျခင္းတရားသာျဖစ္၏။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လက္ထပ္ျပီး တစ္ႏွစ္မျပည့္မီမွာပင္ သူ ့တြင္ လူတစ္သန္း၌ တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ရန္ ခဲယဥ္းေသာ ေၾကာက္စရာ ေရာဂါတစ္ခု စြဲကပ္ေနေၾကာင္း သိခဲ ့ရ၏ ။ ပိုက္ေတြ သြယ္ဆက္ထားေသာ ေဆးရံုကုတင္ေပၚရွိ သူ ့ခႏၶာေဘးတြင္ ထုိင္ရင္း သူ၏ ႏွလံုးခုန္ႏွဳန္းျပ စက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ဆုိင္းေငးၾကည့္ေနခ်ိန္တြင္ သူကေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ေအးခ်မ္းျငိမ္သက္စြာ ေစာင့္ဆုိင္းေန၏ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူသည္ မနက္ျဖန္တြင္ ေသဆံုးေတာ့မည္ဟု သိရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6781180023611266670?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-71316463325506599312011-06-18T01:14:00.000-07:002011-06-18T01:15:54.570-07:00အခ်ိန္က ေမရီအင္တိြဳင္းနက္ ေပါင္မုန္ ့ေရာက္ျပီ။ အဲဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လည္း စားလက္စ အိပ္မက္ကို ရပ္ျပီး၊ အိပ္ရာထဲက ထလိုက္တယ္။<br /><br />အိပ္မက္က " ဆက္ စားဦးမွာလား " လို ့ေမးလို ့ " ည အိပ္ရာ ၀င္ခ်ိန္ေပါ ့ကြာ" လို ့ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။<br /><br />ဒီ အိပ္မက္ကို ေၾကာင္အိမ္ထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားဖို ့ေတာ့ မလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ကို ဒီအတုိ္င္းထားေပမယ့္ ၾကြက္စားမွာ ေၾကာင္ စားမွာ ယင္နားမွာ မပူရဘူး။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္က အင္မတန္ ခါးတာကိုး။<br /><br />သတၱ၀ါ အေတာ္မ်ားမ်ားက အခ်ိဳ ၾကိဳက္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />ေနေရာင္ျခည္က ကၽြန္ေတာ့္အခန္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္နံေစာ္ေနျပီ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကပဲ ေရခ်ိဳးခန္းကို ထြက္သြားတယ္။ စားပြဲေပၚမွာ ဖိတ္စာတစ္ေစာင္ေတြ ့လို ့ေကာက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ ့ ဘယ္ႏွၾကိမ္ေျမာက္မွန္း မသိတဲ ့ကင္ပြန္းတပ္ပြဲ ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />အရင္က သူ ့နာမည္က<br /><br />" လွည္းေန ေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္" တဲ ့။ အဲ့ဒီ နာမည္ကို ရွည္လို ့ဆိုျပီး၊ ခုေတာ့<br /><br />" ေရလိုက္ ငါးလိုက္ " လို ့ေျပာင္းမလို ့တဲ ့။<br /><br />ဒီေကာင္ အရင္ကလည္း ဒီလိုပဲ နာမည္ ခဏခဏ ေျပာင္းဖူးေတာ့ မသြားေတာ့ဘူးလို ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br />လက္ေဆာင္ပါဆယ္ထုပ္ တစ္ထုပ္ကိုေတာ့ ပို ့ျဖစ္ေအာင္ ပို ့ရမွာေပါ့ေလ။ အဲဒီအထုပ္ေပၚမွာ စူဠသုဘဒၵါ၏ မိတ္ေဆြေဟာင္းမ်ားလို ့ စာတန္းတစ္ခု ေရးေပးလုိက္မယ္။<br /><br />အထဲမွာ ဘာေတြ ပါသလဲ ခင္ဗ်ား သိခ်င္ျပန္ျပီ မဟုတ္လား၊ ဘာေတြပါရမွာလဲ။<br /><br />သိပ္ျပီး ေဒါသျဖစ္ေနတဲ ့ ခါခ်ဥ္အံုတစ္အံုေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />ဒါနဲ ့အ၀တ္အစားေတြကို ေျပာင္းျပန္လွန္၀တ္ျပီး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အျပင္ထြက္ခဲ ့ေတာ့၊ တဟီတီကို ေရာက္သြားတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ သေဘၤာတစ္စီးမွာ ပုန္ကန္မွဳျဖစ္ရင္း အဲဒီကၽြန္းေပၚမွာ က်န္ခဲ ့တဲ ့ မာလြန္ဘရန္ဒိုနဲ ့ေတြ ့ျပီး ကြန္စတန္တင္ စတန္နီစ္လက္စကီး ရဲ ့မက္သတ္သီအိုရီအေၾကာင္းေတာင္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကေသးတယ္။<br /><br />သူက " ဒဂုန္တာရာေတာင္ ျပန္သြားတာ မၾကာေသးဘူး " လို ့ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ ေဂၚဂင္ ေသဆံုးေနျပီ။ သူ ့ရဲ ့နာမည္ ေက်ာ္ ဖတရတီမီတီ(FATARA TEMITI) နဲ ့အိုင္ယလိုတီအိုဗီယီ (IRARO TEOVIRI) ဆိုတဲ ့ပန္းခ်ီကား ႏွစ္ခ်ပ္ေတာ့ ေတြ ့ခဲ ့ရတယ္။<br /><br />အဲဒီပန္းခ်ီကားေတြကို ၀ါရွင္တန္ အမ်ိဳးသား ပန္းခ်ီျပတုိက္က လာယူေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါသြားတယ္။ အဲဒီမွာ ျမတ္သစ္နဲ ့<br /><br />ေတြ ့တာပဲ။<br /><br />သူက ရွာရြန္စတံုးဆီ လာလည္တာ ထင္ပါတယ္။ သူက လက္ထဲက ပုလင္းကို ေျမွာက္ျပရင္း<br /><br />" ဆင္ျမဴရယ္ဘက္ကက္ကို ေသာက္ၾကရေအာင္ " လို ့ေျပာတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာပါ အရက္ မေသာက္တတ္ၾကပါဘူး။<br /><br />" လုပ္ေလ အေနာ္မာ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ထုိင္ၾကတာေပါ့ " လို ့ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္တယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ အ၀ါေရာင္ျမစ္ၾကီးက ေလထဲမွာ ျဖည္းျဖည္း လြင့္ေမ်ာလို ့။ ညင္သာတဲ ့ေရစီးသံေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးမွာ ျမတ္သစ္ မရွိေတာ့ဘူး။<br /><br />သူက မသြားခင္<br /><br />" ပြႏုအဲပါညင္ေအာစ္သ" လို ့ေျပာသြားတယ္။<br /><br />ေနေရာင္ျခည္က တေပါက္ေပါက္ က်ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ထီးတစ္လက္နဲ ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူက လာေခၚတယ္။<br /><br />ျပဇာတ္ ၾကည့္ရေအာင္တဲ ့။<br /><br />သူ ့ကို အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ လို ့ေမးေတာ့၊<br /><br />ေမရီအင္တိြဳင္းနက္ ေပါင္မုန္ ့ေပါ့တဲ ့။ သူ ့ေခါင္းမွာလည္း သတိရလြမ္းဆြတ္ျခင္းဆိုတဲ ့ အနက္ေရာင္ ပန္းေတြ ေ၀လို ့။ သူ ့မ်က္လံုး ေထာင့္ေတြမွာေတာ့ ခဲေနတဲ ့မ်က္ရည္စက္ေတြက ၀င္းလက္လို ့။<br /><br />ျပဇာတ္က တင္နက္စီ၀ီလ်ံရဲ ့သြပ္မိုးပူပူေပၚက ေၾကာင္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ယန္းေပါ့ဆက္ရဲ ့ ယင္ေကာင္မ်ားလည္း မဟုတ္ဘူး။ တီအက္စ္အဲလိေယာ့ရဲ ့၀တ္ေက်ာင္းထဲက လူသတ္သမားလည္း မဟုတ္ဘူး။<br /><br />ျပဇာတ္ နာမည္ကိုေတာ့ သူ မသိဘူးတဲ ့။<br /><br />ျပဇာတ္ ေရးတဲ ့သူကိုလည္း သူ မသိပါဘူး။ အင္းေလ အဲဒါေတြ မလုိပါဘူး။<br /><br />တကယ္ေတာ့<br /><br />ျပဇာတ္ဆိုတာ ျပဇာတ္ပဲမဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့သူလည္း ျပဇာတ္စင္ေပၚ ေရာက္သြားၾကတယ္။ သိမ္ျဖဴလမ္း စီတင္ဇင္းကုမၸဏီမွာ လူတစ္ေယာက္ မိန္းမပတ္နာရီတစ္လံုးကို ၀ယ္ေနတယ္။ အေရာင္းစာေရးမက ဘယ္သူ ့အတြက္လဲလို ့ေမးေတာ့ ဗီးနပ္စ္ရုပ္တုအတြက္လို ့ေျပာတယ္။<br /><br />သတင္းစာစကၠဴအေဟာင္းေတြ ၀ယ္တဲ ့ဆိုင္မွာ လူတခ်ိဳ ့ဟာ သူတို ့ရဲ ့အနာဂတ္ေတြကို ခ်ိန္ခြင္နဲ ့စက္ေရာင္းေနၾကတယ္။<br /><br />အနာဂတ္ဆိုတာ အတိတ္နဲ ့ပစၥဳပၸန္ အေလလိုက္ရာက ေပါက္ဖြားလာတဲ ့အရာတဲ့ ။ ဘယ္သူကလည္း မသိဘူး ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီစကားကိုလည္း ၾကားေရာ ဆိုကေရးတီးဟာ လဲက်သြားေတာ့တာပဲ။<br /><br />ထားပါေတာ့ေလ။<br /><br />ဒါဟာ ျပဇာတ္ကေနတာပဲဟာ။<br /><br />လူတခ်ိဳ ့ကေတာ့ သူတို ့ရဲ ့ဦးေႏွာက္ေတြကို သူတို ့ရဲ ့တံေတာင္ဆစ္ေတြမွာ ေျပာင္းလဲတပ္ဆင္ဖို ့အတြက္ ခြဲစိတ္ကုသမွဳ ခံယူေန ၾကတယ္။ အဲဒီလူေတြဟာ သူတို ့ရဲ ့လက္ေတြနဲ ့ပိုနီးသြားရင္ ေလးနက္တဲ ့စာေတြကို ပိုေရးလာႏုိင္မယ္လို ့ ေတြးမိၾကဟန္ တူတယ္။<br /><br />မီနီမတ္ကက္ေတြမွာ အခုတေလာ ေရာင္းအေကာင္းဆံုး ပစၥည္းက<br /><br />" နားမလည္ဘူး " ျဖစ္ေနတာကိုး။<br /><br />အဲဒီ ပစၥည္းကို ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္နဲ ့ေမာင္ေမာင္ေဇယ်တို ့ရဲ ့ ကုမၸဏီက ထုတ္တာတဲ ့။ အဲဒါကို စားစရာထင္ျပီး စားမိတဲ ့လူေတြလည္း ေအာ့အန္ကုန္တယ္ လို ့ သိရတယ္။<br /><br />ေအာ့အန္ျပီးစ လူတစ္ေယာက္က ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲလို ့ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမရီအင္တိြဳင္းနက္ ေပါင္မုန္ ့ေပါ ့လို ့ ျပန္ေျဖ လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းေပၚမွာ ခ်စ္သူ မိုးေပးတဲ ့ ထီး မရွိေတာ့ဘူး။<br /><br />အဂၤေတမွဳန္ ့ေတြနဲ ့ သိပ္သည္းေနတဲ ့ တိမ္တိုက္ၾကီး တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ တိမ္တိုက္ၾကီးထဲက ၾကီးမားတဲ ့ ၀န္ခ်ီစက္ၾကီးေတြ ေမာင္းႏွင္ လည္ပတ္ေနတဲ ့ အသံေတြဟာ ပန္းပြင့္ေတြ ေၾကြသလို အဆက္မျပတ္ ထြက္က်ေနတယ္။ ျမက္ပင္ေတြလို ရွည္လ်ားတဲ ့ မိုးထိတိုက္ၾကီးေတြရဲ ့ အလယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ျပီး ဥၾသငွက္ တစ္ေကာင္ရဲ ့ ေတးဆိုးသံကို အနံ ့ခံရွာေဖြေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျမင့္သြားပါတယ္။<br /><br />ထုိင္ေနရင္း ဗိုက္ထဲ ဆာတာနဲ ့ ပါရီကို ေရာက္သြားေရာ။ မြန္ ့ခ်္မွာ ျပင္သစ္ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္မလားလုိ ့။ ဒါေပမယ့္ ပါရီ ကလည္း ဟစ္တလာ လက္ေအာက္ေရာက္ေနတယ္။<br /><br />ေနရာတကာ သူတုိ ့ခ်ည္းပဲ။<br /><br />ဒါလီလည္း မရွိဘူး။<br /><br />ပီကာဆိုလည္း မရွိဘူး။<br /><br />ေယာင္ဒီဗူးဆိုတဲ ့ဆုိင္ကို ေရာက္သြားေတာ့ ကက္သရင္းဒင္ႏ်ဴးလား၊ အစၥဘယ္ကလာအယ္ဂ်နီလား မသိဘူး ထုိင္ေစာင့္ေနတယ္။ အနီ ေရာင္ စၾကၤာ ေျပာင္းျပန္ပံုေတြ ေဆးရုိက္ထားတဲ ့ အဆင္နဲ ့ဂါ၀န္ျဖဴျဖဴကို၀တ္လို ့။ ဘူေဖးစားၾကရင္း သူက ရွင္ ျပဇာတ္ကေနတာလားတဲ ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ။<br /><br />ခင္ဗ်ားကေတာ့ ေျဖမွာေပါ့။<br /><br />မမွားပါဘူး။ ခင္ဗ်ားအခ်ိန္နဲ ့ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်ိန္ဟာ အတူတူပါပဲ။<br /><br />ေနရာတကာမွာ အခ်ိန္ေတြဟာ အတူတူပါပဲ။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ စားသံုးမွဳဟာ အတူတူပါပဲဗ်ာလို ့ေျပာတယ္။<br /><br />ခင္ဗ်ား တိုက္တဲ ့စီးကရက္ကို ေသာက္မိေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ေခ်ာင္း တဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေရာ။ မွိဳေစာ္နံလုိက္တာလည္း လြန္ပါေရာ။ စီးကရက္ဘူးေပၚမွာ ေရးထားတဲ ့နာမည္က " လသာတုန္း ဗိုင္းငင္ " တဲ ့။<br /><br />ထားပါေတာ့ေလ၊ ဒါ ျပဇာတ္ကေနတာပဲဟာ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုေတာ့ စားမွျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေန ့စဥ္ လူေတြ စားသံုးေနက် အစားအစာမ်ိဳးက လြဲရင္ ဘာမဆို စားလို ့ရတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးဆရာေတြရဲ ့အာဃာတေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ဆင္ပါးစပ္နဲ ့ႏွမ္းပက္ ျဖစ္ေနမယ္။ အရသာရွိဖို ့မလိုပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္း အစာမေၾကႏုိင္တဲ ့ ဟာမ်ိဳး ျဖစ္ရင္ ေတာ္ပါျပီ။<br /><br />ဥပမာ သမုိင္း၊ ဥပမာ ၀ိဘ၀ တဏွာ။<br /><br />ဥပမာ ေမာ္ဒန္အတ္။<br /><br />ေရွ ့မွာ စာလံုးၾကီးၾကီးနဲ ့အဲယားကြန္းဘတ္စ္လို ့ေရးထားတဲ ့ေလေအးစက္ပ်က္ေနတဲ ့ ကားၾကီးနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြလုပ္ခဲ ့သလဲ။<br /><br />ဘာေတြျဖစ္ခဲ ့သလဲ၊ ဘာေတြ ေတြးေခၚခဲ ့သလဲ။<br /><br />ဘာ အဓိပၸါယ္ရွိသလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့ အဲဒီကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေနမွာေပါ ့ေလ။<br /><br /> <br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-7131646332550659931?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-3959974466916237812011-06-18T01:12:00.000-07:002011-06-18T01:14:09.313-07:00သူ ့ကို မေတြ ့မျမင္ရသည္မွာ ၾကာျပီ။<br /><br />တခ်ိဳ ့က သူ ့ကို ဒီမွာ မရွိေတာ့ဟု ဆိုသည္။(ဤေျမေပၚမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာကို ဆိုခ်င္တာလား။ တျခား ဘံုတစ္ခုခုကို အရွင္လတ္ လတ္ ေရာက္သြားတာကို ဆုိခ်င္တာလား) တကယ္ပင္ သူ ့ကို လူေတြ မေတြ ့ဘဲရွိေန၏ ။ သူ ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ စားေနက် ထမင္းဆိုင္ မ်ားသို ့ သူ မလာေရာက္တာ ၾကာေခ်ျပီ။ တိုက္တစ္တိုက္၏ ဒုတိယထပ္တြင္ ရွိေသာ သူ ့အခန္းတံခါးမွာလည္း ( ျပတင္းတံခါးမ်ား အပါအ၀င္ ) အျမဲ လုိပင္ ပိတ္ထားတာ ေတြ ့ၾကရ၏ ။<br /><br />သူ ဤအခန္းသို ့ ေျပာင္းေရႊ ့လာခဲ ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္ ့ၾကာခဲ ့ျပီျဖစ္ေသာ္လည္း အခန္းနီးခ်င္းမ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးမွဳမရွိေခ်။ ယုတ္စြ အဆံုး ထုိပတ္၀န္းက်င္တြင္ သူ ့အမည္နာမကို သိသူပင္ မရွိ။ သူသည္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္လွ်င္လည္း တစ္ကုိယ္တည္း ေငးငိုင္ေနတတ္၏ ။<br /><br />သို ့မဟုတ္ စာအုပ္ထူၾကီး တစ္အုပ္ကို ေခါင္းမေဖာ္တမ္းဖတ္ေနတတ္၏ ။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္လည္း ေဘးဘီကို မၾကည့္ဘဲ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ကာ ေလွ်ာက္သြားေလ ့ရွိသည္။ မ်က္မွန္းတမ္းမိသူမ်ားက ႏွဳတ္ဆက္လွ်င္လည္း ျပန္လည္ ႏွဳတ္ဆက္ခ်င္မွ ႏွဳတ္ဆက္တတ္၏ ။<br /><br />ထို ့ေၾကာင့္ သူ ့အေၾကာင္း မသိသူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး ထင္ေၾကးေပးၾကသည္။ တခ်ိဳ ့က တကၠသိုလ္တစ္ခုခုမွ အလုပ္ျပဳတ္လာေသာ ပါေမာကၡဟု ထင္၏ ။ တခ်ိဳ ့က လူသတ္မွဳျဖင့္ တိမ္းေရွာင္ေနေသာ ၀ရမ္းေျပးဟု ထင္၏ ။ တခ်ိဳ ့က ဦးေႏွာက္ ပ်က္ေနေသာ သူေဌးသားဟု ထင္၏။ သူကေတာ့ ဘယ္သူေတြ ဘာထင္ထင္ ဂရုစိုက္ဟန္ မရွိ။ ၾကာေတာ့ လူေတြကလည္း သူ ့ကို ဂရုမစိုက္ၾကေတာ့။<br /><br />ထုိ ့ေၾကာင့္ သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ သူတို ့ရပ္ကြက္ထဲကို ေရာက္လာျပီး သူ ့အေၾကာင္းကို စံုစမ္းေသာအခါ သူ ဘယ္ေရာက္ေနသည္၊ ဘာျဖစ္ေနသည္ကို ဘယ္သူကမွ ေရေရရာရာ မေျပာႏုိင္ၾကျခင္း ျဖစ္၏ ။ မေသမခ်ာ ေျပာႏုိင္သူဟူ၍ ရပ္ကြက္ အစြန္ စတိုးဆိုင္မွ ဆုိင္ရွင္ အဘိုးၾကီး တစ္ဦးသာ ရွိသည္။<br /><br />" ဒီေဖာက္သည္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္။ သူက တစ္ပတ္တစ္ခါ မွန္မွန္လာတတ္တယ္။ သူ ၀ယ္ေလ ့ရွိတာက ေရသန္ ့ဘူးေတြ၊ ကိတ္ေျခာက္ေတြ၊ ကြတ္ကီးေတြပဲ။ သူ ျပီးခဲ ့တဲ ့ ေသာၾကာေန ့ကပဲ လာသြားေသးတယ္။ သူ ့ၾကည့္ရတာ တစ္ၾကိမ္ထက္ တစ္ၾကိမ္ ထူးျခားလာသလိုပဲ။ ဆံပင္ေတြက ရွည္သထက္ ရွည္လာျပီး လူက ပိန္သထက္ ပိန္လာတယ္"<br /><br />သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္က သူ ့အခန္းသို ့သြားကာ ပိတ္ထားေသာ တံခါးကို ေခါက္သည္။ အထဲမွ တံု ့ျပန္သံ မၾကားရေသာအခါ တံခါးကို ဖ်က္ကာ အထဲသို ့၀င္ေလသည္။ ေလေရာ အလင္းေရာင္ပါ ေကာင္းစြာ မရသျဖင့္ အခန္းမွာ ပိတ္ေလွာင္မြန္းက်ပ္ေနသည္။ မွိန္ေဖ်ာ့ေသာ အလင္း ေရာင္ထဲတြင္ သူတို ့ျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္းကလည္း ထူးျခားေန၏ ။<br /><br />စင္ေပၚတြင္ အခ်ိဳ ့၊ စင္ေအာက္တြင္ အခ်ိဳ ့ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနေသာ စာအုပ္ထူထူၾကီးမ်ား။ တစ္ခန္းလံုးမွာ မလွည္းမက်င္းဘဲ ထားသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ဟန္တူ၏ ။ ဖုန္အလိမ္းလိမ္း ကပ္ျငိေန၏ ။ အဆုိး၀ါးဆံုးက ျပန္ ့ၾကဲေနေသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚက စာရြက္မ်ားျဖစ္သည္။ စာရြက္ေတြက တစ္ေတာင္ ႏွစ္ေတာင္ခန္ ့မွ တစ္ထြာ တစ္မိုက္ခန္ ့အထိ အရြယ္အစား အမ်ိဳးမ်ိဳး။ သူတို ့က စာရြက္ေတြကို ေကာက္ယူၾကည့္၏ ။ စာရြက္မ်ားေပၚ တြင္ လက္ေရးေသးေသးေလးျဖင့္ ေၾကာင္ျခစ္သလို ေရးျခစ္ထားေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ား၊ ညီမွ်ျခင္းမ်ား၊ အဂၤလိပ္စာလံုးမ်ား၊ ပါဠိစာလံုးမ်ား၊ စက္၀ုိင္း ႏွင့္ စက္၀ိုင္းျခမ္းမ်ား၊ ၾတိဂံ၊ စတုဂံမ်ား၊ မ်ဥ္းေကြး မ်ဥ္းေကာက္မ်ား ဒါဘာေတြလဲ ေဖာ္ျမဴလာေတြလား၊ ပံုေသနည္းေတြလား၊ သီအိုရီေတြလား၊ သူတုိ ့ ေ၀ခြဲမရ။<br /><br />ထို စာရြက္မ်ားအၾကားတြင္ အျပိဳျပိဳအလဲလဲ ျဖစ္ေနေသာ ေရသန္ ့ဘူးခြံအလြတ္မ်ား၊ ကြတ္ကီးအထုပ္မ်ားကို ေတြ ့ရသည္။ ကြတ္ကီး အခ်ိဳ ့အထုပ္ထဲမွ ထြက္က်ေနသည္ကုိ ပိုးဟပ္အခ်ိဳ ့က ေအးေအးလူလူ စားေသာက္ေနၾက၏ ။ ၾကြက္တစ္ေကာင္ကေတာ့ ကိတ္မုန္ ့ေျခာက္ အထုပ္ အသစ္ကုိ ကိုက္ေဖာက္ေန၏ ။ ထုိအရာမ်ားအလယ္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ သူသည္ ပက္လက္လဲက်ေန၏ ။ ျမင္စက သူစိမ္း ႏွစ္ေယာက္က သူ ့ကို ေသဆံုးေနျပီဟု ထင္ခဲ ့၏ ။ မညွပ္ဘဲထားေသာ ဆံပင္ရွည္ေတြက ပခံုးတစ္၀ုိက္ ၀ဲျပန္ ့ေန၏ ။ မရိတ္ဘဲထားေသာ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး၊ မွဳတ္ဆိတ္ေမႊးေတြ က မ်က္ႏွာတြင္ ထိုးထိ္ုးေထာင္ေထာင္ ျဖန္ေန၏ ။<br /><br />ပိတ္ထားေသာ သူ ့မ်က္လံုးမ်ားမွာ အတြင္းသို ့ နက္ရွိဳင္းစြာ ခြက္၀င္ေနၾက၏ ။ သူ ့ခႏၶာကိုယ္ကာ အရိုးေပၚ အေရတင္ ျဖစ္၏ ။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မွ သူ ျဖည္းညင္းစြာ အသက္ရွဴေနတာ သတိထားမိသြား၏ ။<br /><br />" ဟာ . . . သူ မေသေသးဘူးဗ် "<br /><br />လွဳပ္ႏွိဳးလုိက္မွ သူ ႏုိးလာသည္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ သူတို ့ကို ေငးၾကည့္ေန၏ ။<br /><br />" ဒီ အခ်ိန္ၾကီး အိပ္ေနရလား "<br /><br />" ဘယ္အခ်ိန္ ရွိလို ့လဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ နာရီမၾကည့္တာ ၾကာျပီ "<br /><br />" ေန ့လယ္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ "<br /><br />" အဲဒီအခ်ိန္ မအိပ္ရဘူးလို ့ ခင္ဗ်ားတို ့ကို ဘယ္သူက ေျပာသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္က မအိပ္ဘဲ ေနတာၾကာျပီ။ ဘယ္အခ်ိန္က အိပ္ေပ်ာ္ သြားလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားျပီလဲ မသိေတာ့ဘူး။ အင္း . . . ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လန္းဆန္းသြားတယ္"<br /><br />" ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ျပန္ၾကည့္ပါဦး။ ေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္"<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ ေရနဲ ့ဘီစကြတ္ေတြပဲ စားေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီကိုး။ ထမင္းခ်က္ဖို ့ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းထြက္စားဖို ့ အခ်ိန္မရွိဘူး"<br /><br />" ခင္ဗ်ား ဘာေတြလုပ္ေနလို ့လဲ၊ ဒါေတြက ဘာေတြလဲ "<br /><br />သူက ၾကမ္းျပင္ေပၚက စာရြက္တစ္ရြက္ကို ေကာက္ကိုင္လုိက္ကာ<br /><br />" ဒါေတြလား။ ကၽြန္ေတာ္ နိဗၺါန္ကို သက္ေသျပႏုိင္မယ့္ ရူပေဗဒသီအိုရီအဆိုတစ္ခုကို ရွာေဖြေနတာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ခုလံုးကို ဒီထဲမွာ ျမွပ္ႏွံထားတာပဲ "<br /><br />ေဟာက္ပက္ေနေသာ သူ ့မ်က္လံုးမ်ားထဲတြင္ ကစားစရာအသစ္ ရေသာကေလးတစ္ေယာက္၏ ေတာက္ပမွဳမ်ိဳးကို ေတြ ့ရ၏ ။ သူ ့ စကားကို သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္က ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ဟန္မတူ။<br /><br />" နိဗၺါန္ဆိုတာ တကယ္ရွိတယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလးေလးနက္နက္ ယံုၾကည္တယ္။ ဘုရား၊ ရဟႏၱာနဲ ့ မဂ္ေပါက္ ဖိုလ္ေပါက္ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ နိဗၺါန္ကို လက္ေတြ ့က်က် မ်က္ေမွာက္ျပဳသြားႏုိင္တဲ ့ပုဂၢိဳလ္ေတြပါပဲ။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က နိဗၺါန္ေရာက္ရာေရာက္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေတြအေနနဲ ့ ကမၼဌာန္းေလးဆယ္ကို ေပးခဲ ့တယ္။ ဒါက အေတြ ့အၾကံဳပိုင္း၊ ကၽြန္ေတာ္က အဆိုျပဳခ်က္တစ္ခုအေနနဲ ့ နိဗၺါန္ဆိုတာ ျငင္း မရေအာင္ ရွိတယ္လို ့တစ္ကမၻာလံုး လက္ခံလာေအာင္ ရူပေဗဒ သီအိုရီတစ္ခုနဲ ့ သက္ေသျပခ်င္တယ္ "<br /><br />သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္က ျပိဳင္တူ သက္ျပင္းခ်ၾကကာ . . .<br /><br />" ျဖစ္ႏုိင္ပါ ့မလားဗ်ာ "<br /><br />" အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ထစ္ခ် မေျပာႏုိင္ဘူး၊ ခုေခတ္ ေမာ္ဒန္ဆုိင္းယင္းက အရမ္း တုိးတက္ေနျပီ။ အထူးသျဖင့္ ရူပေဗဒ နယ္ပယ္မွာပဲ အတုိင္းအတာ ဒိုင္ေမးရွင္း ဆယ္ဖက္ရွိတဲ ့ စူပါၾကိဳးမွ်င္သီအုိရီဆိုတာမ်ိဳးေပါ ့။ လူေတြက အဲဒါကို အရာရာတိုင္းရဲ ့ သီအိုရီလို ့ေတာင္ သမုတ္ေနၾကတယ္ မဟုတ္လား"<br /><br />" နိဗၺါန္ဆိုတာ ဘာမွမရွိတဲ ့အရာဗ် "<br /><br />" ေခတ္သစ္ ရူပေဗဒ နယ္ပယ္မွာ မရွိတဲ ့အရာ Nothing ဆိုတာ အရာ၀တၳဳတစ္ခုခု Something ရဲ ့ထူးျခားဆန္းၾကယ္တဲ ့အေျခအေန လို ့လက္ခံထားတယ္ဗ်။ ဒါဟာ နိဗၺါန္နဲ ့ေတာ္ေတာ္နီးစပ္တဲ ့သေဘာပဲ "<br /><br />သူ ့ပံုစံၾကည့္ရသည္မွာ တကယ္ပင္ စိတ္အား ထက္သန္ပံုေပါက္ေန၏ ။<br /><br />" ဘာမွ မရွိတဲ ့အရာကေန တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္လာဖို ့ဆိုတာ အရင္က မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို ့ယူဆခဲ ့ၾကတယ္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္မွာ ရူပေဗဒပညာရွင္ အက္ဒ္၀ပ္က စၾက၀ဠာၾကီးဟာ ဘာမွမရွိတဲ ့၊ ဘာမွမဟုတ္တဲ ့အရာက စတင္ေပါက္ဖြားလာတယ္လို ့အဆိုျပဳခဲ ့တယ္။ အဖိုဓါတ္ေဆာင္ လွ်ပ္စစ္ ဓါတ္နဲ ့ အမဓါတ္ေဆာင္ လွ်ပ္စစ္ပမာဏဟာ အခ်င္းခ်င္း ညီမွ်သြားရင္ အသားတင္ဓါတ္အားကလည္း သုညပဲ ျဖစ္တယ္တဲ ့။ အက္တမ္ထက္ ေသးတဲ ့ နယူထရီႏုိ ဆိုတဲ ့ ထူးျခားတဲ ့အမွဳန္သစ္ တစ္ခုကိုလည္း ေတြ ့ထားၾကတယ္။ အဲဒီ အမွဳန္က ထုလည္း မရွိ၊ လွ်ပ္အားလည္း မရွိဘူးတဲ ့။ ေရြ ့လ်ားေနတဲ ့ဂုဏ္သတၱိပဲရွိတယ္ "<br /><br />သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းေတြ ယမ္းခါၾကတယ္။<br /><br />" စာရြက္ေတြ ခဲတံေတြနဲ ့တြက္ခ်က္ေနတာနဲ ့ျဖစ္ပါ ့မလားဗ်ာ "<br /><br />" နက္ပ္ကၽြန္းျဂိဳလ္ကို စာရြက္ေပၚမွာ ခဲတံနဲ ့တြက္ခ်က္ရင္းနဲ ့ စေတြ ့ခဲ ့တာဗ်။ သူ ့ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ ့ ၾကည့္မွ နကၡတ္ေမွ်ာ္စင္က ျမင္ရ တာ။ ရူပေဗဒ နယ္ပယ္မွာ အဆုိဟာ အင္မတန္ အေရးၾကီးတယ္။ အင္မတန္အေရးၾကီးတဲ ့အဆိုႏွစ္ရပ္လည္းရွိတယ္။ ရီေလတစ္ဗီတီ သီအိုရီနဲ ့ ကြမ္တမ္ သီအိုရီပဲ။ ထူးျခားတာက အဲဒီ သီအိုရီႏွစ္ခုဟာ သူ ့နည္းနဲ ့သူ သူ ့ေနရာနဲ ့သူ မွန္ကန္တယ္လို ့ဆိုႏုိင္ေပမယ့္ အဲဒီ သီအိုရီႏွစ္ခုဟာ ေပါင္းစပ္လို ့မရခဲ ့ဘူး။ သီအိုရီႏွစ္ခု အညီအညြတ္ေပါင္းစပ္ႏုိင္ေပမယ့္ မဟာေပါင္းစည္းေရး သီအိုရီတစ္ခုကို အားလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာပဲ။ အဲဒီ သီအိုရီသာ ေပၚလာရင္ စၾက၀ဠာနဲ ့သဘာ၀တရားၾကီးရဲ ့ အေျဖမွန္လည္း ေပၚလာလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္ "<br /><br />" က်ဳပ္တို ့ေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး "<br /><br />" ပန္းသီးေၾကြက်တာကို ျမင္ျပီး ဆြဲငင္အားကို ေတြ ့ခဲ ့တဲ ့နယူတန္ ကိုယ္တုိင္က ဆြဲငင္အားကို သူ နားမလည္ဘူးလို ့ေျပာခဲ ့တာပဲ "<br /><br />" ခင္ဗ်ား . . . ေနေရာ ေကာင္းရဲ ့လား "<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ ေရာဂါတစ္ခု ရေနတယ္။ အဲဒါက သခၤ်ာဆိုင္ရာေရာဂါလို ့ေခၚၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွာေနတာမွာ အနႏၱအေျဖေတြ (infinite solutions) ရေနလို ့ပဲ။ အဲဒါကို အေျဖလို ့ ယူဆဖို ့ခက္တာေပါ ့။ ကဲ . . . ခင္ဗ်ားတို ့ျပန္ၾကေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ဆက္လုပ္ရဦးမယ္။ တစ္ခါတေလ အလုပ္ လုပ္ဖို ့ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရတဲ ့သက္တမ္းကေလးနဲ ့မလံုေလာက္သလိုပဲ "<br /><br />သူက စကားဆံုးသည္ႏွင့္ သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ကို အျပင္သို ့တြန္းထုတ္လိုက္ကာ သူ ့အခန္းတံခါးကို ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္မဖြင့္ေတာ့မည့္ ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ က်က်နန ပိတ္လုိက္ေလေတာ့သည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-395997446691623781?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-34104697717238729112011-06-18T01:11:00.000-07:002011-06-18T01:12:35.980-07:00ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာမွ ႏုိးေသာအခါ နံနက္ခင္းသည္ ခါတုိင္းလိုပင္ ေရာက္ရွိ၍ေနေလသည္။ ျပတင္းေပါက္က ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မေန ့က ေကာင္းကင္ႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ ေကာင္းကင္တစ္ခုကို ေတြ ့လိုက္ရ၏ ။ ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္အစားလဲကာ ထြက္လာခဲ ့သည္။ လမ္းထိပ္က ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ ထုိင္ကာ စားပြဲေပၚမွ သတင္းစာကို ဆြဲယူၾကည့္လိုက္သည္။ နတ္သွ်င္ေနာင္၏ ကဗ်ာစာအုပ္ ထြက္ျပီဟူေသာ ေၾကာ္ျငာကို ေတြ ့ရ၏ ။ တပင္ေရႊထီး ဟံသာ၀တီကို နားထြင္းသြားေၾကာင္း ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ေနမိသည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက ေသာက္ေနက် လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ႏွင့္ အီၾကာေကြးကို လာခ်ေပးသည္။ ေစာေစာစီးစီးပင္ ေနမွာ ပူျပင္း၍ ေနေလျပီ။ ေလေအးေပးစက္ ေၾကာ္ျငာမွ ေစ်းႏွဳန္း မ်ားကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေနရာ အေတာ္အတန္ အပူ သက္သာသြားသည္။<br /><br />" ေဟ ့လူ . . . ခင္ဗ်ား အလုပ္မသြားဘူးလား "<br /><br />လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးကို ပုတ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။ လက္က နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ နာရီလက္တံမ်ားက ေနာက္ျပန္ ေရြ ့လ်ားေနသည္ကို ေတြ ့ရ၏ ။ ကၽြန္ေတာ္က လက္ပတ္နာရီကို ေျပာင္းျပန္ ပတ္ထားျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္၏ ။<br /><br />" ဘယ္အခ်ိန္ ရွိျပီလဲ "<br /><br />ေဘးစားပြဲက လူကို လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br /><br />" အခ်ိန္ကို အတိအက် ဘယ္ေျပာလို ့ရမလဲ မိတ္ေဆြရယ္။ က်ဳပ္ေျပာလုိက္တဲ ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီ အခ်ိန္က လြန္သြားျပီေနမွာေပါ ့ဗ်"<br /><br />အင္မတန္မွ တိက်မွန္ကန္မွဳကို ႏွစ္သက္သည့္ ဒႆနဆရာတစ္ဦးႏွင့္ ၾကံဳေနရျခင္းျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ထဲမွ ခပ္သြက္သြက္ ထြက္လာခဲ့သည္။ အခ်ိန္မမွန္ဘူးဆိုတာ နာရီက မမွန္တာလား၊ သို ့မဟုတ္ အခ်ိန္ဆိုတာတြင္ အမွားအမွန္ဟူ၍ ရွိပါသလား၊ သို ့မဟုတ္ အမွားအမွန္ တြင္ အခ်ိန္ရွိပါသလား။ ထိုဒႆနဆရာႏွင့္ အခ်ိန္ရေသာအခါက်မွ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးၾကည့္ပါဦးမည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို ့အလုပ္တုိက္ တံခါးမွာ ပိတ္၍ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ပင္ ရပ္ေစာင့္ေနခဲ ့မိ၏ ။<br /><br />" ေဟ ့လူ . . . ဒီအေရွ ့မွာ ခင္ဗ်ား ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ "<br /><br />လူတစ္ေယာက္က ေမးသည္။<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ဆင္းမလို ့ ေစာင့္ေနတာပါ " ဟု ေျဖလိုက္ေသာအခါ ထိုလူက အံ့ၾသသလို ေငးၾကည့္ရင္း<br /><br />" ခင္ဗ်ား ရူးေနသလား၊ ဒီေန ့တနဂၤေႏြေန ့ေလ "<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ ့သည္။ ဒီေန ့က တနဂၤေႏြေန ့တဲ ့ ေသခ်ာရဲ ့လား။ လမ္းတြင္ ေတြ ့ရေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ေမးမိသည္။<br /><br />" ဒီေန ့ဘာေန ့လဲ "<br /><br />" အဂၤါေန ့ေလ "<br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေမးသည္။<br /><br />" ဒီေန ့ဘာေန ့လဲ "<br /><br />" စေနေန ့ေလ "<br /><br />တနဂၤေႏြဆိုတာ မေသခ်ာ။ အဂၤါ၊ စေန ဆိုတာလည္း မေသခ်ာ။ ခုႏွစ္ေန ့တြင္ တစ္ေန ့ျဖစ္တာကေရာ ေသခ်ာႏုိင္ရဲ ့လား။ ေသခ်ာ မွဳဆုိတာကေရာ ေသခ်ာရဲ ့လား။ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးဆီ ဖုန္းဆက္ရန္ စိတ္ကူးရသည္။ လမ္းေဘးအမ်ားသံုး ဖုန္းရံုးကေန ဆက္လုိက္သည္။ ဖုန္းကိုင္မည့္သူ မရွိ။ သို ့မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလး မရွိ။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေကာင္မေလးမရွိ။ သို ့မဟုတ္ ေကာင္မေလးအိမ္တြင္ တယ္လီဖုန္း မရွိ။ သို ့မဟုတ္ တယ္လီဖုန္းတြင္ ေကာင္မေလး မရွိ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ပန္းျခံထဲသြားကာ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ခံုတြင္ တစ္ေယာက္တည္းထုိင္ေနမိသည္။ (ေလာဘၾကီးေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ ပန္းျခံထဲတြင္ ႏွစ္ေယာက္ထုိင္ခံုမ်ားသာ ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။) ပန္းျခံထဲက ပန္းမ်ားသည္ အစြမ္းကုန္ ဖူးပြင့္ေနၾကသည္။ ဖန္တီးျပဳျပင္မွဳႏွင့္ သဘာ၀တရား။ အလွႏွင့္ သစၥာ။ ေ၀ဖာကေတာ့ႏွင့္ ထည့္ထားေသာ ေရခဲမုန့္တစ္ခြက္ ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္စားလုိက္သည္။ ေရခဲမုန္ ့အရသာမွာ သစၥာ တရားထက္ နည္းနည္းပိုေကာင္းသလို ရွိသည္။<br /><br />" ေဟ ့ေကာင္ မင္း ေက်ာင္းမတတ္ဘဲ ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ "<br /><br />လူၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အနား ေရာက္လာကာ ဟိန္းေဟာက္သည္။<br /><br />" ငါ က်က္ခုိင္းထားတဲ ့ ဆယ့္ႏွစ္အလီ မရလို ့ေက်ာင္းေျပးေနတာ မဟုတ္လား "<br /><br />ထိုလူၾကီးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို ့ မူလတန္းေက်ာင္းက သခၤ်ာျပေသာ ဆရာၾကီးမွန္း သိသြားသည္။<br /><br />" ဆရာၾကီး ကၽြန္ေတာ္ ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး "<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ လူၾကီးျဖစ္ေနျပီလို ့ထင္တာပဲ "<br /><br />" ထင္တာပဲ၊ ဟုတ္လား မင္း အလီ မက်က္ခ်င္တိုင္း လိမ္ေျပာမေနနဲ ့။ မနက္ျဖန္ ဆယ့္ႏွစ္အလီ မရလာရင္ေတာ့ မင္း ေက်ာပုပ္ျပီသာ ေအာက္ေမ ့ေပေတာ့ "<br /><br />ဆရာၾကီးက အနားမွ ထြက္သြားသည္။ ဆရာၾကီးသည္ အသက္ၾကီး၍ သူငယ္ျပန္ေနသလား။ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းျခံထဲတြင္ အဓိပၸါယ္မဲ ့ ထိုင္ေနမိသည္။ ထုိင္ေနျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္ရွိရန္ လိုအပ္ပါသလား။ အိမ္က ငယ္ရြယ္ေသး၍ ေဆးလိပ္ေသာက္ရန္ ခြင့္မျပဳေသာ ကာလက ကၽြန္ေတာ္သည္ ပန္းျခံထဲသို ့လာကာ ေဆးလိပ္ခုိးေသာက္ခဲ ့ဖူးသည္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ျဖစ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ခဲ ့သည္ မွာ ႏွစ္အေတာ္ပင္ ၾကာျမင့္ခဲ ့ျပီ။ ယခုခဏ၌ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဆးလိပ္ အျပင္းအထန္ေသာက္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚေနသည္။ ရုပ္ရွင္ သြားၾကည့္ရလွ်င္ ေကာင္းမလား။ ရုပ္ရွင္ရံုထဲတြင္ ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင့္မျပဳေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ရံုတင္ျပေနေသာ ရတနာပံုဇာတ္ကားမွာ အေတာ္ပင္ လူေျပာမ်ား ေနသည္။ သို ့မဟုတ္ " ဗလင္တီႏုိး" ပါ၀င္ေသာ ေဇာရိုးဇာတ္ကားကို ၾကည့္ရလွ်င္ ေကာင္းမလား။ ေဇာရိုးကို ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္သည္။ သူကား လူျမင္ မခံ၀ံ ့ေသာ သူရဲေကာင္းျဖစ္သည္။<br /><br />ရုပ္ရွင္ရံုမ်ားတြင္ ရံုျပည့္ျပီဟူေသာ ဆုိင္းဘုတ္မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိက္ခန္းသို ့ ျပန္လာခဲ့သည္။ ဆယ့္ႏွစ္အလီ က်က္ရ မည့္ တာ၀န္က ရွိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တိုက္ခန္းတံခါးကို ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာ ေသာ့ခတ္ထားခဲ ့၏ ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ရွိေနေသာ္လည္း ဖြင့္စရာ ေသာ့ခေလာက္မရွိ။ တံခါးေခါက္လိုက္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္က တံခါး လာဖြင့္ေပးသည္။ ထုိသူ၏ အသက္အရြယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခန္ ့မွန္းမရ။ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲကို ဘာ၀င္လုပ္ေနသနည္း။ သူက ေမးသည္။<br /><br />" ဘာကိစၥ ရွိလို ့လဲ "<br /><br />" ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းပါ "<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ ဒီအခန္းမွာ ေနေနတာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာပါျပီ။ ခင္ဗ်ားကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး"<br /><br />ႏွစ္အတန္ ၾကာခဲ ့ျပီတဲ ့။<br /><br />" ကဲ အထဲကို ၀င္ၾကည့္ပါဦး "<br /><br />အထဲကို ၀င္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းကို ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိ။ သို ့မဟုတ္ ဤအခန္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းႏွင့္ မတူ။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္သည္။<br /><br />" ဒါဟာ ဆဌမထပ္ အခန္း(၁၃) ပါေနာ္ "<br /><br />" မမွားပါဘူး ခင္ဗ်ာ "<br /><br />ဒီအခန္းက မမွားဘူးဆိုရင္ လူေတြက မွားေနတာပဲ ျဖစ္မည္။ သူ မွားသလား။ ကၽြန္ေတာ္ မွားသလား။<br /><br />" ခင္ဗ်ား ဒီအခန္းကို ေရာက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ "<br /><br />" မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ။ ဟစ္တလာ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ သတ္ေသခ်ိန္ေလာက္ ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အရင္ ဒီအခန္းမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း လူတစ္ေယာက္ ေနခဲ ့ဖူးတယ္လို ့ေျပာၾကတယ္။ တစ္ေန ့အဲ့ဒီလူဟာ အခန္းတံခါး ေသာ့ခတ္ျပီး ထြက္သြားလိုက္တာ လံုး၀ ျပန္မလာေတာ့ဘူးတဲ ့။ ႏွစ္ေတြၾကာျပီဆိုေတာ့ ဒီနားတစ္၀ိုက္မွာ သူ ့အေၾကာင္းကို သိတဲ့လူ မရွိေတာ့ဘူး "<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးမ်ားက နံရံတစ္ေနရာေပၚက သံေခ်းတက္ေနေသာ သံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းဆီ ေရာက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အထိတ္ထလန္ ့ျဖစ္ကာ လက္ညွိဳးထိုး၍ . . .<br /><br />" ဒီ ေနရာမွာ . . . "<br /><br />" ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းလာတုန္းက အဲဒီမွာ ဓါတ္ပံုတစ္ပံု ခ်ိတ္ထားတာ ေတြ ့ရတယ္။ ပထမ ေနသြားတဲ့သူ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ "<br /><br />" အဲဒီ ဓါတ္ပံုရွိေသးလား "<br /><br />" အရင္ကေတာ့ စတိုခန္းထဲမွာ ထည့္ထားတာပဲ။ ရွိဦးမလား သြားၾကည့္ေပးမယ္ေလ "<br /><br />မၾကာခင္ ထိုသူသည္ ဖုန္တက္ေနေသာ မွန္ေပါင္တစ္ခုကို ယူက ျပန္ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံုကို အလ်င္စလို ၾကည့္လုိက္မိ ၏ ။ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ ့ျပီးျဖစ္သျဖင့္ ဓါတ္ပံုမွာ ေဆးသားပ်ယ္ကာ ကြက္၍ေနသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာေနရာတြင္ ကြက္လပ္တစ္ခုသာ ျဖစ္၍ ေနေလသည္။<br /><br /> သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-3410469771723872911?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-7787026142603259772011-06-18T01:09:00.000-07:002011-06-18T01:11:03.850-07:00က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ကလြဲရင္ ရွိတ္စပီးယားေတာင္ မျဖစ္ခ်င္တဲ ့အေကာင္ေပါ့ေလ။ ဘ၀မွာ ဒီအခြင့္အေရးမ်ိဳးဆိုတာ လက္ မလႊတ္သင့္တဲ ့အခြင့္အေရးပဲ။ အမွန္ေတာ့ က်ဳပ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘယ္သူ ့မွ အားက်ခဲ့တဲ ့ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ဆီမွာ စံျပပုဂၢိဳလ္မရွိဘူး၊ ဟီးရိုး မရွိဘူး။<br /><br />က်ဳပ္မိတ္ေဆြတခ်ိဳ ့ကေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ တခ်ိဳ ့က ခ်ီေဂြဗားရားပံု။ တခ်ိဳ ့က ကပ္ဖကာပံု၊ တခ်ိဳ ့က သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္းပံုေတြ ဘာေတြကို သူတို ့စာအုပ္စင္ေဘး၊ စာေရးစားပြဲေဘးမွာ တရိုတေသ က်က်နန ခ်ိတ္လို ့။ အဲဒီအထဲမွာ အမ်ားစုကေတာ့ ဒီလူေတြ ယံုၾကည္ထားသလို သူတို ့လည္း ယံုၾကည္ပါတယ္ဆိုတာ လူျမင္သူျမင္ သိေအာင္ ေၾကာ္ျငာခ်င္လို ့ထင္ပါရဲ ့။ (တကယ္တမ္း ဒီလူေတြရဲ ့ ဘ၀ေနထုိင္မွဳကေတာ့ ဓါတ္ပံုထဲက လူေတြနဲ ့ ျပဒါး တစ္လမ္း သံတစ္လမ္းပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ)<br /><br />အမွန္ေတာ့ က်ဳပ္က ဘာမွ ျဖစ္ခ်င္လွတဲ ့ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။ ကဗ်ာေလးဘာေလး နည္းနည္းပါးပါး ေရးတယ္။ ဒါပဲ။ က်ဳပ္လက္ရာေတြကလည္း သိပ္မေကာင္းလွပါဘူး။ (ထင္တာပဲ) က်ဳပ္ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ က်ဳပ္ လက္ရာေတြထက္ေတာင္ ညံ့ပါေသးတယ္။ မလႊဲသာလို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္လို ့ သံုးႏွဳန္း လိုက္ရရင္လည္း ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တယ္လို ့ အဓိပၸါယ္ေရာက္ေအာင္ ရည္ရြယ္သံုးစြဲလိုက္တယ္လို ့မထင္မွတ္ေစခ်င္ ဘူး။ က်ဳပ္အျမင္ေတာ့ အႏုပညာဆုိတာကလည္း ဘာမွ သိပ္ဟုတ္လွတဲ ့ကိစၥ မဟုတ္လွပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ ဘ၀မွာ တံဆိပ္ကပ္စရာ နာမည္တစ္ခုခုေလာက္ပါပဲ။ ဥပမာ ဆုိက္ကားသမား၊ ေဗဒင္ဆရာ၊ မုန္ ့ဟင္းခါးသည္ စသျဖင့္ ေပါ ့ေလ။<br /><br />ကိုယ့္အလုပ္ကို ဇန္းတင္ခ်င္ၾကတာကေတာ့ လူ ့သဘာ၀ေပါ့ေလ။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ ့လူေတြက မသိ နားမလည္တဲ ့လူေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ ေျပာေနၾကတဲ ့ကိစၥကိုေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ ့ကန္ ့ကြက္စရာ မရွိပါဘူး။ ကိုယ္နဲ ့ လည္း ဆုိင္မွ မဆုိင္ဘဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ကဗ်ာေရးခ်င္ ေရးလုိက္တာပါပဲ။ ေလာကၾကီး အႏုပညာနဲ ့ျပဳျပင္ဖာေထးမယ္ လုိ ့ တစ္ခါမွ စိတ္မကူးဖူးဘူး။ စက္ဘီးအေပါက္ ဖာတဲ ့လူ၊ ဒန္အိုးဒန္ခြက္ေပါက္ ဖာတဲ ့လူေတြရဲ ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳး မရွိတာလည္း ပါမွာေပါ ့။<br /><br />က်ဳပ္က အလုပ္လုပ္တယ္။ ဒီအလုပ္ေတြက ထြက္ေပၚလာမယ့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳေတြကုိေတာ့ ဂရုစိုက္ေလ ့မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္တာတို ့ ေက်ာ္ၾကားတာတို ့၊ လူၾကိဳက္နည္းတာ၊ မ်ားတာတို ့က က်ဳပ္အဖို ့ အေရးမဟုတ္။ အဲဒီအလုပ္ေတြက တန္ျပန္ရိုက္ခတ္တာကိုေတာ့ က်ဳပ္လည္း ခံရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္အဖို ့ကေတာ့ ကဲ ့ရဲ ့တာနဲ ့ခ်ီးမြမ္းတာ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးဟာ အတူတူပါပဲ။ က်ဳပ္ကုိ စိတ္လွဳပ္ရွားေအာင္ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ က်ဳပ္ လုပ္ခ်င္တာကို က်ဳပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ က်ဳပ္ရဲ ့ဘ၀အဓိပၸါယ္ဆိုတာလည္း ဒီေလာက္ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါျပီ။ က်ဳပ္က ေတာင့္တမွဳတို ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ဆိုတဲ ့မေရမရာ စကားလံုးေတြနဲ ့အသက္ရွင္ေနတဲ ့သူ မဟုတ္ဘူး။ ဘ၀ကို လက္ေတြ ့ဆန္ဆန္ပဲ တည္ေဆာက္ခ်င္တဲ ့လူ။ က်ဳပ္တို ့ဟာ က်ဳပ္တို ့ဘ၀ေတြကို ကုိယ့္ဘာသာေရြးခ်ယ္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္တို ့မွာ ရန္ေတြ ့စရာ ဖန္ဆင္းရွင္လည္း မလိုဘူး။ မ်က္ရည္ခံထုိးစရာ ကယ္တင္ရွင္ လည္း မလိုဘူး။<br /><br />ထားပါေတာ့ေလ၊ က်ဳပ္မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ ့ေျပာခဲ့သလို က်ဳပ္တို ့ရင္းႏွီးခဲ ့ရတာေတြ မ်ားတယ္လို ့ပဲဆိုပါ ေတာ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါအတြက္ ဘယ္သူ ့ဆီက ေလ်ာ္ေၾကးေတာင္းရမွာလဲ။ အေလ်ာ္ေကာ ေတာင္းေကာင္းရဲ ့လား။ ခက္တာက အေသြးအသားေတြ ေလာင္ကၽြမ္းျပာက်သြားတဲ ့ လူေတြထက္ ေျခဖမိုးေပၚကို မီးပြားက်လို ့ထေအာ္ေနတဲ့ လူေတြရဲ ့အသံက ပိုက်ယ္ေလာင္ေနတာပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ။<br /><br />က်ဳပ္က ကဗ်ာေရးခ်င္တဲ ့အခါ ေရးတယ္။ က်ဳပ္ကို ကဗ်ာဆရာလို ့မသတ္မွတ္ရင္လည္း အေရးမၾကီးလွ ပါဘူး။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေန ့တိုင္းမွ ကဗ်ာမေရးရရင္ အေရျပားယားယံလာတယ္ ဆိုလားပဲ။ တစ္ေန ့ ၀တၳဳတို သံုးပုဒ္ ေရးတယ္ဆိုတဲ ့စာေရးဆရာလည္း ၾကားဖူးရဲ ့။ စာေရးဆရာဆိုတာ စာ မျပတ္ေရးရမယ္ဆိုတဲ ့ ၾသ၀ါဒမ်ိဳးလည္း ၾကား ဖူးရဲ ့။ က်ဳပ္ သေဘာ သိပ္မေပါက္လွဘူး။ ဥစားၾကက္မ တစ္ေကာင္ ေန ့စဥ္ တစ္ေန ့တစ္လံုး မွန္မွန္ ဥရမယ္ဆိုတာ ကမွ နည္းနည္း သဘာ၀က်ဦးမယ္။ အႏုပညာတစ္ခု ဖန္တီးမွဳဆိုတာ ဒီလို ကန္ ့သတ္ထားလို ့မရဘူး ထင္တာပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ။ တျခားလူေတြနဲ ့က်ဳပ္နဲ ့ သေဘာထားခ်င္း မတုိက္ဆုိင္တာေတြက အမ်ားသားပဲဟာ။<br /><br />က်ဳပ္က ျဗိစၦာရာသီဖြား၊ ကင္းျမီးေကာက္ နကၡတ္ပိုင္ရွင္။ ကင္းျမီးေကာက္ေတြ သဘာ၀အတုိင္းပဲ တစ္ကို္ယ္တည္းပဲ ေနေလ ့ရွိတယ္။<br /><br />က်ဳပ္မွာ ဆရာလည္း မရွိဘူး။ တပည့္လည္း မေမြးဘူး။ ဘယ္သူ ့အရိပ္မွလည္း မခုိဘူး။ ကိုယ့္အရိပ္ ကိုယ္ရွာျပီး ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္ေဖာက္ခဲ ့တာပဲ။ အဲသလို ေနထုိင္တဲ ့အတြက္ ရန္သူမ်ားတယ္ဆိုတာကေတာ့ အံ့ၾသစရာ ပဲ ။ ေလာကမွာ တို ့နဲ ့မတူရင္ ရန္သူဆိုတဲ ့ အယူအဆ ခုိင္ခုိင္ျမဲျမဲ အျမစ္တြယ္ေနတာ မေကာင္းလွဘူးထင္တာပဲ။<br /><br />က်ဳပ္က လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရွင္သန္ခ်င္တဲ ့လူ။ ဘယ္အရာရဲ ့အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကိုမွ မခံခ်င္တဲ ့လူ။ ဒါေၾကာင့္ သိပ္စြဲလမ္းတဲ ့ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ ့အေလ ့အထကို လြန္ခဲ ့တဲ ့၂၅ ႏွစ္ေလာက္ကပဲ ျဖတ္ပစ္ခဲ ့တယ္။ က်ဳပ္ တို ့ဟာ ခြက္တစ္ခြက္ထဲက ရႊံ ့ေတြမွ မဟုတ္တာ။ စာေရးဆရာဆိုတာ ဒီလို၀တ္ရမယ္၊ ဒီလိုေနရမယ္၊ ဒီစကား ေျပာရ မယ္၊ ဒီအရည္ ေသာက္ရမယ္ ဆိုတာေတြက ဘာသေဘာလဲ။ က်ဳပ္က သူတို ့ေနပံုထုိင္ပံုသာမဟုတ္ အယူအဆပါ မတူ လွေတာ့ မၾကာခဏ ျပႆနာ ျဖစ္တတ္တာပဲ။ ကိုယ္ယံုၾကည္တာ ကိုယ္ေျပာတာကပဲ အျပစ္ျဖစ္ေနတယ္။ က်ဳပ္က ဒဂုန္တာရာကို သေဘာမက်ဘူး။ (သေဘာမက်ခြင့္ မရွိဘူးလား) ေတာ္စတိြဳင္း၊ ေဂၚဂီ၊ ယက္တူရွင္ကို၊ ေနရူဒါ တို ့ကိုလည္း သေဘာမက်ဘူး။ ေမာင့္လျပည့္၀န္း သီခ်င္းလည္း သေဘာမက်ဘူး။ ေပၚဦးသက္နဲ ့စိန္ေအာင္မင္းလည္း သေဘာမက်ဘူး။ အဲဒါ ဘာျဖစ္သလဲ။<br /><br />က်ဳပ္က အသီးအႏွံကို မၾကိဳက္ဘူး။ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ကို မၾကိဳက္ဘူး။ အျမင္က်ဥ္းျပီး အသိဥာဏ္နည္း တဲ ့ လူေတြကိုလည္း မၾကိဳက္ဘူး။ က်ဳပ္ကို တျခားလူေတြက မၾကိဳက္သလိုေပါ ့။ က်ဳပ္က လူၾကိဳက္မ်ားတဲ ့ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ေရးခဲ ့သလို ( ခင္ဗ်ားတို ့ပါးစပ္ေတြက ေထြးထုတ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ စပ်စ္သီး တစ္လံုးသာ ျဖစ္ခ်င္သူ )<br /><br />ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ကို ေျဗာင္မုန္းတဲ ့လူေရာ၊ အတြင္းက်ိတ္မုန္းတဲ ့လူေရာမ်ားတယ္။ က်ဳပ္ရဲ ့ ပင္ကိုသဘာ၀ အရလည္း က်ဳပ္က လူေတြကို မခ်စ္တတ္တဲ ့လူပါပဲ။ အဲဒီအဓိပၸါယ္က လူေတြရဲ ့အျပဳအမူ၊ အယူအဆ၊ အေလ ့အထ၊ အေတြးအေခၚေတြကို မႏွစ္သက္ဘူးလို ့အဓိပၸါယ္ရမယ္ ထင္ပါရဲ ့။ ထံုးတမ္းစဥ္လာ လူမွဳေရးက်င့္၀တ္ေတြကိုလည္း က်ဳပ္က သိပ္ေတာ့ နားမလည္လွဘူး။ က်ဳပ္နဲ ့လူခ်င္း အင္မတန္ခင္တဲ ့ ငသိုင္းေခ်ာင္း ၀ံသာတို ့၊ အညာတမာတို ့၊ ေျမခ်စ္သူတို ့ ဆံုးတုန္းကေတာင္ တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ခဲ ့ဘူး။ မေသခင္ကေတာ့ က်ဳပ္တို ့အၾကားမွာ မွန္ကန္တဲ ့ နားလည္မွဳနဲ ့ေလးစားမွဳေတြရွိခဲ ့တယ္လို ့ထင္ပါတယ္။ လူႏွစ္ဦးရဲ ့ၾကားမွာ ေပါင္းသင္းႏုိင္ဖို ့အတြက္ လိုအပ္ေနတဲ ့တစ္ခုတည္းေသာ အရာက " ရိုးသားမွဳ" ပါပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ခ်စ္ေအာင္လည္း မေနဘူး။ မုန္းေအာင္လည္း မေနဘူး။ သဘာ၀အတုိင္း ေနတာပါပဲ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ ့ေလ။ က်ဳပ္က ၾကက္ဟင္းခါးသီးနဲ ့မတည့္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သူေတာ္ေကာင္းလို ့ထင္ေနတဲ ့ လူေတြနဲ ့လည္း မတည့္ဘူး။ ငါသာ မွန္တယ္လို ့ယူဆေနတဲ ့လူေတြနဲ ့လည္း မတည့္ ဘူး။ ျပီးေတာ့ ႏွင္းဆီပန္းအနံ ့နဲ ့လည္း မတည့္ဘူးဗ်။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-778702614260325977?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-18927902153006944602011-06-18T01:08:00.000-07:002011-06-18T01:09:46.275-07:00ဤေလကို ' ပင္လယ္က လာတဲ ့ေလ ' ဟု အင္ဒရူး၀ိုင္းယက္က ေျပာခဲ ့ေသာ္လည္း ဇာခန္းဆီး တပ္ထားသည့္ သူ ့ျပတင္းေပါက္က လွမ္းျမင္ရေသာ ပင္လယ္သည္ ေတာင္တရုတ္ပင္လယ္ေလာ၊ ပစိဖိတ္ေလာ၊ အတၱလႏၱိတ္ေလာ၊ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ေလာဟု ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာႏုိင္သကဲ ့သို ့၊ ထိုပင္လယ္ထဲတြင္ ရြက္လႊင့္ေနေသာ သေဘၤာမွာ သူ ့ေျခတစ္ဖက္ကို ကိုက္ျဖတ္သြားသည့္ ေ၀လငါးျဖဴၾကီးအား ကမၻာပတ္ကာ သဲၾကီးမဲၾကီး လုိက္လံရွာေဖြ ေနေသာ ကပၸတိန္အဟက္န္သေဘၤာေလာ၊ အင္အားၾကီးသူက အႏုိင္ရသည္ဆိုသည့္ အမွန္တရားကို တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ ၀ံပုေလြလာဆင္၏ သေဘၤာေလာ၊ ရတနာကၽြန္းကို လုိက္လံရွာေဖြေနသည့္ ထမင္းဆုိင္ရွင္ မုဆုိးမ သား ဂ်င္ ႏွင့္ ၾကက္တူေရြးတစ္ေကာင္ ေမြးထားသည့္လူဆုိးၾကီး ေလာင္းဆန္ေဆးလ္ဗားတို ့၏ သေဘၤာေလာ၊ နပိုလီယံ၏ ေရတပ္ကို နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္ ျဖိဳခြင္းလိုက္သည့္ နယ္လ္ဆင္၏ သေဘၤာေလာ၊ ကမၻာပ်က္မည့္ေဘးမွ ေရွာင္တိမ္းထြက္ေျပးသြားေသာ ဘုရားသခင္၏ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရ ေနာဧ၏ သေဘၤာေလာ၊ ဂရိအက္ပစ္ကဗ်ာထဲမွ ယူလီဆီး၏ သေဘၤာေလာ၊ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္ထဲမွ ဆင္းဘတ္၏ သေဘၤာေလာ၊ အျငင္းပြားဖြယ္ အေမရိက တုိက္ကို ပထမဦးဆံုး ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ့သည္ဆိုသည့္ ကိုလန္ဘတ္(ဇ) သေဘၤာေလာ။ ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာႏုိင္ေသာ္ လည္း ေသခ်ာသည္မွာ ဤသေဘၤာတစ္စီးစီးေပၚတြင္ သို ့မဟုတ္ ဤသေဘၤာမ်ားအားလံုးေပၚတြင္ ကၽြန္ႏ္ုပ္ လုိက္ပါ စီးနင္းေနျခင္းျဖစ္ျပီး ေရာ့စတီး၀ပ္လား၊ ေဇာ္၀င္းထြဋ္လား ဘယ္သူဆိုေနမွန္းမသိေသာ ' ရြက္လႊင့္ျခင္း ' သီခ်င္းကို ခပ္သဲ့သဲ ့ၾကားေနရျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ဟိုက္ဒရိုဂ်င္ႏွစ္ဆႏွင့္ ေအာက္စီဂ်င္တစ္ဆ ေပါင္းစပ္ျခင္းျဖင့္ ေရျဖစ္သည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို ငါးတန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ အေထြေထြသိပၸံ သင္စဥ္က ၾကားဖူးနား၀ ရွိခဲ့သူတစ္ေယာက္ ၾကီးျပင္းလာေသာအခါ ေရသန့္ဖူး စက္ရံုပုိင္ရွင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာသည္ဆိုေသာ အခ်က္မွာ အနည္းငယ္ ဆက္စပ္မွဳ ရွိႏုိင္ေသာ္လည္း မာန္နတ္ႏွင့္ သူ ့စစ္သည္အေပါင္းကို ဆံညွစ္ရာတြင္ ေမ်ာေစေသာ ၀သုႏၵရီနတ္သမီး(နတ္သားဟူေသာ မူကြဲလည္း ရွိပါသည္။) ေရကို ဓါတ္ခြဲၾကည့္ပါက H2O ကုိေတြ ့ႏုိင္ မေတြ ့ႏုိင္၊ ေတြ ့ႏုိင္ပါက ေသာက္သံုးရန္ သင့္မသင့္၊ သင့္ပါက စီးပြားျဖစ္ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ရန္ ေတာ္ မေတာ္။ ထိုေရသန္ ့ဘူးကို ၀သုႏၵရီဟု အမည္ေပးပါက မဏိေမခလာနတ္သမီးလာ ကန္ ့ကြတ္ရန္ ရွိ မရွိ၊ ေတြးေတာမိသူတစ္ဦးကို အရူးဟု ဆိုမည္ဆုိပါက၊ ကမၻာဦးတြင္ ေရဟူသည္မွာ ေခ်ာင္းႏွင့္ျမစ္က စခဲ ့ ေလသလား၊ ပင္လယ္က စခဲ ့ေလသလား။ ' နက္နဲေသာ အရပ္ကို ေမွာင္မိုက္ဖံုး၍ ဘုရားသခင္၏ ၀ိညာဥ္ေတာ္သည္ ေရျပင္၌ လွဳပ္ရွားေတာ္ မူသည္ ' ဟူေသာ သမၼာက်မ္းစာလာ အခ်က္သည္ အသက္ဇီ၀အစကို ညႊန္းဆိုသေလာ။ စၾက၀ဠာၾကီး၏ အေျခခံ အရင္းခံဓါတ္သည္ (ေရ) ျဖစ္သည္ဆိုသည့္ ဂရိေတြးေခၚၾကီး ေသာလိ၏ အဆုိျပဳခ်က္သည္ လက္ခံႏုိင္စရာေလာ။ လြန္ခဲ ့ေသာ ႏွစ္သန္းေပါင္း ေလးေထာင္ေက်ာ္က ' ေႏြးေထြးေသာ ေရအုိင္ကေလး ' ဟု ဒါ၀င္ ေခၚခဲ ့ေသာ ပင္လယ္ထဲမွာ သက္မဲ ့မက၊ သက္ရွိမက် ဇီ၀ေလာင္းလ်ာမ်ားသည္ ပလံုစီေ၀ေနေသာ ေအာဂဲနစ္ေမာ္လီ က်ဴး(ကမၻာဦးဟင္းခ်ိဳ)ကို အာဟာရအျဖစ္ စုပ္ယူကာ သက္ရွိတို ့၏ မူလ၊ ပထမဆံုးေျခလွမ္းကို စတင္ခဲ့သည္ဆိုေသာ ဇီ၀ဓါတုသိပၸံပညာရွင္မ်ားကို မည္ကဲ့သို ့သတ္မွတ္မည္နည္းဆုိေသာ ကိစၥမွာ ေျမ၀ပ္ငွက္တစ္ေကာင္ ကမၻာေျမၾကီး၏ သံုးပံုႏွစ္ပံုမွာ ေရျဖစ္သည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို မသိသေလာက္ အေရးပါပါသလား။<br /><br />ပင္လယ္ကမ္းေျခ၌ ဆားခ်က္ေသာ ဂဠဳန္ပင္ ဤကုန္းေျမကို ရွာေဖြ ေတြ ့ရွိခဲ ့သေလာ။ စပါးႏွံကို ကိုက္ခ်ီပ်ံသန္းလာသည့္ ခ်ိဳးငွက္ငယ္ကပင္ ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့သေလာ။ စပိန္ဘုရင္မ အခ်စ္ေတာ္ ကိုလန္ဘတ္ကပင္ ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့သေလာ ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ား ေျမဆီခဲကို စား၍ကိုယ္ေရာင္ ကြယ္ေပ်ာက္ကာ အိမ္ရာ ထူေထာင္ခဲ ့ၾက သည္ဆိုေသာ ကမၻာဦး ျဗဟၼာၾကီးမ်ား ကိစၥလိုပင္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ မရွိလွေသာ္လည္း လီယိုေတာ္စတိြဳင္း၏ ' လူ တစ္ကိုယ္ႏွင့္ လိုေသာ ေျမ' ၀တၳဳ ေကာင္းမြန္လွေၾကာင္း ခ်ီးမြန္းေနသည့္ သုဘရာဇာတစ္ေယာက္၏ စကားလံုးမ်ားကို တြင္းတူးပစ္ခ်င္သည္ဆိုေသာ ေျမပြဲစား၏ ေတာင္းဆိုမွဳကို ခြင့္ျပဳရန္ သင့္ မသင့္။ ဧ၀ရတ္ေတာင္ထိပ္တြင္ ေဆြးေႏြးပြဲ က်င္းပမည္ဆိုပါက (ျခံစည္းရိုးကာရန္ ရွိသျဖင့္) ကၽြန္ႏ္ုပ္မတက္ေရာက္ႏုိင္ေၾကာင္း ျငင္းဆန္လိုက္ျခင္းမွာ ' စၾက၀ဠာ အစ ျမဴမွဴန္က ' ဟူေသာ ေနာက္ဆံုးေပၚအယူအဆႏွင့္ ေျမၾကီး လက္ခတ္မလြဲ ကြဲလြဲေၾကာင္း ရွင္းျပရန္ တာ၀န္မရွိ သကဲ ့သို ့ ' ေျမၾကီးသည္ ေလာက္စာလံုး လံုးရန္ အသံုး၀င္သည္ ' ဆိုကာ ႏြားေက်ာင္းသား၏ လက္ေတြ ့က်ေသာ စကားကို သင္ ေထာက္ခံႏုိင္မည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ' လူဟူသည္ ေျမေစာင့္မွ်သာ ျဖစ္သည္' ဆိုေသာ လယ္တီ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ဆံုးမစကားကိုမူ သေဘာထားကြဲလြဲစရာ မရွိဟု ထင္ပါသည္။<br /><br />မိုးၾကိဳးေလာင္မီးက်၍ျဖစ္ေစ၊ ပူျပင္းေသာကာလ၊ သစ္ေျခာက္ပင္ အကိုင္းခ်င္း ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ပြတ္တိုက္မိ၍ ျဖစ္ေစ၊ လူတို ့ မီးကို မေတာ္တဆ ေတြ ့ရွိခဲ ့ျခင္းေၾကာင့္ အပူစြမ္းအင္၏ အသံုး၀င္မွဳကို နားလည္ သေဘာေပါက္ကာ မီးသျဂႋဳလ္ေသာ ဓေလ ့ႏွင့္ ေရေႏြးေငြ ့အင္ဂ်င္ျဖင့္ သြားေသာ ယာဥ္မ်ား၊ စီးကရက္မ်ား ေပၚေပါက္ လာေၾကာင္းကို လွ်ပ္စစ္မီးသီးကို တီထြင္ခဲ့သူ ေသာမတ္အက္ဒီဆင္က ေကာင္းစြာ ေထာက္ခံမည္မွာ ေသခ်ာေလာက္ သည္။ ေရာမျမိဳ ့ၾကီး မီးေလာင္စဥ္ ၾကားရေသာ နီးရုိးဘုရင္၏ ဗ်ပ္ေစာင္းသံကဲ ့သို ့မီးပံုထဲတြင္ ဆင္း၍ မီးလွ်ံကို (ေရ) ခ်ိဳးကာ ရွင္သန္ထေျမာက္သည့္ ဖီးနစ္ငွက္၏ အသံမွာ သု တိ သာ မသာ၊ ႏုိင္ငံတကာႏ်ဴက- ီးယားစြမ္းအင္ ကန္ ့သတ္ေရးအဖြဲ ့က အလုပ္ေဆြးေႏြးမည္မွာ မေသခ်ာလွေသာ္လည္း ကနဦးဟာ ေတာေၾကာင္တို ့ လက္ခေမာင္းခတ္ ကုန္ရန္ မရည္ရြယ္ခဲ ့သည့္တုိင္ေအာင္ နတ္တို ့ရြာမွ ပေရာမီးသီးယပ္စ္ ယူလာခဲ ့ျခင္းေၾကာင့္ လူ ့ေလာကသည္ မီးကို ရရွိခဲ့သည္ဆိုေသာ စကားကိုမူ မီးပံုးပ်ံ ဦးေက်ာ္ရင္ႏွင့္ အမ်ိဳးမေတာ္ေသာ လမ္းေဘးက ေျပာင္းဖူးမီးဖုတ္သည္က ရယ္ပြဲဖြဲ ့မည္ ေသခ်ာလွေပေတာ့သတည္း။<br /><br />(သတိျပဳရန္။ ။ ဤ၀တၳဳကို အသိဥာဏ္နည္းပါးသူမ်ား လက္မမီသည့္ ေနရာတြင္ ထားပါ။ အႏၱရာယ္ ရွိသည္။)<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-1892790215300694460?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-87655199013869873672011-06-18T01:06:00.000-07:002011-06-18T01:08:11.759-07:00ႏုိးဖို ့အိပ္ခဲ ့သလား၊ အိပ္ဖို ့ႏုိးခဲ ့ေလသလား စဥ္းစားေနစဥ္မွာပင္ ေနသည္ (ဆိုရိုးဆိုစဥ္) အေရွ ့က ထြက္၍ အေနာက္သို ့ ၀င္ခဲ ့ျပီျဖစ္၏ ။ ခြင့္လႊတ္ပါ ဂလီလီယို။ ေခါင္မိုးေပၚ၌ ေကာင္းကင္ဘံု ရွိ၍ ေကာင္းကင္ဘံုေပၚ၌ ေခါင္းမိုးမရွိ။ ဘုရားသခင္ ထံမွ ကံစမ္းမဲေပါက္ေသာ လူတခ်ိဳ ့သည္ ညကို ၀ယ္၍သြား၏ ။ သီခ်င္းအတုကို ၀ယ္၍သြား၏ ။ ၾကယ္ပြင့္မ်ားကို ၀ယ္၍ သြား၏ ။ သူတို ့၀ယ္၍မရေသာ အရာကို ၀ယ္၍သြား၏ ။<br /><br />သင္သည္ တစ္ေန ့က ခရမ္းေရာင္သစ္ပင္ တစ္ပင္ကို စိုက္ခဲ ့ျပီး ျဖစ္သည္။ ခရမ္းေရာင္ ေတာအုပ္၏ အလြန္၌ . . .<br /><br />ခ်ိဳင္းေထာက္ႏွင့္ လိပ္ျပာမ်ား၊ အသင့္ေဖ်ာ္၍ ေသာက္ႏုိင္ေသာ အိပ္မက္မ်ား၊ ဇက္ၾကိဳးတပ္ထားေသာ တိမ္တိုက္မ်ား၊ ပတ္တီးစည္းထားေသာ နာရီမ်ား၊ ပြက္ပြက္ဆူေနေသာ ေနာင္တမ်ား၊ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္း သက္တံ မ်ားႏွင့္ သက္ျပင္းခ်သံမ်ား၏ ေလျပင္းမုန္တုိင္းတို ့ ရွိ၏ ။<br /><br />သို ့မဟုတ္ ဘာမွ မရွိ ။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br /> <br /><br />ဥခြံကို ေမ ့ေလ်ာ့ေနေသာ ငွက္မ်ား ဓါတ္ၾကိဳးတန္းေပၚတြင္ ထုိင္ေနၾကသည္။ ျမစ္ကား တံတားေပၚမွ ေကြ ့ေကာက္စီး ဆင္းသြား၏ ။ ခ်စ္ေကာင္း၏ ေကာ္ဖီကား မခါး။ အတိတ္ဆိုသည္မွာ . . .<br /><br />အမိွဳက္ျခင္းထဲမွ ဘီယာဘူးခြံျဖစ္၏ ။ ကတၱီပါအနက္ ဖံုးအုပ္ထားေသာ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ျဖစ္၏ ။ အေတာင္ေပါက္သြားေသာ ေရႊငါးမ်ားျဖစ္၏ ။ မစီးရေသးေသာ မီးရထားလက္မွတ္အေဟာင္း ျဖစ္၏ ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်ား၏ ၀ဲကေတာ့ျဖစ္၏ ။ အသံ၀င္ေနေသာ မိုးၾကိဳးျဖစ္၏ ။ ေရခဲရိုက္ထားေသာ ပိေတာက္ပန္းျဖစ္၏ ။<br /><br />ပစၥဳပၸန္ဆိုသည္မွာ . . .<br /><br />မီးသီးကၽြမ္းေနေသာ ႏွစ္ေတာင့္ထိုး လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီး ျဖစ္၏ ။ ေသြးသြင္းကုသေနရေသာ ဆပ္ျပာ ပူေဖာင္း ျဖစ္၏။ အကုသိုလ္၏ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ ျဖစ္၏။ ကိုက္ထိုးေရာင္းေနေသာ စကားလံုးမ်ားျဖစ္၏။ (ေဆးခုိင္ေၾကာင္း အာမ မခံ)။ ျပာျဖစ္သြားသည့္ နာရီမ်ားျဖစ္၏။ ဖႆႏွင့္ ေ၀ဒနာၾကားမွ ျဖတ္လမ္းျဖစ္၏။<br /><br />အနာဂတ္ဆိုသည္မွာ . . .။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br /> <br /><br />ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ကို ေရးျခယ္ရန္ ေဆးေရာင္အလံုအေလာက္ ရွိေသာ္လည္း ဘ၀ကို ေရးျခယ္ရန္ အဘယ္ေၾကာင့္ ေဆးေရာင္အလံုအေလာက္ မရွိခဲ ့ပါသနည္း။<br /><br />ေကာင္မေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခဲ့၏။ ၀လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ ့၏။ မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ္ ႏွာေစးခဲ ့ ၏။ ပဲဟင္း ၾကိဳက္၏။ ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားမွဳကို ရြံရွာ၏။ သို ့ေသာ္ ေန ့နဲ ့ညကို ကၽြန္ေတာ္ မဖန္ဆင္းခဲ ့။ အေနာ္ရထာ ကို ကၽြန္ေတာ္ မသတ္ခဲ ့။ ပိရမစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေဆာက္ခဲ ့။ ၾကက္တူေရြးကို ကၽြန္ေတာ္ မေမြးခဲ ့။<br /><br />စကၠန္ ့မိနစ္တို ့ရြာေသာ မိုး၌ လံုျခံဳရာ ထီးမရွိ။ ရႊံ ့ႏွင့္ေရ ေရာေႏွာေသာ ဗြက္၌ ေသျခင္းတရားတို ့သာ အိုင္ထြန္းခဲ ့၏။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို ့အမွန္ေနထုိင္ခဲ ့ပါသလား။ အမွန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွင့္ ေနထုိင္ခဲ ့ပါသလား။ ေနထိုင္ ခဲ ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို ့သည္ အမွန္ပါလား။ ေကာလင္း၀ီလ္ဆင္က ဘာေျပာမည္နည္း။ ျမတ္သစ္၊ စိုးမင္းဦး၊ ဟိန္းလတ္၊ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၊ ျမင့္သန္း(ၾသစေၾတးလ်)၊ ေမာင္ၾကည္သစ္တို ့က ဘာေျပာမည္နည္း။ သေဗၺသခၤါရ အနိစၥ ဆိုေသာ စပ်စ္သီးမ်ား ေအဒင္ဥယ်ာဥ္တြင္ မွည့္၀င္း၍ေနေလျပီ။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br /> <br /><br />သဘာ၀ဓမၼ၏ ေျခရင္း၌ . . .<br /><br />လဲေလ်ာင္းေနေသာ ေခြးတစ္ေကာင္ကား ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားျခင္းျဖစ္၏။ သဲၾကိဳးျပတ္ေနေသာ ဖိနပ္ တစ္ဖက္ကား ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာျခင္းျဖစ္၏။ စိတ္ျမႊာကြဲေၾကေနသည့္ ေၾကြပန္းအိုးကား မာန္မာနျဖစ္၏။<br /><br />မရွိျခင္း၏ ရွိျခင္းငွက္ကား ငါးတို ့မေရာက္ႏုိင္ေသာ ေတာင္ထြတ္အရပ္၌ ေန၏။<br /><br />ထိုငွက္သည္ အစိုင္အခဲ မဟုတ္။ အရည္ မဟုတ္။ အေငြ ့မဟုတ္၊ ဓါတ္ဖို ဓါတ္မ မဟုတ္။ စြမ္းအင္ မဟုတ္။<br /><br />သို ့မဟုတ္ . . . အားလံုး ဟုတ္၏။<br /><br /> <br /><br />*<br /><br /> <br /><br />ခ်စ္သူ . . . စိတ္ေကာက္ေတာ္ မမူပါနဲ ့။<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွ အျပန္ ဖိနပ္တစ္ရန္ ၀ယ္ခဲ ့ပါမည္။ မီနီမတ္ကက္ တစ္ရာ၊ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ တစ္ရာ၊ ေရႊေရာင္ပန္းသီး တစ္ရာ ၀ယ္ခဲ ့ပါမည္။ ေရေပၚတြင္ ေရးထားေသာ စာခ်ဳပ္တစ္ေထာင္၊ အခ်စ္သက္သက္ တစ္ေထာင္၊ မ်က္ရည္စက္ တစ္ေထာင္ ၀ယ္ခဲ ့ပါမည္။ ယခုအခါတြင္ မုသာ၀ါဒက လြဲ၍ အားလံုး ၀ယ္ရႏုိင္ပါသည္။<br /><br />အ၀ီစိတြင္း တူးေသာအခါ ပန္းပြင့္မ်ား ေျမေအာက္မွ ထြက္ေပၚလာပါသလား။ ကၽြန္ႏ္ုပ္၏ အိပ္မက္ကို ခ်ိန္တြယ္ေရာင္းလွ်င္ ေဒၚလာမည္မွ် ရႏုိင္ပါမည္နည္း။ အက္စကယ္လတာေခၚ စက္ေလွကားေပၚတြင္ ရပ္ရန္ ကၽြန္ႏ္ုပ္ ေျခေထာက္မ်ားကို သင္ၾကားေပးပါရေစဦး။ ေရြ ့လ်ားေသာ အရာေပၚတြင္ ေရြ ့လ်ားေသာ အရာမ်ား ေရြ ့လ်ားေနျခင္း သည္ မေရြ ့လ်ား။ လူသည္ ပတ္က်ိက ျဖစ္ေၾကာင္း သီအုိရီအသစ္တစ္ခု ထုတ္ကာ ျငင္းခံုရလွ်င္ အခ်ိန္ကုန္လြယ္ေသာ အက်ိဳးေက်းဇူး ျဖစ္ထြန္းႏုိင္ပါသည္။<br /><br />အစီမ္းေရာင္ေကာင္းကင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ ့ဖူး၏။ ေလာကတြင္ မျဖစ္ေသးေသာ အရာမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဟု ေခၚဆို၍ ျဖစ္ျပီးေသာ အရာမ်ားကို ေနာင္တဟု ေခၚဆိုလွ်င္ ျဖစ္ဆဲအရာမ်ားကို မည္ကဲ ့သို ့ေခၚဆို ပါမည္နည္း။<br /><br />ဌီတို ့၏ ျမစ္ကို သႏၱိဟု ေခၚပါသည္။ ထိုျမစ္၏ ေအာက္ေျခၾကမ္းျပင္တြင္ကား က်ိဳးပဲ့ေနေသာ ရြက္တုိင္ ႏွင့္ ေပါက္ေနေသာ ၀မ္းဗိုက္ရွိသည့္ သေဘၤာပ်က္ခုႏွစ္စင္း ျငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းလ်က္ရွိပါသည္။ သင္လည္း သူတို ့ ႏွင့္ အတူ လဲေလ်ာင္းႏိုင္ပါသည္။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-8765519901386987367?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-69494112111899777022011-06-18T01:05:00.000-07:002011-06-18T01:06:54.304-07:00ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူ ထုိင္ေနေသာ စားပြဲေပၚကို ပိုးဟပ္တစ္ေကာင္ တြားတက္လာသည္။ သူက လက္၀ါးျဖင့္ ျဖန္းခနဲရုိက္လိုက္ကာ ထိုပုိးဟပ္ကို ေကာက္၍ ပါးစပ္ထဲ ပစ္ထည့္လိုက္ေလသည္။ သူ ့အျပဳအမူမွာ ျပဳရိုးျပဳစဥ္သဖြယ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရွိလွေသာ္လည္း ျမင္ရသူ ကၽြန္ေတာ္အဖို ့မူ ေအာ့အန္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္ရ၏ ။<br /><br />" ခင္ဗ်ား အင္းဆက္ေတြကို စားသလား . . . "<br /><br />" ကမၻာေပၚမွာ အင္းဆက္စားေနတဲ ့ သူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ . . . ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏုိင္ငံမွာ လူၾကိဳက္မ်ားတဲ ့ ပုရစ္ဆိုတာလည္း အင္းဆက္ပဲ မဟုတ္လား "<br /><br />" ဒါေပမယ့္ အစိမ္းမဟုတ္ဘူး၊ ေၾကာ္ထားတာ ျပီးေတာ့ ပိုးဟပ္ဟာ ပုရစ္ မဟုတ္ဘူး . . . "<br /><br />သူကေတာ့ အတူတူပါပဲဗ်ာဟု ေျပာကာ ျပံဳး၍ေနေလသည္။<br /><br />သူ ့တြင္ အမ်ားႏွင့္မတူေသာ ထူးျခားခ်က္မ်ားရွိေၾကာင္း ျမင္စကပင္ သတိျပဳခဲ ့မိ၏။ သူ ့ကိုယ္ေပၚတြင္ အနက္ေရာင္ ကုတ္အက်ႋ ပြပြ ရွည္ရွည္ၾကီး တစ္ထည္ကို အျမဲလိုလို ၀တ္ဆင္လ်က္ေတြ ့ရသည္က ပထမဦးဆံုး ထူးျခားခ်က္ ျဖစ္သည္။ မ်က္ခံုးအစပ္ထိေအာင္ အုပ္ေဆာင္း ထားေလ့ရွိေသာ ဦးထုပ္အနက္ေအာက္မွ သူ ့မ်က္လံုးမ်ားမွာလည္း ထူးထူးျခားျခား စူးရွေတာက္ေျပာင္ေနတတ္သည္။ ျဗဳန္းခနဲ ၾကည့္လွ်င္ အေနာက္တုိင္း ဇာတ္ၾကမ္းကားမ်ားထဲတြင္ ေတြ ့ရေလ ့ရွိေသာ ေၾကးစားေသနတ္သမားတစ္ေယာက္၏ ပံုပန္းသ႑ာန္ႏွင့္ အေတာ္ပင္ တူညီသည္ ဟု ဆိုႏုိင္သည္။ သုိ ့ေသာ္ သူကား မေအာင္ျမင္ေသာ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးသာ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ ပန္းခ်ီျပခန္းမ်ားႏွင့္ ထိစပ္မွဳရွိလွသူ မဟုတ္။ သူ ့အခန္းကို ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိသြားေသာ အခါက်မွသာ သူေရးဆြဲထားသည့္ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို စတင္ေတြ ့ဖူးခဲ ့သည္။ ပန္းခ်ီပညာကို နားလည္တတ္ကၽြမ္းသူ မဟုတ္သျဖင့္ သူ ့လက္ရာမ်ား ကို အကဲျဖတ္ေ၀ဖန္ရန္ မစြမ္းေသာ္လည္း ထူးျခားမွဳတစ္ခုကိုကား သတိထားခဲ ့မိသည္။ ထိုအခ်က္မွာ သူ ့ပန္းခ်ီကားမ်ား အားလံုးလုိလုိပင္ ေကာင္းကင္အျမင့္မွ ၾကည့္ေရးထားေသာ အေပၚစီးျမင္ကြင္းမ်ိဳး ျဖစ္ေနသည္ ဆိုေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ Bird's eye view ဟုေခၚသည့္ ငွက္ တစ္ေကာင္၏ ရွဳေထာင့္ျဖစ္သည္။<br /><br />သူ ့ပန္းခ်ီကားေတြထက္ ပို၍ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္၀င္စားမိေသာအရာမွာ သူ ့ခုတင္ကိုသာ ျဖစ္သည္။ ထို ခုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ သူ ့ေမြ ့ရာ လိပ္ ေခါက္ထားသည္ကို ေတြ ့ရေလသည္။ ထိုေမြ ့ရာကို ဘယ္တုန္းကမွ မျဖန္ ့ခင္းဖူးခဲ ့သည့္အလား၊ ထိုေနရာတြင္ သူ ဘယ္တုန္းကမွ မအိပ္စက္ ဖူးသည့္အလား ခုတင္မွာ ဖုန္အလိမ္းလိမ္း တင္က်န္ကာ တခ်ိဳ ့ေနရာမ်ားတြင္ ပင့္ကူမွ်င္မ်ားပင္ ထူထဲစြာ စြဲျငိေနၾကသည္။ ခုတင္ကိုၾကည့္၍ သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္သည္။<br /><br />" ခင္ဗ်ား မေန ့ညက ဘယ္မွာအိပ္ခဲ့သလဲ . . ."<br /><br />" သစ္ပင္ေပၚမွာ . . ."<br /><br />သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္မၾကည့္ဘဲ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ျပန္လည္သိမ္းဆည္းေနရာမွ အမွတ္မထင္ ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />" သစ္ပင္ေပၚမွာ . . . ဟုတ္လား . . . "<br /><br />သူက ကၽြန္ေတာ့္စကားကို စိုးစဥ္းမွ် ဂရုစိုက္ဟန္ မျပဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးတြင္ လာထိုင္ရင္း. . .<br /><br />" တစ္ဆိတ္ေလာက္ ခင္ဗ်ားရဲ ့ စီးကရက္မီးခိုးေငြ ့ေတြကို က်ဳပ္ဘက္ မွဳတ္မထုတ္ပါနဲ ့ဗ်ာ . . ." ဟု ေျပာသည္။ ဆက္၍ . . .<br /><br />" လူေတြဟာ ဘာလို ့ဒီလို အရည္မရ အဖတ္မရ ကိစၥေတြကို စြဲလမ္းေနရသလဲ . . . "<br /><br />" အရည္အဖတ္ မရေပမယ့္ အေငြ ့ရလို ့ေပါ ့ . . ."<br /><br />သူ ေဆးလိပ္၊ အရက္ေသာက္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေပ။ သူက ကုတ္အက်ႋအိတ္ထဲမွ ပန္းသီးတစ္လံုးကို ထုတ္ကာ အားရပါးရ ကိုက္၀ါးေနသျဖင့္ . . .<br /><br />" ခင္ဗ်ား ပန္းသီး ၾကိဳက္သလိုေပါ ့ . . . "<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္က အသီးဆို အကုန္ၾကိဳက္တာပဲ . . . ကၽြန္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုးက ေညာင္သီးဗ် . . . တကယ္ "<br /><br />" ခင္ဗ်ား ျပက္လံုးက မရယ္ရဘူးဗ်ာ . . ."<br /><br />သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးစိုက္ၾကည့္လိုက္ကာ . . .<br /><br />" အင္းေလ . . . လူေတြဟာ နားလည္ရ အခက္ဆံုး သတၱ၀ါေတြပဲ . . ."<br /><br />" အသိဥာဏ္အရွိဆံုး သတၱ၀ါေတြလည္း ျဖစ္တယ္ေလ . . ."<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္က အတြန္ ့တက္လုိက္သည္။ သူက ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္ကာ<br /><br />" အဲဒိ အသိဥာဏ္ဆိုတဲ ့စကားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ သံသယရွိတယ္ လူ ့သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အလွတရားကို ဖ်က္ဆီးမွဳေတြ . . . ေလာဘရမၼက္ေတြ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မွဳေတြ . . . တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္ေတြ . . . စစ္ပြဲေတြ တိုးခ်ဲ ့တီထြင္ခဲ ့ၾကတာကို ေခၚတာလား . . . "<br /><br />" ခင္ဗ်ားက အဆုိးျမင္၀ါဒသမားပဲ . . . "<br /><br />" တကယ္ေတာ့ ေလာကမွာ အဆိုးလည္း မရွိဘူး . . . အေကာင္းလည္း မရွိဘူးဗ် . . . သဘာ၀ဓမၼပဲရွိတယ္ "<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္က သာမန္လူတစ္ဦးပါ . . . အေမရိကားက ေခတ္သစ္ဒႆနပညာရွင္ မက္လူးဟန္ရဲ ့စကားတစ္ခြန္းကိုေတာ့ ကိုးကား ေျပာခ်င္တယ္ သူက ေျပာဖူးတယ္ . . . ေရကို ဘယ္သူရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့တယ္ ဆိုတာကို သူ မသိပါဘူးတဲ ့၊ ဒါေပမယ့္ သူ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာႏိုင္တာ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ အဲဒါဟာ ငါးတစ္ေကာင္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးတဲ ့"<br /><br />သူက သေဘာက်စြာ ရယ္လုိက္ကာ . . .<br /><br />" ဟုတ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဖန္ဆင္းရွင္ေတြ မဟုတ္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဖန္ဆင္းခံ သတၱ၀ါေတြလည္း မဟုတ္ၾကဘူး ဗ် "<br /><br />သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ ျငင္းခုံမေနေတာ့ပါ။ သူ ့တြင္ ထူးျခားေသာ အမ်ားႏွင့္မတူသည့္ အယူအဆ တခ်ိဳ ့ရွိေၾကာင္းကိုသာ မွတ္သားထားလိုက္ပါသည္။ တစ္ခါကေတာ့ အတူတကြ ထုိင္ေနရင္း သူ ယခုလို ေျပာဖူးသည္။<br /><br />" ၾကည့္စမ္း . . . ေထာင္ေထာင္မတ္မတ္နဲ ့ေလွ်ာက္သြားေနလိုက္ၾကတာ ေလာကမွာ လူေတြဟာ ရုပ္အဆိုးဆံုး သတၱ၀ါေတြပဲဗ်။ ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ထင္သလဲ "<br /><br />" မထင္တတ္ပါဘူး "<br /><br />သူက ေလးနက္ေသာ ေလသံျဖင့္ ဆက္ေျပာသည္။<br /><br />" သတၱ၀ါေတြထဲမွာေတာ့ ျမင္းဟာ အလွဆံုးပဲ၊ ခင္ဗ်ား ျပိဳင္ျမင္းတစ္ေကာင္ေကာင္ ေတြ ့ဖူးမွာေပါ ့၊ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိဳးအစား က်န ေျပျပစ္သလဲ"<br /><br />" ခင္ဗ်ား ျမင္းတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ေပါ့ "<br /><br />" ဟင့္အင္း . . . ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာက ငွက္တစ္ေကာင္ပဲ . . . ငွက္ဟာ အထူးျခားဆံုး သတၱ၀ါဗ် . . . သူတို ့မွာ ကမၼဇိဒၶိတန္ခိုး ရွိတယ္ . . . ေလထဲမွာပ်ံႏိုင္တာ ၾကည့္ေပါ ့၊ အျခားသတၱ၀ါေတြလို ကုန္းေပၚမွာလည္း ေနႏိုင္တယ္ တင္က်ီးလို ငွက္မ်ိဳးဟာ ေရထဲလည္း ငုပ္ႏုိင္တယ္"<br /><br />ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ ဆံုေတြ ့ၾကတိုင္း သူသည္ ထူးထူးျခားျခား သတၱ၀ါေတြ အေၾကာင္းကိုသာ ေျပာေနတတ္သည္။<br /><br />" အီဂ်စ္က စဖင့္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ထူးတဲ ့ သတၱ၀ါဗ်၊ ေယာကၤ်ားေခါင္းနဲ ့ ျခေသၤ ့ကိုယ္ေပါ ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဆီက မႏုႆီဟနဲ ့ ဆင္ဆင္တူမယ္ ဂရိက စဖင့္ကေတာ့ တစ္မ်ိဳးဗ်၊ ေခါင္းက မိန္းမေခါင္း၊ ရင္သားလည္းပါတယ္ ျပီးေတာ့ အေတာင္ပံလည္းပါတယ္၊ တခ်ိဳ ့လူေခါင္း ေခြးကိုယ္နဲ ့ေျမြအျမီး တပ္ထားတဲ ့စဖင့္ေတြလည္း ရွိေသးတယ္"<br /><br />သူသည္ ကိႏၷရာ၊ နဂါး၊ ေရသူမ၊ ပဥၥရူပဆိုေသာ သတၱ၀ါေတြအေၾကာင္းလည္း ေျပာတတ္သည္။ အိုဒက္စီ ကဗ်ာရွည္ၾကီးမွ လူစြမ္း ေကာင္း ယူလီစီးခရီးစဥ္၊ တစ္ေထာင့္တစ္ည သေဘၤာသားဆင္းဗတ္၏ ခရီစဥ္မ်ားမွ ေတြ ့ၾကံဳရေသာ သတၱ၀ါဆန္းေတြအေၾကာင္းလည္း ေျပာတတ္ သည္။ သူ ့လက္ထဲတြင္ Handbook of Fantastic Zoology ဆိုေသာ စာအုပ္ကိုလည္း တကုိင္ကိုင္ ေတြ ့ရသည္။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျငီးေငြ ့လာ သည္။<br /><br />" ဒါေတြဟာ ယံုတမ္းပံုျပင္ထဲက သတၱ၀ါေတြပါဗ်ာ . . ."<br /><br />" ဘုရားရွင္က စိတ္ဆန္းၾကယ္သေလာက္ ေလာကဟာ ဆန္းၾကယ္တယ္လို ့ေဟာခဲ ့သားပဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါေတြဟာ တကယ္ရွိတဲ ့သတၱ၀ါေတြ ယံုၾကည္တယ္၊ တစ္ေန ့က်ရင္ ခင္ဗ်ားကို လက္ေတြ ့ျပမယ္ "<br /><br />" ေအးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား ေရသူမတစ္ေကာင္ေလာက္ ဖမ္းမိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေခၚလာခဲ့စမ္းပါ "<br /><br />တစ္ၾကိမ္တြင္မူ သူ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို ့ တကယ္ပင္ ေခၚေဆာင္လာခဲ ့သည္။ သို ့ေသာ္ ေရသူမတစ္ေကာင္ေတာ့ မဟုတ္။ လွပ ေခ်ာေမာေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူ မိတ္ဆက္ေပးသျဖင့္ ထိုမိန္းကေလးသည္ တကၠသိုလ္ တစ္ခု၏ သတၱေဗဒဌာနမွ လက္ေထာက္ကထိက တစ္ဦးမွန္း သိခဲ ့ရသည္။ ထိုမိန္းကေလးသည္ Bird watcher ေခၚ ငွက္္မ်ားကို ေခ်ာင္းေျမာင္း ေစာင့္ၾကည့္ျခင္း၌ ၀ါသနာပါ သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ( ထုိသူမ်ားသည္ မွန္ဘီလူးတစ္လက္၊ ကင္မရာ တစ္လံုးျဖင့္ ငွက္မ်ားကို လုိက္လံရွာေဖြၾကည့္ရွဳကာ ငွက္တို ့၏ သဘာ၀ကို ေလ ့လာ မွတ္တမ္းတင္ေလ ့ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။) သူတို ့ႏွစ္ဦး မည္ကဲ့သို ့ေတြ ့ဆံုခဲ ့ၾကသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိ။ မိန္းကေလးက သူ ့ကို အထင္ၾကီး ေလးစားစြာ ဆက္ဆံတာ ေတြ ့ရသည္။<br /><br />မိန္းကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပသည္။<br /><br />" သူက ငွက္ေတြ အေၾကာင္းကို ပေရာဖက္ဆာ တစ္ေယာက္ နီးပါး ကၽြန္းကၽြန္းက်င္က်င္ ေျပာျပႏုိင္တယ္ . . . ကၽြန္မအဖို ့ သူနဲ ့ေတြ ့ရတာ ေက်းငွက္ေဗဒ စြယ္စံုက်မ္းတစ္ဆူ ေကာက္ရသလိုပဲ"<br /><br />သူက ျပံဳးကာ . . .<br /><br />" မင္းကို မင္း တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ ့ ငွက္တစ္ေကာင္ျပမယ္"<br /><br />" ဘယ္ေတာ့လဲဟင္ "<br /><br />" တစ္ေန ့ေန ့ေပါ ့"<br /><br />ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ နယ္သို ့ထြက္ခြာသြားခဲ ့ရသျဖင့္ သူတို ့ႏွင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ပင္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနခဲ ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သို ့ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကားရသည့္ သတင္းမွာ သူ ့အေဖာ္ လက္ေထာက္ကထိက ဆရာမေလး စိတ္က်န္းမာေရးေဆးရံုသို ့ ေရာက္ရွိေနသည္ဆိုေသာ သတင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀တၱရား တစ္ခုလုိပင္ သေဘာထားကာ ထို မိန္းကေလးထံသို ့ သြားေရာက္ ေတြ ့ဆံုခဲ့သည္။ လွပေသာ မ်က္၀န္းမ်ား အနည္းငယ္ ေၾကာင္စီစီႏိုင္ေနသည္က လြဲ၍ မိန္းကေလးကို ၾကည့္ရသည္ မွာ ရူးသြပ္ေနေသာ လကၡဏာ မေတြ ့ရေခ်။ သူမက တုိးညင္းေသာ ေလသံျဖင့္<br /><br />" အားလံုးက ကၽြန္မေျပာတာ မယံုၾကဘူး။ ရွင္ကေတာ့ နားလည္ႏုိင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္၊ သူ . . . သူဟာ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး၊ ငွက္တစ္ေကာင္ပဲ၊ အင္းေလ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ လူတစ္ပုိင္း ငွက္တစ္ပုိင္း သတၱ၀ါပါပဲ ကုတ္အက်ႋအနက္ၾကီးကို သူ အျမဲ၀တ္ထား တယ္ဆိုတာ အလကား မဟုတ္ဘူးရွင့္၊ သူ ့ေက်ာမွာ ေပါက္ေနတဲ ့သူ ့ရဲ ့အေတာင္ပံေတြကို ဖံုးကြယ္ထားဖို ့"<br /><br />မိန္းကေလးကိုေျပာရမည့္ ႏွစ္သိမ့္စကားကို ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ ရွာမရသျဖင့္ ႏွဳတ္ဆက္ကာ ျပန္လာခဲ ့သည္။ ထိုသို ့ ျပန္မည္ ျပဳစဥ္ မိန္းကေလး လက္တစ္ဖက္ထဲတြင္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားေသာ အရာ၀တၳဳတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ သတိျပဳမိလုိက္သည္။ ထိုအရာသည္ ကား ေရႊေရာင္ေတာက္ပေနေသာ ငွက္ေတာင္ေမြးေလး တစ္ေခ်ာင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br /> <br /><br />(ေနာက္ဆက္တဲြ ျဖည့္စြက္ခ်က္)<br /><br />ထိုအခ်ိန္ကစ၍ ကမၻာေျမေပၚမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည့္အလား ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာကို ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္လည္မေတြ ့ရေတာ့ပါေခ်။<br /><br /><br />သစၥာနီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3100634520141156086-6949411211189977702?l=thu-i-san.blogspot.com' alt='' /></div>THU_I_SANnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3100634520141156086.post-67383608925173431392011-06-18T01:03:00.000-07:002011-06-18T01:05:19.757-07:00ထို ့ေန ့က မွတ္ပံုတင္ရံုးသို ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ မွတ္ပံုတင္ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့သည္မွာ ၾကာေလျပီ။ ဘယ္တုန္းက ေပ်ာက္ဆံုး ခဲ့တာလဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ ့တာလဲ။ ဘယ္လို ေပ်ာက္ဆံုးခဲ ့တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့။ မွတ္ပံုတင္ရံုးမွ အရာရွိက မွတ္ပံုတင္ အသစ္ လုပ္လို ့လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ဆုိင္ရာ၏ သက္ေသခံ အေထာက္အထားေတြ ယူလာရမည္ဟု ေျပာသည္။<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ အစစ္ပါ"<br /><br />" သက္ေသအေထာက္အထားက ဘယ္မွာလဲ"<br /><br />" ဒီမွာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေလ"<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံရန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မလံုေလာက္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိ၍ သြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း အျခားသူတို ့က ေထာက္ခံေပးရပါမည္။ (သူတို ့က ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပို၍ သိပံုရ၏။)<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ပန္းျခံထဲတြင္ သြားထုိင္ရင္း စဥ္းစားေနမိသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေရာင္စံုပန္းကေလးေတြ ပြင့္ေနသည္။ ပန္းကေလးမ်ား မွာ ပန္းကေလးမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္း ေကာင္းကင္တြင္ ငွက္တစ္အုပ္ပ်ံသန္းသြားၾကသည္။ ငွက္မ်ားသည္ ငွက္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို ့တြင္ မွတ္ပံုတင္ ရွိပံုမရ။ မ်က္မွန္တပ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးတြင္ လာထုိင္၏။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ကာ . . .<br /><br />" ေဟ ့လူ ခင္ဗ်ားက သစၥာနီနဲ ့ေတာ္ေတာ္ တူတယ္ " ဟု ေျပာ၏။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က . . .<br /><br />" ခင္ဗ်ားက သူ ့ကို သိလို ့လား "<br /><br />" ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ တစ္ခါတေလ ပါတတ္တဲ ့ သူ ့ဓါတ္ပံုကို ျမင္ဖူးတယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ားေရာ သူနဲ ့တူတယ္လို ့ မထင္ဘူးလား"<br /><br />" တူမွာေပါ့၊ သူက က်ဳပ္ပဲကိုး"<br /><br />" ဘယ္လို သူက က်ဳပ္ျဖစ္ရမွာလဲ။ က်ဳပ္ကက်ဳပ္ သူကသူ မဟုတ္လား"<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သစၥာနီပဲ"<br /><br />" ဟုတ္ရဲ ့လား"<br /><br />သူ ့ေလသံက မယံုသကၤာဟန္ ေပါက္ေနသည္။<br /><br />" ဟုတ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား သူ ့ကို ျမင္ဖူးရင္ သိမွာေပါ ့"<br /><br />" သူက ထိပ္ေျပာင္တယ္။ မ်က္မွန္တပ္တယ္"<br /><br />" အင္းေလ . . . က်ဳပ္လည္း ထိပ္ေျပာင္တယ္။ မ်က္မွန္ တပ္တယ္"<br /><br />" အင္းေပါ့။ ေလာကၾကီးမွာ နာမည္တူ မရွား လူတူ မရွားပဲဟာ " ဟု ဆိုကာ သူ ထြက္သြားသည္။<br /><br />" ေဟ ့လူ . . . ကၽြန္ေတာ္က သစၥာနီ အစစ္ပါ" ဟု ေအာ္ေျပာေသာ္လည္း ထိုလူက ဂရုစိုက္ပံုမရ။ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းျခံထဲကထြက္ကာ ဘတ္စ္ကား စီးလာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးတြင္ ထုိင္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္က ႏွဳတ္ခမ္းလွဳပ္ကာ တစ္စံုတစ္ခု တီးတိုးေရရြတ္ေနသည္ကို ဂရုျပဳ မိ၏။ နားစိုက္ေထာင္လုိက္ေသာအခါ သူသည္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ေနျခင္းျဖစ္၍ သူရြတ္ေနေသာ ကဗ်ာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ ့ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ (နစ္ေရွး၏ပင္လယ္၊ ဟန္သစ္မဂၢဇင္း၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၃)<br /><br />နစ္ေရွးရဲ ့ပင္လယ္ဟာ<br /><br />ေရကူးကန္နဲ ့အိမ္ၾကီးမွာေနတယ္<br /><br />အဲဒီမွာ နာမည္ေက်ာ္<br /><br />' သေဘၤာပ်က္မ်ားသမုိင္း' က်မ္းကို ေရးခဲ့တယ္။<br /><br />(အဲဒီစာအုပ္က ေရညွိမတက္ဘူးတဲ့)<br /><br />နစ္ေရွးရဲ ့ပင္လယ္ဟာ<br /><br />၀ံပုေလြလာဆင္နဲ ့ႏွစ္ေယာက္တည္းခ်ိန္း<br /><br />ေဂါက္ရိုက္ရင္း ေလခၽြန္ေနတတ္တယ္<br /><br />ေတးသြားအလုိက္က . . .<br /><br />' ဘုန္းမိုးသြန္းေလာင္း' နဲ ့ ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္။<br /><br />ထိုသူသည္ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနရာမွ ရပ္လုိက္သည္။ သူ ့ပံုကို ၾကည့္ရသည္မွာ ရြတ္ရင္းတန္းလန္းႏွင့္ပင္ ကဗ်ာကို ေမ ့ေလ်ာ့သြား ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ ေမ ့ေလ်ာ့ေနေသာ ကဗ်ာကို ဆက္ရြတ္ျပလိုက္သည္။<br /><br />နစ္ေရွးရဲ ့ပင္လယ္ဟာ<br /><br />ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရးနဲ ့ရန္ျဖစ္ဖူးတယ္<br /><br />ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းလည္း မတက္ဘူး<br /><br />တစ္ခါတေလ . . .<br /><br />မုန္တုိင္းကို ၀ုိင္လုပ္ေသာက္တတ္တယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ . . .<br /><br />ေသာင္ျပင္မွာ သူ သိမ္ေမြ ့ေနပံုကေတာ့<br /><br />ေက်ာ အသပ္ခံရတဲ ့ ေၾကာင္ေသ တစ္ေကာင္လိုပဲတဲ ့။<br /><br />သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္ၾကည့္ကာ<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္က သေဘာက်တဲ ့ကဗ်ာေတြကို အလြတ္ က်က္ထားတတ္တယ္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တဲ ့သစၥာနီရဲ ့ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ပဲ။ ခင္ဗ်ားလည္း သူ ့ကဗ်ာေတြကို အလြတ္ရေနတာကိုး"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ျပံဳးကာ . . .<br /><br />" အလြတ္ရမွာေပါ ့ . . . ကၽြန္ေတာ္က သူပဲကိုး"<br /><br />" ဘာလဲဗ် ကၽြန္ေတာ္က သူဆိုတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ သူက သူေပါ့"<br /><br />" ဒီလိုပါ ဆိုလုိတာက ကၽြန္ေတာ္ဟာ သစၥာနီပါပဲ"<br /><br />ထိုသူက မယံုသကၤာေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္သည္။ ျပီးမွ ေမး၏။<br /><br />" ဘာသက္ေသရွိသလဲ"<br /><br />" ခုန ကဗ်ာကို အလြတ္ရြတ္ျပတယ္လ"<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္လည္း အလြတ္ရတာပဲ။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္က သစၥာနီလား။ ၾကက္တူေရြးတစ္ေကာင္းကို သင္ေပးရင္ သူလည္း အလြတ္ ရမွာပဲ။ သူက သစၥာနီလား"<br /><br />" ဒီလိုေတာ့လည္း မဟုတ္ေသးဘူးေလ"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဆက္လက္ရွင္းျပခြင့္မရေတာ့။ ရပ္လုိက္ေသာ မွတ္တုိင္တြင္ပင္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ ထကာ ဆင္းသြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို တစ္ခ်က္ေလးမွပင္ ေစာင့္ငဲ ့မၾကည့္ခဲ ့။ ေရွ ့မွတ္တုိင္ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုကားေပၚမွ ဆင္းလာခဲ့သည္။ ဆာေလာင္ေနသျဖင့္ လမ္းေပၚတြင္ ေတြ ့ရေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ၀င္သြားကာ ေခ်ာင္က်က် စားပြဲတစ္လံုးတြင္ သြားထုိင္လိုက္၏။ ထုိစားပြဲ တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနသူ တစ္ဦးက ငံု ့ကာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စိတ္၀င္စားစြာ ဖတ္ရွဳေနသည္ကုိ ေတြ ့ရ၏။ ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ေနသည္။( ထိုစာအုပ္မွာ လက္ေရြးစင္ေမာ္ဒန္ ၀တၳဳတိုမ်ား ျဖစ္သည္ ) ကၽြန္ေတာ့္ စာဖတ္ပရိသတ္ တစ္ဦးကို ေတြ ့ရ သျဖင့္ ၀မ္းသာသြားကာ ေမးလိုက္မိသည္။<br /><br />" ခင္ဗ်ား သစၥာနီကို သိသလား "<br /><br />" သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ သိတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္က သူနဲ ့သိလို ့ ျပန္ေျပာ ျပတာ။ သူက အရပ္ပုပု၊ အသားညိဳညိဳ၊ အဲ ခင္ဗ်ားေနသလိုေပါ့။ ထိပ္လည္း ေျပာင္ေသးတယ္တဲ ့ဗ်"<br /><br />" မွန္တာေပါ့"<br /><br />" စကားေျပာရင္ တစ္ခါတေလ ရမ္းရမ�